Іх Зарэцкая: дэпутат-ябацька Алег Навіцкі кінуў беларускіх інвестараў на 20 мільёнаў. Дэталі схемы
Алег Навіцкі — прадпрымальнік, які да падзей 2020‑га ніколі не хапаў з неба зорак. Але актыўнае заняццё «правільнай» палітычнай пазіцыі дазволіла яму па-сапраўднаму разгарнуцца і дакрануцца да мільёнаў. Прамежкавы вынік — частка 4 артыкула 209 Крымінальнага кодэкса (махлярства ў асабліва буйным памеры). Цёзка касманаўта не ўзляцеў — падрабязнасці.
Гэтыя гады «Наша Ніва» часта піша пра персанажаў з пароды дзяцей лейтэнанта Шміта, якім спрыяюць час і абставіны: «Время выбрало нас».
У Беларусі крымінальнікі чапляюць сабе на лацканы чырвона-зялёны сцяг і робяць кар'еры.
Чытайце таксама:
Мсціслаў Мекта: яшчэ адзін рэцыдывіст рвецца ва ўладу, прыкінуўшыся спецназаўцам-ябацькам
Ябацька лейтэнанта Шміта. Шматразова судзімы рэцыдывіст выдаў сябе за ветэрана спецназа і дарос да міністэрскага ўзроўню
Як мучылі Ціля Швайгера і цэнтры гарадоў, каб стварыць карцінку для судзімага за махлярства пратэжэ Дзмітрыя Баскава
У Еўропе іншыя пудраць мазгі чыноўнікам, выдаючы сябе за прарыўных прадпрымальнікаў, каб атрымаць і засвоіць грант.
Чытайце таксама: Паспяховая стартаперка ці баранэса Мюнхгаўзен? Як Зарэцкая трапіла ў Аб'яднаны кабінет і чаму яна яго пакінула
Памятаеце Таццяну Зарэцкую, якая са скандалам звальнялася з Кабінета Ціханоўскай? У Эстоніі яе падазраюць у махлярстве
Наш новы герой сумяшчае ў сабе адразу ўсе архетыпы: ён і судзімы, і ў «патрыёты» запісаўся на хвалі, і таксама не без таленту да вядзення перадавых бізнэсаў.
Алег Навіцкі — дэпутат Мінскага абласнога савета. Шматдзетны бацька, герой прапагандысцкіх перадач. Бенефіцыяр дзясятка кампаній з сумнеўнымі бізнэс-мадэлямі ці адмоўнымі вынікамі. На гэты момант — падазраваны па ч. 4 артыкула 209 Крымінальнага кодэкса Беларусі (махлярства ў асабліва буйным памеры).
Выпадак Навіцкага не адметны, а проста ў чарговы раз паказальны: дзівак з крымінальным мінулым, выкарыстоўваючы толькі метад публічнай пахвалы Лукашэнкі, з нуля і за кароткі час здолеў стварыць такую біяграфію і такую ступень даверу да сябе, што адныя панеслі яму мільёны, а другія палічылі сваім і прызначылі ў дэпутаты.
З хабзы ў топ-менеджары
Згодна з афіцыйнай біяграфіяй, Алег Алегавіч Навіцкі нарадзіўся ў Мінску ў 1979 годзе, скончыў Мінскі энергетычны тэхнікум па спецыяльнасці «Прамысловае і грамадзянскае будаўніцтва». Пасля гэтага працаваў майстрам у рамонтна-будаўнічым упраўленні «Мінскрэмбуда».
У 2000 годзе, па яго словах, пачаў займацца прадпрымальніцтвам. Скончыў Інстытут прадпрымальніцкай дзейнасці, вывучыўся на маркетолага і «мае вопыт вядзення бізнэсу ў 18 краінах»: у Іране, Мексіцы, Індыі і гэтак далей.
Другую частку тэзіса пацвердзіць немагчыма, а вось ІП у Навіцкага сапраўды было з 1998 па 2008 год.
