«Мы з вамі»: палякі едуць у Гайнаўку падтрымаць беларусаў і пратэставаць супраць маршу памяці Бурага ВІДЭА
Грамадзянскі рух «Грамадзяне RP» («Obywatele RP») заклікаў палякаў з'ехацца ў Гайнаўцы, каб пратэставаць супраць маршу памяці Бурага, які праводзяць польскія крайне нацыяналістычныя колы.
«Грамадзяне RP» запісалі відэазварот на Ютубе, дзе, сярод іншага, гаворыцца: «Мы прыязджаем, каб паказаць, што вы [беларусы] не адны. І будзем прыязджаць столькі, колькі вам будзе пагражаць фашызм».
Адзін з актывістаў на відэа цытуе верш Ніла Гілевіча «Ты кажаш, я не ведаю вайны»:
Я аднаго хачу, мая краіна:
Каб гэта скончылася ўсё на мне.
Каб гэта ўсё не стала доляй сына.
Марш памяці Бурага праводзяць правыя радыкалы. Яны называюць гэта «Маршам выклятых жаўнераў» («праклятых салдатаў»). Так у Польшчы метафарычна называюць антысавецкіх і антыкамуністычных партызанаў пасляваеннага часу.
Рамуальд Райс па мянушцы «Буры» — гэта камандзір аднаго з такіх антыкамуністычных партызанскіх атрадаў. Атрад Бурага ў 1945—1948 здзяйсняў на Падляшшы таксама масавыя забойствы мясцовых праваслаўных. Такім чынам, польскія партызаны імкнуліся адстрашыць насельніцтва ад супрацы з камуністычнымі ўладамі і выклікаць эміграцыю беларусаў і ўкраінцаў з Падляшша ў СССР. Бандыты Бурага забівалі ўсіх, хто не мог згаварыць каталіцкай малітвы па-польску. Агулам загінула 79 чалавек.
Гайнаўка, гарадок каля Белавежскай пушчы, гэта адзін з цэнтраў кампактнага пражывання беларусаў у Польшчы.
Цікава, што Нацыянальны рух, які арганізоўвае шэсце ў Гайнаўцы, паводле некаторых звестак, фінансуецца з Масквы, як і шэраг іншых праварадыкальных рухаў Еўропы. Расследаванні «Нашай Нівы» выявілі, што расійскія грошы выкарыстоўваліся, у прыватнасці, для арганізацыі антыўкраінскіх акцый у Польшчы.
У той жа час Марш памяці Бурага асуджаюць як польскія ліберальныя, так і кансерватыўныя колы. У 2017 годзе прэзідэнт Польшчы Анджэй Дуда дэманстратыўна адмовіўся ўзяць патранаж над маршам памяці Бурага.
Цяпер чытаюць
«У мяне на стале пяць гадоў ляжала папера з перадачай права апекі над сынам». Вольга Севярынец — пра гады страху, антыдэпрэсанты і надзею5
Каментары