Hanna Bond: Mužčyna pavinien utrymlivać žančynu. Tvaje hrošy — heta našy, a maje — maje

Nadzieja Macijeŭskaja, mastačka

«Ja liču, što mužčyna nie pavinien nikoha zabiaśpiečvać, aproč siabie i svaich dziaciej. Užo daŭno prajšoŭ čas, kali žančyna mahła siadzieć na šyi ŭ muža biez zhryzot sumleńnia.

U našym hramadstvie mužčyna i tak zanadta šmat pavinien. Pavinien radzimie, pavinien być mocnym, mužnym, pavinien zarablać, pavinien umieć čynić usio ŭ pobycie. Kali razietki, kampjutar nie pracuje, u kaho my prosim dapamohi? Pravilna, u mužyka, što z taboj žyvie. Niešta ciažkaje pieranieści — taksama da jaho. I heta ŭsio jarłyki, jakija my čuli ź dziacinstva.

Usie cisnuć na mužčyn, zahaniajuć ich u kut. Jany bajacca być słabymi, nie raźbiracca ŭ niečym, zarablać mienš, čym žonka. Ale jany taksama majuć na heta prava. Tamu ja vielmi pavažaju mužčyn, jakija nie bajacca źviarnucca pa dapamohu i časam pabyć słabym u niečym, niahledziačy na stereatypy, jakija naviazała hramadstva.

Vielmi spadziajusia, što ŭ najbližejšyja hady ŭsio bolš dziaŭčat pačnuć razumieć, što možna siabie realizoŭvać nie tolki jak maci i zachavalnica ačaha, siedziačy ŭ muža na šyi.

Kali b ja žyła za košt mužčyny, ja b siabie nienavidzieła, bo razumieła b, što ničoha ź siabie nie ŭjaŭlaju i varta jamu syści — usio, ja biez štanoŭ.

Heta strašna. Čym bolšaja adkaznaść, tym bolšaja i ŭłada. Kali jon adkazvaje za hrošy abaich, to jon rasparadžajecca maimi tratami na svajo mierkavańnie».

Pavialičyć

Hanna Bond, viadučaja:

«Ja dumaju, što mužčyna pavinien utrymlivać žančynu, kali jany ŭ adnosinach, jakija bolš čym prosta sustrečy — muž i žonka, sužycieli. Ja žyła šmat hadoŭ z byłym mužam pa takim pryncypie: tvaje hrošy — heta našy hrošy, a maje — heta maje.

Dla siabie ja ŭžo razhledzieła dźvie madeli pavodzinaŭ u adnosinach. Siońnia, uličvajučy, što ja bolš za piać hadoŭ nie zaležu ni ad adnaho mužčyny nivodnym dalaram, ja mahu skazać: finansavaja niezaležnaść doryć tabie absalutnuju svabodu. Mnie nie treba prahinacca pad mužčynam, kab jon mnie kupiŭ boty, źniaŭ kvateru, bo ja — vobrazna — pryjechała z Rečycy. Jon nie moža dyktavać mnie anijakich umovaŭ. Naturalna, kali žančyna finansava zaležyć ad mužčyny, jana budzie prahinacca, ciarpieć jaho vychadki.

Ale ja za toje, kab mužčyna ŭtrymlivaŭ žančynu. Bolš za toje, na moj pohlad, jon musić rabić učynki. Navat kali žančyna ničoha nie prosić, mužčyna musić svajoj uvahaj pakazvać kłopat. Heta moža być vyjaŭlena i ŭ materyjalnym vyhladzie.

Paviercie, kali ŭ maim žyćci źjavicca mužčyna, jaki zmoža tak pryhoža ŭsio zarysavać, ja hatova varyć boršč, naradžać dziaciej i prasavać kašuli.

Ja mahu paradavacca lubomu padarunku ad mužčyny. Hałoŭnaje, kab heta zroblena było pryhoža. Nie abaviazkova rabić šyrokija žesty, treba ŭličvać mahčymaści. Znak uvahi dla luboj žančyny važny, navat kali heta kvietki. Kaniečnie, ja budu krychu ŭ šoku, kali mnie padoryć niechta aŭtamabil, matacykł (ab čym ja ciapier maru bolš za ŭsio)…

U mianie šmat prykładaŭ, kali žančyna ŭtrymlivaje svajho mužčynu. Dla mianie heta nieprymalna. Ja znachodžusia ŭ takim dobrym uzroście, kali mahu dazvolić sabie i maładych mužčyn, i starejšych, ale Boža barani ŭtrymlivać ich — heta niejki miezaljans. Nie maja historyja».