У 2010‑х гадах разам са сваімі шматлікімі братамі і іншымі сваякамі Алег Навіцкі спрабаваў гандляваць аддзелачнай пліткай і наадкрываў масу кампаній. У цяперашніх інтэрв'ю ён часта адсылае да тых часоў, называючы сябе «найбуйнейшым імпарцёрам пліткі ў Беларусі». Але гэта крывадушша. Адкрытае ў 2014 ТАА «АльфаКераміка-Бел» набрала пазык, менш чым праз тры гады збанкрутавала і было ліквідавана праз суд. ТАА «Кафель Бай» праз год пасля адкрыцця была прададзена іншаму чалавеку з Брэста, Навіцкія да яе дачынення больш не мелі. Адкрытае ў 2015 ТАА «Сіндыкат керамікі» закрылася ў 2018-м, казахстанскі філіял пражыў на год менш.
Пералічваць усе адкрытыя, а ў наступным зачыненыя праз суд або рэарганізацыю кампаніі Навіцкага наўрад ці мае сэнс.
А што трэба згадаць абавязкова, дык гэта нейкія загадкавыя крымінальныя справы за мяжой, дзе з падрабязнасцяў нам вядомы толькі вынік: па дадзеных базы Belpol, у 2013 годзе Алега Навіцкага асудзілі ў польскай Бялай Падлясцы за падробку дакументаў на паўтара гады пазбаўлення волі ўмоўна з выпрабавальным тэрмінам у 3 гады.
Наперад можна сказаць, што некаторыя з ягоных сённяшніх бізнэс-партнёраў маюць судзімасці па тым жа самым артыкуле, толькі ў Беларусі.
Таксама з баз вядома, што да 2021‑га прынамсі адзін раз Навіцкаму выстаўлялася забарона на выезд з краіны па ініцыятыве аднаго з банкаў — так робіцца, калі чалавек вінен грошай.
У «дарэвалюцыйныя» годы Навіцкі як мог імкнуўся прабіцца на тэлебачанне, спачатку проста засядаючы ў масоўцы ток-шоу, потым задаючы пытанні з залы, а потым ужо выступаючы за трыбунай як эксперт то па плітцы, то па будаўніцтве, то як аўтамабіліст з арыгінальным меркаваннем па праблемах паркоўкі. Нічога сур'ёзнага. Больш пра яго нічога не распішаш — так сабе паспяховы прадпрымальнік з правінцыі, спрабаваў узляцець, але не атрымлівалася.
Пра сапраўды маштабныя праекты Навіцкі пачаў думаць ужо пасля 2020-га, калі ў 2022‑м, на выпаленым ва ўсіх сэнсах камерцыйным полі, стаў лаўрэатам нацыянальнага бізнэс-конкурса «Чалавек справы» ў намінацыі «За самую арыгінальную бізнэс-ідэю, якую ажыццявіў айчынны прадпрымальнік». У тым жа конкурсе, але ў іншай намінацыі, у той год перамог мільярдэр Павел Тапузідзіс.
Што такое ўвогуле гэтая прэмія? Многія беларускія бізнесмены атрымлівалі прапановы стаць яе лаўрэатам за сціплыя пару тысяч даляраў. Мастадонтаў, канечне ж, узнагарожваюць бясплатна, каб у «платнікаў» была добрая кампанія. А «самай арыгінальнай ідэяй» Навіцкага ў 2022‑м стаў смеццевы навінавы агрэгатар 024.by, які па задуме стваральніка меўся стаць «аналагам Бі-Бі-Сі».
За першыя тры гады дзейнасці наватарская кампанія ТАА «24Медыя» згенеравала больш за мільён рублёў страт. Сёння сайт са складанасцю адкрываецца, выстаўляе па паўтары навіны на два дні, а выпадковы карыстальнік праводзіць на ім 38 секунд.
Тым не менш, дзяржынская раёнка хутка зляпіла з Навіцкага візіянера.
