Былога вайскоўца з Брэста, які вярнуўся з Польшчы, абвінавацілі ў «тэрарызме» і адправілі ў калонію
62‑гадовага берасцейца Аляксандра Рудчыка арыштавалі за «тэрарызм» і ўдзел ва ўзброеным канфлікце. У апошнія гады мужчына жыў у Польшчы, але чамусьці вярнуўся на радзіму, дзе і трапіў за краты. Па такіх жа артыкулах судзілі толькі былых ветэранаў Палка Каліноўскага — Васіля Верамейчыка, Васіля Грачыху і Максіма Ралько.
Аляксандр Рудчык нарадзіўся 3 красавіка 1964 года ў расійскім Скаварадзіне ў Амурскай вобласці, недалёка ад мяжы з Кітаем. У 1985 годзе скончыў Вайсковы фінансава-эканамічны інстытут Мінабароны Расіі і пасля служыў лейтэнантам у Тындзе (Амурская вобласць).
Паводле даных BelPol, у Беларусі мужчына пражыў шмат гадоў і з 2003 года працаваў аўдытарам як індывідуальны прадпрымальнік. ІП ён закрыў напрыканцы 2019 года. Вядома, што з пачатку 2021 года мужчына — удавец.
У сацсетках Аляксандр не хаваў сваіх антыпуцінскіх і антылукашэнкаўскіх поглядаў.
З 2022 года мужчына жыў за межамі Беларусі. Яшчэ вясной 2025 года ён публікаваў фотаздымкі з Польшчы. Але пазней Рудчык з невядомых прычын апынуўся ў Беларусі.
Нядаўна Брэсцкі абласны суд вынес Аляксандру прысуд. Яго прызналі вінаватым па шэрагу артыкулаў Крымінальнага кодэкса, сярод якіх стварэнне злачыннай арганізацыі (ч. 2 арт. 285), удзел у тэрарыстычнай дзейнасці (арт. 290-3, ч. 2 арт. 290-4) і ўдзел ва ўзброеным канфлікце на тэрыторыі замежнай дзяржавы (ч. 1 арт. 361-3).
Адметна, што па гэтых артыкулах судзілі толькі ветэранаў Палка Каліноўскага — Васіля Верамейчыка, Васіля Грачыху і Максіма Ралько. Ці ваяваў Аляксандр Рудчык, невядома.
Яму пагражала да дваццаці гадоў калоніі.
Дакладна прысуд невядомы, але цяпер мужчына ў калоніі.
«Наша Нiва» — бастыён беларушчыны
ПАДТРЫМАЦЬЦяпер чытаюць
«Галандскі архітэктар», які адбудаваў Вострую браму і паставіў сабе дом-крэпасць у Гайцюнішках, аказаўся ніякім не галандцам. Але яго спадчына захапляе1010
Каментары
І сапраўды, а што здарылася? Што ж за тыя прычыны, каб пайсьці на велізарную, амаль 100% рызыку ды паехаць у канцлагер? А вось што. Усім вядомыя гэтыя прычыны: з такімі сябрамі ды "дапамогай", з адкрытым прыніжэньнем, з бюракратычным здзекам ды адмвсловастворанай нявызначанасьцю, недасяжнасьцю працы і простай магчымасьці годна жыць пасля пераследу - і ворагі асабліва не патрэбныя.
Таму шчыры дзякуй за разуменьне і спагаду ў складаны час, шаноўныя суседзі. Беларусы тое надоўга запомняць. Але калісьці да вас у бядзе абавязкова паставяцца гэтакжа. Інакш не бывае.