U vydaviectvie «Kołarhrad» vyjšła navukova-papularnaja kniha historyka i archivista Uładzimira Monzula «Paŭsiadzionnaje žyćcio Minska ŭ 1944‑1953 hadach». Praz pryzmu maleńkich historyj i małaviadomych faktaŭ vydańnie raskryvaje temy paŭsiadzionnaha žyćcia minčan 80 hadoŭ tamu, piša «Budźma».
«Kniha dazvalaje zazirnuć u kožny kut minskich kamunałak i pracoŭnych internataŭ, prajścisia pa zavadskich cechach, padhladzieć ličby ŭ raźlikovych listkach, pašturchacca ŭ kramnych čerhach, prainśpiektavać źmieściva talerak i šklanak, pasiadzieć na kinasieansie», — piša aŭtar vydańnia na svajoj staroncy ŭ fejsbuku.
Kniha paŭstała jak vynik vaśmihadovaj pracy aŭtara i składajecca z 5 častak, ahułam amal 600 staronak. U vydańni amal 2000 spasyłak na krynicy, kala 1600 spasyłak — na dakumienty Nacyjanalnaha archiva (u tym liku bolš za 1100 — na hałoŭny archiŭny fond Biełarusi, № 4p «CK KPB») i jašče kala 300 — na haziety, uspaminy, dziońniki i listy biełaruskich piśmieńnikaŭ.
«Absalutnaja bolšaść archiŭnych dakumientaŭ nie publikavałasia i nie vykarystoŭvałasia ŭ navukovych pracach, mnohija ź ich uvohule ni razu nie zakazvalisia ŭ apošnija 35 hadoŭ. Adnačasova z analizam mnostva krynic ja staraŭsia pamiatać pra intaresy čytačoŭ, dadajučy jarkija detali i aśviatlajučy cikavyja temy, pry hetym nie pierahružajučy tekst zališnimi padrabiaznaściami, adstupleńniami, razvahami i acenkami», — adznačaje Uładzimir Monzul.
Pa słovach aŭtara, padobnych navukova-papularnych i prosta papularnych knih pa savieckaj štodzionnaści napisana šmat, ale jany pa bolšaj častcy pra Maskvu i Leninhrad/Sankt-Pieciarburh. Ciapier ža možna budzie čytać nie tolki pra toje, jak žyłosia tam, ale i pra toje, jak žyłosia tut, tym bolš što śpiecyfika Biełarusi ŭ hety pieryjad vielmi zaŭvažnaja.
Uładzimir Monzul padkreślivaje, što, choć pačynaŭ pisać knihu jak vyklučna navukovuju, u pracesie vyrašyŭ pieraasensavać padychod i adyści ad presnaha tekstu, kab utrymlivać uvahu čytača. U vyniku kniha pierastała być daśledavańniem u strohim sensie słova, «staŭšy razhornutym sistematyčnym apisańniem, što našmat lepš pasavała navukova-papularnamu charaktaru prajekta». «Pakolki stan ajčynnaj histaryjahrafii i jaje suviazi z kalektyŭnaj histaryčnaj pamiaćciu pa mnohich napramkach možna apisać słovami «koń nie valaŭsia», to moža akazacca kaštoŭnym navat taki ścipły ŭkład u vypraŭleńnie hetaha sumnaha stanovišča (a heta, miarkuju, hałoŭnaja zadača našaha pakaleńnia historykaŭ», — adznačaje aŭtar.
-
Aleksijevič pra Alesia Adamoviča: Chacieła b spytać jaho, čamu tak i nie nastupiŭ «Kaniec historyi» Fukujamy?
-
U Hrodnie źbirajucca adnavić pałac kniazioŭ Masalskich, nie razburajučy histaryčnuju kamianicu, jakaja była pabudavanaja na tym miescy paźniej
-
Fond «Kamunikat» pieravydaje «Doŭhuju darohu dadomu» Bykava
Ciapier čytajuć
Pra što maŭčyć Alaksiej Franckievič, jakomu Polšča zakryła ŭjezd na 10 hadoŭ10
Pra što maŭčyć Alaksiej Franckievič, jakomu Polšča zakryła ŭjezd na 10 hadoŭ
Na aŭtašou ŭ Lidzie ledź nie zahinuŭ adzin z samych znakamitych kaskadzioraŭ Biełarusi — jaho videa sabrali amal paŭmiljarda prahladaŭ. Što ź im ciapier?66
Kamientary
Kali i buduć, to ŭ Minsku.