U Łunincy źjaviŭsia vahon-restaran, dziela jakoha tudy jeduć ź inšych haradoŭ
Restaran abstalavali prosta ŭ sapraŭdnym čyhunačnym vahonie. Zaviadzieńnie ŭžo nazyvajuć novaj fiškaj rajcentra i zavablivajuć naviedvalnikaŭ stravami biełaruskaj kuchni, piša Onliner.by.

Łuniniec — horad, dzie žyvuć sotni biełarusaŭ, jakija pastaŭlajuć va ŭsiu krainu kłubnicy. Vialikim rajcentram jaho dakładna nie nazavieš, zabaŭ tut nie tak šmat, jak u bujnych haradach. Tamu źjaŭleńnie restarana ŭ sapraŭdnym čyhunačnym vahonie stała dla mnohich miascovych žycharoŭ sapraŭdnaj padziejaj. Nu a dzie jašče ŭ Biełarusi možna paviačerać u vahonie, jaki nikudy nie jedzie?
— Jedu ja niejak na pracu i baču, jak kala handlovaha centra «Majak» vialiki kran trymaje čyhunačny vahon. Ja paśla navat jašče kruh zrabiła, kab pahladzieć, što tut adbyvajecca. Dla horada heta, viadoma, niešta niezvyčajnaje, — raspaviała adna ź miascovych žycharak.
Raźmieščany doŭhi zialony vahon pobač ź miascovym lodavym pałacam i handlovym centram «Majak». Pa susiedstvie niekalki altanak i kafe «Blizka».
Vahon — heta nie samastojnaja ŭstanova, a častka vialikaha prajekta hramadskaha charčavańnia.
Dzie šukać restaran
Adras: Łuniniec, vulica Čyrvonaja, 160
Čas pracy: Z 10:00 da 23:00 (paniadziełak — čaćvier), z 10:00 da 01:00 (piatnica — niadziela)
Jak dabracca: Hałoŭnyja aryjenciry — ladovy pałac i handlovy centr «Majak». Kali pryjechali ŭ Łuniniec na ciahniku abo maršrutcy, da restarana zručniej za ŭsio dabracca na taksi.

Što praŭda, zakazvać ježu treba jakraz u «Blizka», a potym aficyjanty pryniasuć jaje prama ŭ kupe.

Jość pravadnica. Ale heta zvyčajny maniekien u kaściumie rabotnicy Biełaruskaj čyhunki. Adrazu za ŭvachodam prybiralnia — pryčym pracoŭnaja, usio jak naležyć. Dalej — słužbovaje pamiaškańnie pravadnika, niekalki kupe i ahulnaja zała.



Možna začynicca ad starońnich vačej, uźleźci na vierchniuju palicu i padramać, a možna ŭvohule ŭdakładnić čyhunačnuju ramantyku: apuścić rułonnuju štoru i schavacca ad dapytlivych pohladaŭ.
Ale, jak paźniej raspavioŭ dyrektar kompleksu, rabić heta zabaroniena, a za paradkam sočać z dapamohaj kamier videanazirańnia.
Kupe praktyčna ničym nie adroźnivajecca ad sapraŭdnaha, chiba što stoł padoŭžyli, kab chapiła miesca dla talerak, šklanki i stakanaŭ. Vyhladaje aŭtentyčna, i amatary padarožžaŭ na ciahnikach dakładna aceniać.


Padrabiazna apisvać hastranamičnyja ŭłaścivaści straŭ nie budziem: my ž nie ŭ restaranie vysokaj kuchni.
Pielmieni akazalisia całkam zvyčajnymi pielmieniami, «Cezar» byŭ sytnym na svaje 18 rubloŭ, a voś ad vizualna simpatyčnaha šašłyka čakałasia bolšaha.

Taksama ŭ mieniu vahona-restarana jość sapraŭdnyja ślimaki pa-burhundsku z arechavym sousam, kary i tam-jamam. Padajuć, jak u restaranach Paryža: sa śpiecyjalnymi štučkami i videlcami dla ślimakoŭ. Vyhladaje pryhoža, dy i na smak davoli niadrenna.
Tamu, kali stamilisia dranikami i chočacca pakaštavać niešta niezvyčajnaje ŭ čyhunačnym vahonie, nie strymlivajcie siabie i biarycie ślimakoŭ — nie pamyliciesia.