Той ужыўся ў ролю, прысвоіў сабе новыя рэгаліі і ўжо не хацеў фігураваць на старонках прэсы іначай як «паспяховы» ці «мецэнат»; паралельна разраджаючыся іншымі геніяльнымі бізнэс-праектамі: ад вэб-барахолкі 24city.by (зачынена) і агрэгатара магчымасцяў для падарожжаў places.gold (Навіцкі жыва распісваў перспектывы: «выкупім Booking!», рэальны вынік — зачынена) да стварэння бізнэс-планаў па забудове Мінскага раёна, на якія ніхто не даў грошай (зачынена).
З раённай прэсы Навіцкі пераехаў на экраны АНТ і БТ.
«Бяспека, чысціня, працуючыя органы ўлады […] нашы плюсы […]», — нахвальваў ён дасягненні рэжыму. Публічны вобраз і падкрэсленая лаяльнасць неўзабаве вынеслі Навіцкага ў абласныя дэпутаты.
Паверыўшы ў сваю зорку, мужчына палез у новы для сябе фінансавы бізнэс, у якім галоўны актыў — давер.
Афёра на мільёны
У маі 2022‑га на ўлік у Фонд сацыяльнай абароны насельніцтва стала кампанія ТАА «Свіс Лізінг». Зарэгістраваная ў 2019-м, яна тры гады існавала на паперы, не маючы супрацоўнікаў. У другой палове таго ж 2022 года былі зарэгістраваныя іншыя важныя для нашай гісторыі кампаніі: ТАА «Глобалфінмаркет», ТАА «Файнекс», ТАА «ГФМ-Інвест».
Па пары словаў пра кожную. «Свіс Лізінг» — на паперы лізінгавая кампанія, публічна прапаноўвала паслугі па зваротным лізінгу нерухомасці і тэхнікі. ТАА «Файнекс» — гэта аператар пляцоўкі па размяшчэнні токенаў Fainex.by. ТАА «ГФМ-Інвест» — кампанія, якой належыць ТАА «Файнекс», а ТАА «Глобалфінмаркет» — гэта кампанія, якой належыць мажарытарная 70% доля ТАА «ГФМ-Інвест». Усе фактычна кантраляваліся Навіцкім.
«Свіс Лізінг» прэзентаваў сябе як «частку міжнароднай групы кампаній UAB Lemures» (такой групы кампаній не існуе, а UAB Lemures — проста літоўская юрыдычная асоба, аформленая на Алега Навіцкага, па-нашаму — таварыства з абмежаванай адказнасцю. У 2019‑м — годзе апошняй здадзенай фінансавай справаздачнасці, — UAB Lemures паказала чыстыя страты ад дзейнасці і рост доўгу. На гэты момант кампанія не існуе. ТАА «Свіс Лізінг» у наступным стала належаць іншай кампаніі Навіцкага, ужо беларускай — ТАА «КГС-Гандаль»).
За кароткі перыяд дзейнасці ТАА «Свіс Лізінг» не паспела зарабіць грошай і ў лютым 2026‑га скандальна сышла ў ліквідацыю.
Але што паспела, дык гэта прыцягнуць дзясяткі чужых мільёнаў, каб нібыта іх выгадна ўкласці і вярнуць пазыкі з вялікімі працэнтамі.
Як увогуле працуюць інвестыцыі ў лізінгавыя кампаніі?
Сэнс лізінгу ў тым, што калі камусьці для вядзення бізнэсу патрэбна тэхніка ці нерухомасць, але грошай яшчэ няма (або наадварот — тэхніка і нерухомасць ёсць, але ў моманце спатрэбілася шмат грошай), то тады гэты хтосьці ідзе да лізінгавай кампаніі і кажа «купі мне гэта» або «выкупі ў мяне гэта». Лізінгавая кампанія купляе і здае гэтаму ж кліенту ўдоўгую. Гэта фінансавы бізнэс, для якога важна мець даступнае фандзіраванне. Найбольшыя лізінгавыя кампаніі — пры банках. Не пры банках кампаніі таксама ёсць. Банкі крэдытуюць сваіх канкурэнтаў неахвотна і кепска. Таму адно з выйсцяў — займаць грошы на фінансавым рынку.
