З Масквы. Блог Алеся Чайчыца77

З Масквы пра Шарамета: «Мы жывём на гібрыднай вайне»

Піша Алесь Чайчыц.

Мы жывём на доўбанай гібрыднай вайне. Яна пачалася ў паўзучым фармаце ці то яшчэ ў 90-я, ці то з прыходам Пуціна, і ў 2014 годзе дасягнула найбольш вострай фазы.

На ёй загінулі Барыс Нямцоў, Галіна Старавойтава, Ганна Паліткоўская і многія іншыя таленавітыя і светлыя людзі.

Павел Шарамет — самая новая, але напэўна ж не апошняя ахвяра гэтай вайны. Каха Бэндукідзэ, Валерыя Навадворская — ці вы будзеце здзіўляцца, калі праз 20 гадоў усплыве інфармацыя пра тое, што гэта таксама былі забойствы? Як былі забойствамі смерці Генадзя Карпенкі ды Анатоля Майсені ў 90-я ў Беларусі?

Паглядзіце на загадкавыя смерці расійскіх каляспартовых функцыянераў, якія займаліся антыдопінгавымі расследаваннямі — пасля чаго адзін, каго не забілі, збег на Захад і выкрыў усю паднаготную расійскага прафесійнага гэтак званага спорту. Доўбаны спорт — доўбанае беганне ці катанне на доўбаных каньках, за якія (ці вы будзеце здзіўляцца, калі гэта высветліцца?) забівалі жывых людзей.

Паглядзіце на серыю загадкавых смерцяў расійскіх генералаў, адказных за далучэнне Крыму. На забойства Аляксандра Літвіненкі, дзе ім не атрымалася прыхаваць тэхналогію і дэталі аперацыі. На смерць (забойства?) Барыса Беразоўскага. Вайна, дзе не шкадуюць ні чужых, ні сваіх.

На гэтай доўбанай вайне не заўжды ёсць бачная лінія фронту. Масква ў ліпені 2016 году — цудоўнае месца з добрымі рэстаранамі, дарагімі офісамі, прыгожымі вуліцамі і крамамі, з ветлівымі і збольшага неблагімі людзьмі (толькі не размаўляйце з імі пра палітыку).

Так лёгка паверыць, што забойствы і беззаконне — гэта не пра нас, што гэта засталося дзесьці ў далёкіх дзевяностых, а мы цяпер жывём у даволі камфортнай еўрапейскай сталіцы. Што мы здолелі пераскокнуць з савецкага таталітарызму ў нейкае небезнадзейнае існаванне, і што карупцыянеры і рэнегаты ва ўладзе — гэта часовае, а ў 2018 нам зробяць начальнікам якога-небудзь Кудрына і ўсё стане зноў добра.

Насамрэч жа гэта вайна. І гэтая незвычайная і не заўсёды бачная вайна ёсць паўсюль і ва ўсім, у штодзённым нашым маскоўскім і не толькі маскоўскім жыцці.

Каментары7

Цяпер чытаюць

Стваральніца Belaruskicry упершыню пасля доўгай паўзы расказала, што цяпер з брэндам пасля прызнання яго экстрэмісцкім

Стваральніца Belaruskicry упершыню пасля доўгай паўзы расказала, што цяпер з брэндам пасля прызнання яго экстрэмісцкім

Усе навіны →
Усе навіны

Перастаў працаваць паблік «Беларуская турма» ў сацыяльнай сетцы «УКантакце»1

Пальчыс адказаў на прэтэнзію — «чаму народ вадзілі па праспектах» у 2020‑м60

Ціханоўскі з Карач згенеравалі 50‑старонкавы «маніторынг» дзейнасці «Нашай Нівы». Што з ім не так?43

Фонд Талая, што вінавацяць у русіфікацыі ўкраінскіх дзяцей, стварае цэнтр пад Барысавам3

У Гродзенскім заапарку нарадзілася дзіцяня міні-аленя — яго выратавала каза4

Сузаснавальнік Telegram Мікалай Дураў упершыню ажаніўся. Яго жонка можа быць звязаная з расійскімі спецслужбамі18

«Працаваў у дальнабоі больш за 20 гадоў». Што вядома пра загінулага ў страшным ДТЗ у суботу пад Старымі Дарогамі кіроўцу грузавіка?2

Памерла партызанка Клаўдзія Сяргеева. Ёй было 98 гадоў4

У Мінску запусцяць паліцэйскія дроны з Дубая, якія самі, без аператараў, вылятаюць з боксаў ВІДЭА3

больш чытаных навін
больш лайканых навін

Стваральніца Belaruskicry упершыню пасля доўгай паўзы расказала, што цяпер з брэндам пасля прызнання яго экстрэмісцкім

Стваральніца Belaruskicry упершыню пасля доўгай паўзы расказала, што цяпер з брэндам пасля прызнання яго экстрэмісцкім

Галоўнае
Усе навіны →

Заўвага:

 

 

 

 

Закрыць Паведаміць