Pavialičyć

Marta Šakajła, šmatdzietnaja maci:

«Liču, što nichto nikomu ničoha nie pavinien. Kali mužčyna dastatkova zarablaje i jamu pryjemna, što jaho žančyna budzie vieści chatnija spravy, a žančyna ŭ svaju čarhu zhodna nie pracavać, to kali łaska. Tolki b abaich zadavalniaŭ abrany varyjant.

Asabista mnie zručna, kali ŭ kožnaha jość lubimaja praca, a chatnija spravy padzieleny na dvaich. I vychavańnie dziaciej taksama: taty ničym nie adroźnivajucca ad mam.

Na dadzieny momant ja ŭ dekrecie i samo saboj pravodžu ź dziećmi bolš času. Ale da dekretu ŭsie abaviazki byli padzieleny paroŭnu, i paśla jaho zastaniecca hetak ža. Biudžet u nas ahulny — sumiesna płanujem pakupki i raschody.

A kali heta adnosiny pa-za siamjoj, to, viadoma, vielmi pryjemna, kali apłačvaje mužčyna.

Kab mužčyna moh zabiaśpiečvać siamju, jon musić zarablać nie mienš za 800 rubloŭ. A lepš bolš».

Pavialičyć

Volha Leta, tancoŭščyca:

«Liču, što mužčyna pavinien zabiaśpiečvać žančynu. Asabliva kali jana zachvareła, syšła ŭ dekret, vyrašyła źmianić rabotu ci prosta pryśviacić siabie siamji, domu i ŭsiamu astatniamu. 

Žančynie patrebna ad mužčyny abarona — emacyjanalnaja, fizičnaja i materyjalnaja. A mužčyna adpaviedna čakaje ad žančyny, što jana stvoryć jamu atmaśfieru ŭtulnaści, harmonii, kachańnia, budzie zaradžać jaho. Naturalna, kali žančyna adčuvaje siabie abaronienaj, jana budzie harmaničnaja, ščaślivaja, udziačnaja.

Kolki pavinien zarablać narmalny mužčyna? Na kožnym etapie heta roznaja suma. Niemahčyma čakać ad studenta, što jon budzie zarablać jak mužčyna ŭ 50. Va ŭzroście ad 35 hod, ja liču, treba zarablać ad 2000 dalaraŭ.

U mužčyn chvatka na hrošy, u ich mozh inakš pracuje. Kali žančyna pačynaje pracavać, jak mužčyna, jana stanovicca nie asabliva cikavaj jamu. Jana pačynaje valić, jaje usprymajuć jak mužyka. Vielmi ciažka pry hetym zastavacca žanockaj.

U mianie była situacyja ŭ druhim šlubie, kali mužčyna našmat mienš zarablaŭ, i ŭ nas na hetaj hlebie byli pastajannyja kanflikty. Naprykład, ja dazvalała sabie našmat bolš — mahła zrabić sabie praceduru na 100 dalaraŭ, a ŭ jaho zarobak umoŭna 150. U niejkich rečach my adno adnaho nie razumieli.

U ideale, kab muž i žonka abo adnolkava zarablali, abo mužčyna zarablaŭ bolš. Kali žančyna bolš, ja nie viedaju — kruciciesia jak chočacie».

Pavialičyć

Darja Afanaśjeva, fieministka:

«U 21 stahodździ ŭžo daŭno nichto nikomu nie pavinien. My ruchajemsia ŭ kirunku admovy ad hiendarnych stereatypaŭ, dzie žančyna — zachavalnica ačaha, a mužčyna — zdabytčyk i palaŭničy na zamarožanuju kurycu ŭ supiermarkiecie.

Važna tolki toje, ab čym damovilisia muž i žonka ŭnutry siamji. Kali im abaim kamfortna znachodzicca ŭ takich adnosinach, to čamu nie.

U nas pryvykli ličyć, što žančyna, jakuju zabiaśpiečvaje mužčyna, cełymi dniami pje kavu ŭ kaviarni dy manikiur robić. Ale jana hetak ža pracuje, doma, tolki nie zarablaje hrošy.