І вось «Свіс Лізінг» пераконвала беларускі рынак — інвестараў, — што кліенты і праекты ў іх ёсць, патрэбны толькі грошы. І займала іх праз размяшчэнне токенаў.
За пару год кампанія прыцягнула 36 чужых мільёнаў беларускіх рублёў, з якіх пагасіла 16 мільёнаў і станам на канец верасня 2025‑га мела абавязкі на 20 мільёнаў.
Абяцаны працэнт для крэдытораў кожны раз рос і ў выніку дабраўся да 24% гадавых — у разы больш, чым працэнт па дэпазітах у банку або па токенах іншых лізінгавых кампаній.
Па сутнасці гэта была піраміда. Уся эканоміка «Свіс Лізінгу» трымалася не на таленце дэпутата Навіцкага, а на патоку пазык, кожная з якіх перакрывала папярэднія.
Але перад тым як ісці далей, трэба патлумачыць кантэкст і тэрміналогію.
«Распрацоўка тэмкі»
Пасля прыняцця абноўленага дэкрэта аб Парку высокіх тэхналогій у Беларусі на базе кампаній ПВТ стала магчымым правядзенне ICO і выпуск токенаў з запісам у блакчэйне.
У нашай сітуацыі токен — гэта па сутнасці электронная аблігацыя, блакчэйн — гэта па сутнасці публічная электронная бухгалтарская кніга. ICO (initial coin offering) — гэта па сутнасці продаж абавязку.
Кампанія (эмітэнт) выпускае токен (робіць эмісію) праз ліцэнзаваную пляцоўку (рэзідэнта ПВТ), дзе яго купляюць удзельнікі фінансавага рынку. Пляцоўка бярэ свой працэнт, грошы паступаюць эмітэнту, у якога з'яўляюцца фінансавыя абавязкі перад трымальнікамі токенаў па пагашэнні з выплатай працэнтаў. З пазіцыі эмітэнта — гэта атрыманая пазыка пад працэнт, з пазіцыі ўдзельніка рынку — інвестыцыя.
Адрозненне ад выпуску аблігацый — хуткасць працэсу, меншая строгасць ацэнкі кампаніі-пазычальніка.
Прастата ICO гэта не абавязкова кепска, токены выпускаюць многія салідныя беларускія кампаніі проста для эканоміі часу (ці з іншых прычын, якія не з'яўляюцца тэмай публікацыі). Інвестарам гэта таксама цікава праз прастату, даступнасць (можна інвеставаць малымі сумамі) і адсутнасць падаткаабкладання такога прыбытку для фізасобаў.
У Беларусі піянерам сярод ІСО пляцовак стаў Finstore, які належыць банку БелВЭБ. Finstore працуе з 2019 і доўгі час быў манапалістам. Здараліся выпадкі, калі эмітэнты не маглі выканаць абавязкі, але вялікіх скандалаў не было.
Першы сур'ёзны залёт, у якім органы ўбачылі не бізнэс-рызыку, а менавіта намер эмітэнта кінуць інвестараў, здарыўся напачатку 2023-га.
«Самы хуткі дэфолт: эмітэнта токенаў падазраюць у махлярстве на 1 мільён рублёў», — пісаў Office Life толькі ў 2025-м, калі справай зацікавілася Генпракуратура.
Аказваецца, у 2022 годзе кампанія «Акрыкам» выпусціла праз Finstore токены агулам на суму 1 мільён рублёў і 130 тысяч даляраў, а ў пачатку 2023 года кінула сваіх інвестараў, не выплаціўшы працэнтны прыбытак.
