Чытачы «Нашай Нівы» даслалі ў рэдакцыю відэа сваіх прыгодаў на Дзень Волі.
Паводле іх словаў, яны хацелі патрапіць дадому, але натыкнуліся на міліцэйскі кардон, які іх не прапускаў.
Пасля словаў аднаго з міліцыянераў «Может, можно уже? Может, одного?» пару прапусцілі за кардон, дзе адразу ж скруцілі.
Вызвалілі іх з Маскоўскага РУУС каля 22-й вечара.
«Мы адразу былі на праспекце, калі людзі збіраліся. Мой муж працуе на Кузьмы Чорнага, мы з ім пайшлі дадому. На скрыжаванні Чорнага і Сурганава стаялі людзі і ў цывільным, і міліцыя. Нам трэба было дадому — а іншай дарогі не было, бо прайшла ўжо вестка, што метро закрытае. Ідзём, і гэтыя людзі стаяць — яны сказалі, што тут нельга ісці. Але нам жа дадому трэба, мы кажам — а як нам прайсці дадому? Чаму я не магу? Тут яны разыходзяцца, з-за спіны вылятаюць нейкія людзі і проста хапаюць майго мужа. І мяне вось так (закручвае руку за спіну). Я пачала крычаць — схапілі нейкія людзі ў чорным, без апазнавальных знакаў. Мужа білі, мяне не білі, толькі тварам да зямлі і не давалі глядзець па баках. Не было такога моманту, каб набраць у міліцыю ці маці роднай. Гэтыя людзі перадалі нас людзям у форме, тыя закінулі ў МАЗ. Там стаялі нейкія людзі, яны вельмі груба сябе вялі, на ўсе пытанні яны казалі «заткніся» — гэта самае мяккае слова было. Я такога абыходжання з чалавекам — сабой у дадзеным выпадку — раней нават уявіць не магла. Пасля прыехаў нейкі бусік, там не было сядзенняў, нас туды запіхнулі. Мне, як дзяўчыне, прапанавалі месца. Мужчыны сядзелі на падлозе, на каленях — хто як. Тэлефоны адабралі, на ўсе пытанні, куды нас вязуць нам раілі сціхнуць, так бы мовіць. У РУУСе былі ад 14-ці гадзін. Ужо там нічога асаблівага не было, так — супрацоўнікі ўсё хіханькі-хаханькі з нас рабілі. Быў у нашай кампаніі нават мужык у тапках, які проста выйшаў пакурыць з пад'езду. І быў хлопец, які працуе ў краме на Якуба Коласа. Ён выйшаў сабе купіць паесці, а яго забралі — крама засталася без супрацоўніка. Было некалькі нецвярозых, так. Відаць, такіх пасля і пакажуць па БТ», — расказала затрыманая Наталля.
Памятаеце Данііла з Офіса Ціханоўскай, якому за два дні сабралі грошы на анкалагічную аперацыю? Яму напісаў той самы аднакласнік, які яго ўдарыў — з чаго ўсё і пачалося44
Каментары