Kali mužčyna zabiaśpiečvaje žančynu, 100% jość pahroza jaje finansavaj niezaležnaści. Čym daŭžej pierapynak u pracoŭnaj dziejnaści, tym składaniej potym atrymać rabotu. Za čas pierapynku časam stračvajucca tyja prafiesijnyja navyki, jakija možna atrymać tolki doślednym šlacham. Hetym žančyna i ryzykuje: u adzin momant zastacca adnoj, biez mahčymaści pracaŭładkavacca na dobra apłatnaje miesca, bieź źbieražeńniaŭ».

Pavialičyć

Hanna-Maryja Ehlit, dyzajnierka:

«Mužčyna nie pavinien, ale kali jon razumieje, što choča i moža ŭziać na siabie adkaznaść za dabrabyt žančyny, choča, kab jana była zadavolena i radavała jaho, davała jamu bolš sił na ździajśnieńnie novych podźvihaŭ — kaniečnie, heta idealnaja historyja.

U narmalnych parach mužčyna pačynaje zalacacca da dziaŭčyny i dabivajecca jaje. U pracesie znajomstva jon musić razumieć, ci zmoža jon dać svajoj žančynie toje žyćcio, da jakoha jana pryvykła, jak minimum, i ci zmoža jaho palepšyć.

Kali ž adnosiny pierarastajuć u sužycielstva i stvareńnie siamji, kudy lepš bačyć pobač zadavolenuju žančynu, čym tuju, jakaja kryŭdzicca ad niedachopu ŭvahi. Bo my vielmi šmat sił tracim na lubimych mužčyn.

Usie finansavyja traty zaležać ad mahčymaściaŭ i žadańniaŭ pary. Kali lubicie hulać «hučna», a finansy asabliva nie dazvalajuć, to treba damaŭlacca pra sumiesny biudžet. Kali ž jość mahčymaść adpačyvać za košt mužčyny i jon całkam biare na siabie adkaznaść, kaniečnie, heta jamu plus. A žančyna ŭžo hladzić, kudy jana patracić svaje hrošy.

Byvajuć roznyja situacyi ŭ žyćci. Siońnia tvoj mužčyna paśpiachovy i doryć tabie darahija padarunki, a zaŭtra adbyvajecca niezapłanavany kryzis. U takija ciažkija momanty dobra, kali žančyna maje svajo chobi abo rabotu, biznes i moža padtrymać.

Ja nie prymaju ŭtrymanak i nie prymaju mužčynskuju pazicyju «siadzi doma, ja ŭsio sam»! Časam «ja sam» viadzie da niečakanych pavarotaŭ, i kali mužčyna nie moža vybracca ź finansavaha kryzisu, pačynajuć pakutavać dvoje. A kali jość dzieci, to heta naohuł krach».

Pavialičyć

Iryna Baranava, inžynier-ekanamist:

«Siońnia daminuje ideja roŭnaści pałoŭ, pravy i abaviazki — adny na ŭsich, a fieministyčnyja notki hučać va ŭsich słajach hramadstva.

Biezumoŭna, žyćcio žančyny mocna adroźnivajecca ad mužčynskaha, hałoŭnym čynam, mahčymaściu dać žyćcio inšamu čałavieku, i vydatkami, jakija spadarožničajuć hetym cudoŭnym abstavinam. Padčas dekretnaha adpačynku žančynie prosta nieabchodna dapamoha, i heta pytańnie nie tolki hrošaj i materyjalnych dabrot.

Ale kali adyści ad temy siamji i dziaciej, adnosin u šlubie ci bieź jaho, varta zadumacca, ci maje sens «utrymanstva».

Kali pahłybicca ŭ psichałohiju, to heta buduć adnosiny nie darosłych ludziej, a darosłaha i dziciaci, što časta sustrakajecca ŭ našych siemjach, ale nie maje ničoha ahulnaha sa zdarovym sajuzam.

Bolš za toje — što dla mianie i źjaŭlajecca hałoŭnym arhumientam, — žančyna moža stracić cikavaść da žyćcia, svaje ambicyi, indyvidualnaść, stymuły da karjernaha i asabista rostu. Usio dobra ŭ mieru, i da ŭsiaho varta b padychodzić z chałodnaj hałavoj».

• 1
• 0
• 1
• 0
• 1
• 0
• 1
• 0