У Лунінцы з'явіўся вагон-рэстаран, дзеля якога туды едуць з іншых гарадоў
Рэстаран абсталявалі проста ў сапраўдным чыгуначным вагоне. Завядзенне ўжо называюць новай фішкай райцэнтра і завабліваюць наведвальнікаў стравамі беларускай кухні, піша Onliner.by.

Лунінец — горад, дзе жывуць сотні беларусаў, якія пастаўляюць ва ўсю краіну клубніцы. Вялікім райцэнтрам яго дакладна не назавеш, забаў тут не так шмат, як у буйных гарадах. Таму з'яўленне рэстарана ў сапраўдным чыгуначным вагоне стала для многіх мясцовых жыхароў сапраўднай падзеяй. Ну а дзе яшчэ ў Беларусі можна павячэраць у вагоне, які нікуды не едзе?
— Еду я неяк на працу і бачу, як каля гандлёвага цэнтра «Маяк» вялікі кран трымае чыгуначны вагон. Я пасля нават яшчэ круг зрабіла, каб паглядзець, што тут адбываецца. Для горада гэта, вядома, нешта незвычайнае, — распавяла адна з мясцовых жыхарак.
Размешчаны доўгі зялёны вагон побач з мясцовым лёдавым палацам і гандлёвым цэнтрам «Маяк». Па суседстве некалькі альтанак і кафэ «Блізка».
Вагон — гэта не самастойная ўстанова, а частка вялікага праекта грамадскага харчавання.
Дзе шукаць рэстаран
Адрас: Лунінец, вуліца Чырвоная, 160
Час працы: З 10:00 да 23:00 (панядзелак — чацвер), з 10:00 да 01:00 (пятніца — нядзеля)
Як дабрацца: Галоўныя арыенціры — лядовы палац і гандлёвы цэнтр «Маяк». Калі прыехалі ў Лунінец на цягніку або маршрутцы, да рэстарана зручней за ўсё дабрацца на таксі.

Што праўда, заказваць ежу трэба якраз у «Блізка», а потым афіцыянты прынясуць яе прама ў купэ.

Ёсць правадніца. Але гэта звычайны манекен у касцюме работніцы Беларускай чыгункі. Адразу за ўваходам прыбіральня — прычым працоўная, усё як належыць. Далей — службовае памяшканне правадніка, некалькі купэ і агульная зала.



Можна зачыніцца ад старонніх вачэй, узлезці на верхнюю паліцу і падрамаць, а можна ўвогуле ўдакладніць чыгуначную рамантыку: апусціць рулонную штору і схавацца ад дапытлівых поглядаў.
Але, як пазней распавёў дырэктар комплексу, рабіць гэта забаронена, а за парадкам сочаць з дапамогай камер відэаназірання.
Купэ практычна нічым не адрозніваецца ад сапраўднага, хіба што стол падоўжылі, каб хапіла месца для талерак, шклянкі і стаканаў. Выглядае аўтэнтычна, і аматары падарожжаў на цягніках дакладна ацэняць.


Падрабязна апісваць гастранамічныя ўласцівасці страў не будзем: мы ж не ў рэстаране высокай кухні.
Пельмені аказаліся цалкам звычайнымі пельменямі, «Цэзар» быў сытным на свае 18 рублёў, а вось ад візуальна сімпатычнага шашлыка чакалася большага.

Таксама ў меню вагона-рэстарана ёсць сапраўдныя слімакі па-бургундску з арэхавым соусам, кары і там-ямам. Падаюць, як у рэстаранах Парыжа: са спецыяльнымі штучкамі і відэльцамі для слімакоў. Выглядае прыгожа, ды і на смак даволі нядрэнна.
Таму, калі стаміліся дранікамі і хочацца пакаштаваць нешта незвычайнае ў чыгуначным вагоне, не стрымлівайце сябе і бярыце слімакоў — не памыліцеся.