І вось у 2025 годзе Генпракуратура палічыла, што ў заснавальнікаў кампаній адразу быў злачынны намер ніколі не вяртаць грошы.
Што за «Акрыкам»? «Спецыялізуецца на вырабе кухонных моек са штучнага каменю і акрылавых ваннаў прэміум-класа».
«Акрыкам» быў зарэгістраваны ў 2018 годзе як дачынная кампанія літоўскай юрыдычнай асобы Навіцкага UAB Lemures, а пасля таго, як тая ў 2019 годзе загнулася, матчына кампанія змянілася на беларускую, але таксама Навіцкага — «Эльфгандальбуд». У чэрвені 2022 года, менш чым праз месяц пасля выпуску першай эмісіі токенаў, «Акрыкам» быў перапісаны на нейкага Сяргея Пасечніка.
Пры гэтым гандлёвы знак «Акрыкама» і па сёння застаўся належаць Алегу Навіцкаму. Што або ўказвае на складанасць схемы (праз выплаты за карыстанне знакам можна выводзіць грошы з кампаніі, якую па паперах ты наўпрост нібыта не кантралюеш — гэта вядомы фокус), або на тое, што проста кепска падчысцілі хвасты.
Так ці іначай, «Акрыкам» спыласосіў з рынку адзін мільён рублёў і не вярнуў іх. Ці была кампанія «жывой» — увогуле пытанне. У 2021‑м гадавы зарплатны фонд складаў 5000 рублёў, што азначае — за паўгода да выхаду на фінансавы рынак у кампаніі быў толькі дырэктар на мінімалцы.
Забягаючы наперад, трэба сказаць, што грошы інвестарам «Акрыкама» вярнулі. Але па намінале — то-бок без працэнтаў, а проста чыстую суму ўкладзенага. Гэта адбылося праз тры гады і стала вынікам калектыўнай заявы інвестараў у следчыя органы.
Але тады, у 2021-2022, абкатаную на «Акрыкаме» схему здорава масштабавалі са «Свіс Лізінгам».
Дарадца ў Нацбанку
На момант першай эмісіі махлярскіх токенаў «Акрыкама» камерцыйным дырэктарам пляцоўкі Finstore працаваў Аляксей Сташэўскі, былы супрацоўнік Белзнешэканомбанку і дарадца ў Нацбанку.
Паралельна з выпускам токенаў «Акрыкама» пры Сташэўскім (з вясны 2021 па чэрвень 2022 года) на Finstore было выпушчана з дзясятак праспектаў эмісій токена «Свіс Лізінг» Алега Навіцкага (агулам больш, але ў кантэксце мы падкрэсліваем час, калі Сташэўскі мог уплываць на рашэнні, бо гэта будзе важна ў далейшым).
Кампанія, у штаце якой у 2021 годзе — паводле выпісак з рэгістра — таксама не было ніводнага супрацоўніка, апроч дырэктара без заробку, ужо пачала прыцягваць праз Finstore сотні тысяч у валюце: першая эмісія на 200 тысяч даляраў, другая на 200 тысяч еўра і гэтак далей.
Самыя першыя токены выдаваліся пад заклад маёмасці, якой фактычна валодаў Навіцкі ў Сеніцы.
У Сеніцы, на вуліцы Армейскай, 7, стаіць офісны будынак, пабудаваны з літаральна самых танных матэрыялаў на рынку. Нясціпла называецца «бізнэс-цэнтр Вікторыя».
На момант першай эмісіі Finstore ацаніў гэты будынак у 884 тысячы даляраў (па 1100 даляраў за квадратны метр!). Будынак належаў Навіцкаму праз кантроль над кампаніяй «КГС-Гандаль», але былі нюансы.
Станам на 2021 год кампанія-ўласнік гэтай нерухомасці, як мы бачым у базах, мела даўгоў на 1 390 000 рублёў, у той час як балансавы кошт самой нерухомасці быў 1 232 000 рублёў. А гадавы прыбытак ад яе — 26 тысяч рублёў. Каму і пад які працэнт быў вінны «КГС-Гандаль» за будаўніцтва «Вікторыі», мы не ведаем.
