Андрэй Хадановіч. Гарачая пяцёрка бэрлінскіх навінаў

* * *

Чужая мова

лашчыць мне вуха,

нібы пірсінг

на чужым языку.

ЖАНОЧЫ ФУТБОЛ

Нападніца Тацяна

атрымлівае пас,

праходзіць па флянгу,

набліжаецца да брамы

і прабівае –

на жаль, недакладна:

пераляцеўшы ўяўную трыбуну

нябачнага стадыёну,

мяч апускаецца

на водную паверхню

і плыве за плыняй

у пошуках лепшай долі...

Сем футаў пад болам, Таня!

ПОСТЫМПРЭСІЯНІЗМ

Дзіцянё

спрабую забрацца на бабуліну печ –

і рукі па самыя плечы

патанаюць у чорным моры

семак,

якое бабуля спрабуе высушыць.

Таго часу

семкі сохлі надзіва хутка,

а сяброўкі

не саромеліся іх лузгаць

пры мне,

і шалупіньне проста

вісела ў іх на вуснах,

зусім не забіваючы

жаданьня цалавацца.

І я здымаў яго –

асьцярожна, як сапёр,

бо першы дотык

запраста мог быць апошнім,

а так хацелася працягу,

пагатоў на печы

высыхалі новыя семкі.

З таго часу

я знаюся на сланечніках

ня горш ад Ван Гога,

а на гарбузах

нашмат лепш за яго.

ГАРАЧАЯ ПЯЦЁРКА БЭРЛІНСКІХ НАВІНАЎ

Акно з выглядам

на птушыныя галасы –

спэцыяльна для сьляпых

і аматараў падазроных мэтафар.

Нямецкі паэт

з амэрыканскім прозьвішчам

цытуе Мандэльштама,

а ты працягваеш –

ужо ў іншым месцы

і таварыстве.

Помнік футбольнаму мячу,

як гол у Брандэнбурскую браму,

побач з разбураным Бэрлінскім мурам

выглядае, нібы напамін:

гэтыя футбалісты

прабіваюць любую сьценку.

Старэнькі будаўнік

у касцы й спэцвопратцы

папярэджвае,

што далей небясьпечна,

бо на галаву ў любы момант

можа плюхнуцца

чарговая зьліва.

І сонца пырскае пад нагамі,

і маленькія вясёлкі

люструюцца ў лужынах

і на другім паверсе

аўтобусных шыбаў,

і ты захлынаесься

водарам навальніцы

і не пасьпяваеш сушыць

парасона й шкарпэтак,

і мапы бэрлінскага мэтро,

што вывозіць цябе на паверхню

якраз пасярэдзіне гэтага радка.

ВЭЛЯГОНКА ПРАТЭСТУ

Паліцэйскія мігалкі

даюць першы залп у вочы,

а далей

кароткімі чэргамі

бліскаюць сьпіцы ровараў.

У горадзе вэлягонка пратэсту.

Тысячы колаў.

Джэм-сэйшн кляксонаў.

Заплечнікі танчаць у такт.

Хто сядзіць у сядле,

хто, лежачы,

рушыць нагамі наперад.

(Так, мабыць, выгодней.)

Хто з прычэпам –

вэлякалыскай

для пратэстуючых немаўлят.

Дык супраць чаго?..

Не даюць адказу.

Апошні ровар.

Кантрольны сонечны блік

на сьпіцах.

Але ты адчуваеш

дзіўную салідарнасьць,

нібы нарадзіўся

у вэляпрычэпе,

а потым падрос,

перасеў на ровар,

адкінуў трэцяе кола,

адчуў між нагамі раму,

наладзіў кляксон ва ўнісон –

і ўплёўся ў хвост каравану,

й пляцесься ў гэтым хвасьце,

і некалі выб’есься ў лідэры,

так і не зразумеўшы,

супраць чаго пратэстуеш.

Бэрлін

26 траўня – 3 чэрвеня 2006

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0