Što pa koštach
- Pica — 17 rubloŭ.
- Set sa ślimakoŭ — 28 rubloŭ.
- Chinkali — 3 rubli za štuku.
- Boršč z hrenkami — 10 rubloŭ.
- Pielmieni — 12 rubloŭ.
- Burhier — 10 rubloŭ.
- Šašłyk — ad 6,5 rubla za 100 hramaŭ.
Kožny raz biehčy ŭ stacyjanarnaje kafe, kab zrabić zakaz, nieabaviazkova. Dastatkova daviedacca numar telefona barmena, patelefanavać — i tabie pryniasuć usio prosta ŭ kupe. Zručna, viadoma, ale ŭsio roŭna nie chapała barnaj stojki ŭnutry vahona.
Chaciełasia adčuć toj samy vajb staroha vahona-restarana, jaki pad huk kołaŭ imčycca pa relsach kudyści ŭdal.
Što ž, padviadziem vyniki.
- Vahon-restaran — kłasny atrakcyjon dla tych, kamu nadakučyli zvyčajnyja kafe. Dla rajcentra ideja vydatnaja. Tut možna nie tolki pasiadzieć ź siabrami, ale i zładzić niezvyčajny bankiet.
- Sam vahon vyhladaje tak, byccam by jaho tolki ŭčora źniali z rejek. Unutry zachavałasia praktyčna ŭsio. Kuplać bilety, dakładniej braniravać miescy, nam nie pryjšłosia. U subotni viečar svabodnyja kupe jašče byli, ale bližej da nočy ŭstanova prykmietna ažyviłasia.
- Ceny całkam demakratyčnyja. Mieniu raznastajnaje: jość sałaty, stejki, burhiery i zvyčajnaja pica. Nu a kali duša patrabuje čaho-niebudź niezvyčajnaha, biarycie ślimakoŭ.
«Ideja naležyć nam z mužam»

Dyrektarka kafe «Blizka» Hanna Paŭlukievič raspaviała, što vahon-restaran — ich siamiejny prajekt z mužam. Vahon nabyli letaś, a pieršyja naviedvalniki ŭstanova pryniała bližej da kanca 2025 hoda.
— Hanna, isnujuć roznyja viersii na kont taho, kamu naležyć vahon-restaran. U pryvatnaści, kažuć, što ŭ jaho kuplu ŭkłaŭsia starońni inviestar. Pry hetym u adnym z rolikaŭ vy nazyvali ŭstanovu siamiejnym prajektam. Jak usio adbyvajecca nasamreč i adkul źjaviłasia takaja ideja?
— Pačniom z taho, što naš Łuniniec źjaviŭsia dziakujučy čyhuncy. Kali b nie jana, mahčyma, i horada b nie było. U nas šmat siamiejnych dynastyj čyhunačnikaŭ. Moj dziadula taksama pracavaŭ na čyhuncy, maci pačynała tam svaju pracoŭnuju dziejnaść. A pobač ź miescam, dzie my ŭstalavali vahon, znachodzicca pomnik čyhunačnikam. Tamu ŭsio nie prosta tak.
Što tyčycca inviestaraŭ, to ich u nas, viadoma ž, nie było. Ideja nabyćcia vahona naležyć nam z mužam. Jaho vystaŭlali na prodaž, i my nabyli na aŭkcyjonie. Pryčym čyhunka pajšła nam nasustrač i nadała rasterminoŭku.
Na prodaž vystaŭlali šmat vahonaŭ, tak što vybar byŭ. Ale nam spadabaŭsia mienavita hety, 1984 hoda vypusku. Ja sama naradziłasia ŭ tym ža hodzie, tamu dla mianie heta było simvaličnym. Da taho ž vahon apynuŭsia jakasnym i ŭtulnym.

— Nakolki na papularnaść upłyvali błohiery?
— Jany zrabili svaju spravu. Paśla ich publikacyj da nas stali pryjazdžać ludzi sa Stoŭbcaŭ i inšych bližejšych rajonaŭ. Dla mnohich heta ŭ navinku.
— Na što ŭ mieniu robicie ŭpor?
— Biełaruskaja kuchnia. U nas jość smačnyja bliny z roznaj načynkaj, draniki, stejki… Jość i ślimaki. Mnohim heta nie padabałasia, maŭlaŭ, kuchnia nie naša, ale ślimaki ŭ nas taksama ź Biełarusi.
— Praz hod pracy vy zadavolenyja hetym prajektam?
— Viadoma. My z mužam ukłali ŭ jaho ŭsiu dušu. Nas usio zadavalniaje, i tych metaŭ, jakija stavili pierad saboj, my dasiahnuli. Ale ŭsio heta zapatrabavała vielizarnych namahańniaŭ. Ja, naprykład, praktyčna kruhłasutačna znachodžusia na pracy. Heta ž naša sprava.
Ciapier čytajuć
Prajektavali karoŭniki i akumulatarny zavod, a ciapier uzialisia za baroka. Ź vieličnaha jezuickaha kalehiuma ŭ Pinsku źbirajucca źbić uvieś tynk — a jon byŭ raśpisany freskami
Kamientary