Што па коштах
- Піца — 17 рублёў.
- Сэт са слімакоў — 28 рублёў.
- Хінкалі — 3 рублі за штуку.
- Боршч з грэнкамі — 10 рублёў.
- Пельмені — 12 рублёў.
- Бургер — 10 рублёў.
- Шашлык — ад 6,5 рубля за 100 грамаў.
Кожны раз бегчы ў стацыянарнае кафэ, каб зрабіць заказ, неабавязкова. Дастаткова даведацца нумар тэлефона бармэна, патэлефанаваць — і табе прынясуць усё проста ў купэ. Зручна, вядома, але ўсё роўна не хапала барнай стойкі ўнутры вагона.
Хацелася адчуць той самы вайб старога вагона-рэстарана, які пад гук колаў імчыцца па рэльсах кудысьці ўдаль.
Што ж, падвядзем вынікі.
- Вагон-рэстаран — класны атракцыён для тых, каму надакучылі звычайныя кафэ. Для райцэнтра ідэя выдатная. Тут можна не толькі пасядзець з сябрамі, але і зладзіць незвычайны банкет.
- Сам вагон выглядае так, быццам бы яго толькі ўчора знялі з рэек. Унутры захавалася практычна ўсё. Купляць білеты, дакладней браніраваць месцы, нам не прыйшлося. У суботні вечар свабодныя купэ яшчэ былі, але бліжэй да ночы ўстанова прыкметна ажывілася.
- Цэны цалкам дэмакратычныя. Меню разнастайнае: ёсць салаты, стэйкі, бургеры і звычайная піца. Ну а калі душа патрабуе чаго-небудзь незвычайнага, бярыце слімакоў.
«Ідэя належыць нам з мужам»

Дырэктарка кафэ «Блізка» Ганна Паўлюкевіч распавяла, што вагон-рэстаран — іх сямейны праект з мужам. Вагон набылі летась, а першыя наведвальнікі ўстанова прыняла бліжэй да канца 2025 года.
— Ганна, існуюць розныя версіі на конт таго, каму належыць вагон-рэстаран. У прыватнасці, кажуць, што ў яго куплю ўклаўся старонні інвестар. Пры гэтым у адным з ролікаў вы называлі ўстанову сямейным праектам. Як усё адбываецца насамрэч і адкуль з’явілася такая ідэя?
— Пачнём з таго, што наш Лунінец з’явіўся дзякуючы чыгунцы. Калі б не яна, магчыма, і горада б не было. У нас шмат сямейных дынастый чыгуначнікаў. Мой дзядуля таксама працаваў на чыгунцы, маці пачынала там сваю працоўную дзейнасць. А побач з месцам, дзе мы ўсталявалі вагон, знаходзіцца помнік чыгуначнікам. Таму ўсё не проста так.
Што тычыцца інвестараў, то іх у нас, вядома ж, не было. Ідэя набыцця вагона належыць нам з мужам. Яго выстаўлялі на продаж, і мы набылі на аўкцыёне. Прычым чыгунка пайшла нам насустрач і надала растэрміноўку.
На продаж выстаўлялі шмат вагонаў, так што выбар быў. Але нам спадабаўся менавіта гэты, 1984 года выпуску. Я сама нарадзілася ў тым жа годзе, таму для мяне гэта было сімвалічным. Да таго ж вагон апынуўся якасным і ўтульным.

— Наколькі на папулярнасць уплывалі блогеры?
— Яны зрабілі сваю справу. Пасля іх публікацый да нас сталі прыязджаць людзі са Стоўбцаў і іншых бліжэйшых раёнаў. Для многіх гэта ў навінку.
— На што ў меню робіце ўпор?
— Беларуская кухня. У нас ёсць смачныя бліны з рознай начынкай, дранікі, стэйкі… Ёсць і слімакі. Многім гэта не падабалася, маўляў, кухня не наша, але слімакі ў нас таксама з Беларусі.
— Праз год працы вы задаволеныя гэтым праектам?
— Вядома. Мы з мужам уклалі ў яго ўсю душу. Нас усё задавальняе, і тых мэтаў, якія ставілі перад сабой, мы дасягнулі. Але ўсё гэта запатрабавала велізарных намаганняў. Я, напрыклад, практычна кругласутачна знаходжуся на працы. Гэта ж наша справа.
Цяпер чытаюць
Праектавалі кароўнікі і акумулятарны завод, а цяпер узяліся за барока. З велічнага езуіцкага калегіума ў Пінску збіраюцца збіць увесь тынк — а ён быў распісаны фрэскамі
Каментары