Невядома, ці ўвогуле не быў на момант выхаду «Свісс Лізінг» на ІСО гэты будынак ужо ў закладзе іншаму крэдытору кампаніі «КГС-Гандаль».
Другая эмісія токенаў «Свіс Лізінг» на 1 мільён даляраў адбылася 19 ліпеня 2021 года. Яны ўжо былі не забяспечаныя (без закладу).
У мэтах пісалася, што прыцягнутыя грошы могуць быць выкарыстаны ў тым ліку для пагашэння абавязкаў эмітэнта.
У ліпені 2022‑га камерцыйны дырэктар Finstore Аляксей Сташэўскі (калі верыць ягонай старонцы ў Linkedin) звольніўся (як лічыцца ў банкаўскай тусоўцы — прыхапіўшы з сабой праграмны код рашэння Finstore) і пайшоў рабіць канкурэнта манапалісту. Разам з кім?
Восенню 2022‑га Сташэўскі стаў дырэктарам новай пляцоўкі па размяшчэнні токенаў — Fainex (ТАА «Файнекс»). Як мы ўжо пісалі вышэй, ТАА «Файнэкс» належыць ТАА «ГФМ-Інвест», а тая — на 70% належыць ТАА «Глобалфінмаркет». Іншымі словамі, за дзвюма фірмамі-пракладкамі хаваюцца рэальныя ўласнікі: 10% ТАА «Глобалфінмаркет» у самога Аляксея Сташэўскага, а 90% — у Тамары Навіцкай, жонкі Алега Навіцкага.
Такім чынам, новы гулец беларускага рынку токенаў дэ-факта стаў кантралявацца тым, хто зусім нядаўна — як у наступным заявіць пракуратура — спецыяльна кінуў інвестараў на іншай пляцоўцы ад імя «Акрыкама» і быў у працэсе — як акажацца ў наступным — нашмат большага кідка па токенах «Свіс Лізінг».
Цягам 2023‑2024 гадоў фінансавая справаздачнасць «Свіс Лізінгу» стала выглядаць вельмі нездарова для лізінгавай кампаніі нават у вачах тых, хто не з'яўляецца экспертамі ў інвестыцыях.
Перагружанасць запасамі і таварамі ў балансе, нізкая абарочваемасць капітала і амаль нулявыя прыбыткі — і гэта ў фінансавай арганізацыі?
У снежні 2023‑га «Свіс Лізінг» выпусціў трэцюю эмісію токенаў на Finstore. Пад заклад пайшла асабістая маёмасць Навіцкага і яго жонкі: два парковачныя месцы, два кабінеты…
Магчыма, праз нежаданне ці немагчымасць прайсці праверку для допуску на Finstore «Свіс Лізінг» з верасня 2024 стаў прапаноўваць свае токены на сваёй ручной платформе Fainex.
А Fainex ніколі не паведамляў пра афіляванасць пляцоўкі з кампаніяй, у інтарэсах якой яна размяшчае токены.
Так ці іначай, вынік вядомы: 28 студзеня 2026 года Міністэрства фінансаў апублікавала рэліз «Аб невыкананні абавязкаў па аблігацыях, эмітаваных ТАА «Свіс Лізінг». Нявыплата працэнтаў азначае, што кампанія не справілася з узятым абавязкам. Інвестараў кінулі. Сама кампанія «Свіс Лізінг» сышла ў ліквідацыю, як і абсалютная большасць адкрытых Навіцкім кампаній да таго.
Колькі людзей кінулі і на якую суму?
Як мы пісалі вышэй, сума каля 20 мільёнаў беларускіх рублёў. Аналітычны рэсурс castle.by дакладней ацэньвае, што на сёння ў «Свіс Лізінга» абавязкаў па токенах на больш чым 3,6 мільёна даляраў, 1,3 мільёна еўра і 4,6 мільёна рублёў.
