«Мы рыхтуемся да вайны, я аб гэтым гавару шчыра». Як разумець гэтыя словы Лукашэнкі?
У час паездкі ў Гродна Аляксандр Лукашэнка заявіў, што Беларусь не хоча ваяваць, але нібыта рыхтуецца да вайны. «Наша Ніва» спытала ў яго біёграфа Валера Карбалевіча, што значаць такія заявы з вуснаў палітыка.
Валер Карбалевіч адразу адзначае, што гэта цалкам у стылі Лукашэнкі — у адным і тым жа выступе выказваць супярэчлівыя і часам узаемавыключальныя тэзісы.
«Так і ў гэтым выпадку ён кажа, што, з аднаго боку, мы рыхтуемся да вайны, а з іншага — мы за мір ва ўсім свеце, бо мы ўвогуле мірныя людзі і ні з кім ваяваць не збіраемся».
Карбалевіч бачыць у гэтым маніпуляцыю.
«У такім выпадку кожная аўдыторыя возьме тое, што хоча. Прыхільнікі Лукашэнкі звернуць увагу на яго міралюбівыя словы пра тое, што мы за мір. Яны будуць лічыць яго гарантам міру і стабільнасці ў Беларусі. У той час, як ягоныя апаненты — наадварот зачэпяцца за гэтую фразу і назавуць яго прыхільнікам вайны», — тлумачыць палітолаг.
Суседнія краіны, на думку Карбалевіча, таксама рэагуюць на падобныя заявы: насцярожваюцца і выступаюць з дыпламатычнымі нотамі.
Выказванні пра вайну — элемент мабілізацыі прыхільнікаў, дзяржаўнага апарату і сілавых структур.
«Адбываецца фармаванне мадэлі «крэпасці ў аблозе». Вакол ворагі, унутры ворагі, таму дзеля таго, каб выжыць, трэба ўсім мабілізавацца. Адсюль і ідуць пастаянныя вучэнні, праверкі гатоўнасці вайсковых падраздзяленняў, пастаянныя зборы, стварэнне тэрабароны і г. д.»
Такую мадэль аналітык называе аптымальнай для ўтрымання ўлады.
Карбалевіч лічыць, што, робячы такія супярэчлівыя заявы, у Лукашэнкі атрымліваецца адрасаваць іх да розных аўдыторый, у тым ліку ў Расіі.
«Маўляў, глядзіце, мы тут абараняем межы Саюзнай дзяржавы, таму гэта павінна быць адпаведна ацэнена, у тым ліку ў матэрыяльным плане», — лічыць Валер Карбалевіч.
Чытайце таксама:
Беларусы больш не змогуць адносна бяспечна ездзіць у Беларусь праз Расію?«Вядома, мы не выключаем». Ва УСУ адрэагавалі на словы Лукашэнкі пра падрыхтоўку да вайны
-
На магіле Вячкі Станкевіча на помніку — ні слова па-беларуску. Вось пра што гэта кажа наконт эмігрантаў, эміграцыі і «беларускасці ўнукаў»
-
Львоўскі: У Беларусі нацыянальнае свята — гэта рыцарскія турніры, у Расіі — сарафаны і карагоды
-
Прарыў мараканцаў у Сеуту: што гэта было? Ці магла гэта быць тонкая помста Вашынгтона Мадрыду? І ці адаб’ецца на легалізацыі беларусаў?
Беларуска ўладкавалася ў кандытарскую краму. Але высветлілася, што за наведванне туалета ёй трэба плаціць1
Каментары