60—70% накладу айчынных дыскаў разыходзіцца ў сталіцы. Рэальны кошт білета для «няменскага» канцэрту — усяго 5000 руб. Аднак «Крамбамбуля» перацячэ ў рэгіёны ўжо сёлета! Рок-канцэрты айчынных выканаўцаў зьбіраюць вялікія залі, альбомы «генэралаў» разыходзяцца тысячамі экзэмпляраў, бігборды іх канцэртаў абжылі мэтро. Беларуская рок-музыка камэрцыялізуецца. Толькі вось за менскай кальцавой дарогай пра гэта ня ведаюць. Бо існуюць як мінімум тры праблемы.
Праблема першая. Сетка распаўсюду
Музычны прадусар, кіраўнік «БMA-group» Віталь Супрановіч кажа, што дыскі айчынных выканаўцаў папросту не даходзяць да рэгіёнаў, бо не адладжана сетка распаўсюду. «Рэгіянальным распаўсюднікам значна лягчэй прадаць звычайную танную зборку песень Сярдзючкі, чым яе ж ліцэнзійны альбом. Калі ж мы размаўляем пра беларускую музыку, якая скрозь ліцэнзійная, дык дадаецца тое, што айчынныя выканаўцы наагул значна менш вядомыя за межамі Менску», — лічыць Зьміцер Бескаравайны, кіраўнік аддзелу маркетынгу кампаніі «Вэстрэкардз-плюс», якая зь нядаўняга часу распаўсюджвае разам зь ліцэнзійнай расейскай музыкай і дыскі айчынных выканаўцаў. Маўляў, ніхто з распаўсюднікаў ня хоча рызыкаваць і «пераплачваць», таму і абіраюць яны разрэклямаваных расейскіх поп-зорак у таньнейшых выданьнях.
Калі б айчынныя гуказапісвальныя кампаніі і дыстрыб’ютары мелі сетку фірмовых крамаў у рэгіёнах, гэта дало б магчымасьць прапаноўваць шырэйшы асартымэнт. І новыя альбомы даходзілі б да слухачоў за Менскам не пасьля дваццатай замовы, а адразу пасьля рэлізу. «Але ж попыт на мэйнстрымавую беларускую музыку паступова расьце», — дадае сп.Бескаравайны.
Паводле ацэнак «Вэстрэкардзу», з айчынных выканаўцаў найбольшым посьпехам у рэгіёнах карыстаецца «Крамбамбуля», пасьля — «N.R.M.» ды «Нэйра Дзюбель» і толькі затым — расейскамоўная папса накшталт Хлястова ды Грыбалёвай. У абласных цэнтрах, як правіла, ёсьць 2—4 шапікі, дзе можна набыць гэтыя ды шэраг іншых беларускіх запісаў. Для абласнога гораду 50—70 прададзеных дыскаў аднаго выканаўцы — гэта ўжо шалёны попыт. Паводле слоў кіраўніка незалежнай Магілёўскай інфармацыйнай сеткі Алеся Асіпцова, менавіта так разыходзяцца дыскі супольных праектаў і «N.R.M.» у яго горадзе. У Полацку і Наваполацку сытуацыя значна горшая: як кажа арганізатар фэсту «Рок-кола» Сяргей Анішчанка, там наагул беларускай музыкі не знайсьці. Натуральна, што ў Менску, дзе чатыры айчынныя тэлеканалы, дванаццаць FM-cтанцый, некалькі дзясяткаў газэт, сетка музычных крамаў, «прасунуць» новы дыск прасьцей. Таму 60—70% накладу, як правіла, разыходзіцца ў сталіцы.
Цікава, што прыкладна ў такой жа прапорцыі разыходзяцца ў сталіцы й тыражы незалежных газэтаў.
Праблема другая. Выдаткі
...
Поўны варыянт артукулу чытайце ў газэце "Наша Ніва"
Сяргей Будкін
Каментары