Дакладную колькасць інвестараў назваць немагчыма, таму што ў адкрытых крыніцах мы бачым колькасць пакупнікоў кожнага выпуску токенаў, але нейкая частка ў кожным з іх могуць быць аднымі і тымі ж людзьмі. Адпаведна, пацярпелых ад некалькіх соцен да пары тысяч.
Fainex працягвае дзейнасць.
Дык дзе грошы? І дзе Навіцкі?
Мы не ведаем, ці меў Алег Навіцкі з самага пачатку намер кінуць інвестараў. Можна ж дапусціць і іншае — проста бесталковы бізнэсмен, у якога не атрымалася, хаця ён сумленна стараўся. Гэта ўсё бізнэс-рызыкі.
Але з улікам ацэнкі яго біяграфіі і доўгай гісторыі стратных бізнэсаў і даўгоў узнікае пытанне — а чым рызыкаваў ён сам? Ці былі ў яго самога грошы? Ці ён гуляў толькі на чужыя? Або гасіў свае папярэднія даўгі? Бо фактычна то зніклі мільёны. І гэтая гісторыя — ці не найбольшая на гэты момант афёра на беларускім ІСО рынку.
Гісторыя са «Свіс Лізінгам» ад самага пачатку будавалася на хлусні. І гаворка не толькі пра назву і пячатку арганізацыі ў выглядзе швейцарскага белага крыжа на чырвоным фоне.
Ніякім лізінгам гэтая кампанія па сутнасці не займалася. Яе кліенты невядомыя. На момант пачатку ІСО у кампаніі нават не было супрацоўнікаў.
Прапанова зняць памяшканні ў Сеніцы і сёння вісіць на «Куфары». Але фактычна адзіныя рэальныя кліенты — гэта шматлікія кампаніі самога Навіцкага без прыбыткаў, а таксама офіс Fainex. Больш ніякія кампаніі сваё знаходжанне па гэтым адрасе не дэкларавалі.
Аб арыштах маёмасці Навіцкага мы ведаем ад кінутых інвестараў, якія цяпер ходзяць на апытанні ў Следчы камітэт. На дэпутата заведзеная крымінальная справа па ч. 4 арт. 209 — махлярства ў асабліва буйным памеры. Маёмасць у Сеніцы арыштаваная. Там усяго 825 метраў. Тых самых, пад заклад якіх выпускаліся першыя токены. Яе не хопіць для пагашэння абавязкаў перад кінутымі рознічнымі інвестарамі.
Чаму Навіцкі палез у 2024 у дэпутаты? У тэорыі гэта дапамагала яму падманваць інвестараў. Іншы бок пытання — менавіта подпісамі такіх дэпутатаў часта вырашаюцца зямельныя пытанні ў раёнах. Можа, лічыў што нешта выгарыць. А так як у сённяшняй Беларусі любы дурань, які гатовы адкрыта нахвальваць рэжым і прапаведаваць у масах — каштоўны, то яго і лукашысты прынялі ў свае шэрагі.
Праўда, калі наступны раз фаніпальскія выбаршчыкі ўбачаць свайго дэпутата — невядома. З кастрычніка 2025‑га ў раёнцы перасталі публікавацца анонсы прыёму насельніцтва Навіцкім.
Дзе цяпер знаходзіцца Навіцкі — у СІЗА ці на волі, а калі на волі, то ў Беларусі ці за мяжой — невядома. «Наша Ніва» дазванілася да яго жонкі, тая быццам бы паабяцала паклікаць яго да тэлефону, а потым выклік абарваўся і яна перастала здымаць.
«Наша Нiва» — бастыён беларушчыны
ПАДТРЫМАЦЬЦяпер чытаюць
Коўл Лукашэнку: Табе трэба быць больш асцярожным, за сталом кепскіх пацаноў застаўся адзін ты8
Каментары
[Зрэдагавана]