Калі Уладзіміра Зяленскага спыталі, ці турбуе спроба Расіі забіць яго, ён адказаў, што не можа сабе гэтага дазволіць.
«Калі б я думаў пра гэта ўвесь час, я б проста замкнуўся ў сабе, стаў бы вельмі падобным цяпер да Пуціна, які не пакідае свайго бункера», — сказаў украінскі лідар у інтэрв'ю CNN у мінулым месяцы. «Вядома, мае целаахоўнікі павінны падумаць, як гэтага не дапусціць, і гэта іх задача. Я не думаю пра гэта».
Фармальна, згодна з Канстытуцыяй, лінія пераемнасці ясная, піша Politico.
Калі прэзідэнт не ў стане выконваць свае абавязкі, старшыня Вярхоўнай Рады Украіны бярэ на сябе ягоныя абавязкі.
Старшынёй Вярхоўнай Рады з'яўляецца Руслан Стэфанчук, сябра партыі Зяленскага «Слуга народа». Праўда, ён не мае асабліва высокага рэйтынгу даверу ў апытаннях грамадскай думкі. Гэта каля 40 адсоткаў, менш за палову галасоў Зяленскага. І ён не карыстаецца папулярнасцю ў апазіцыйных заканадаўцаў.
«Але я не думаю, што гэта мае значэнне», — сказаў Адрыян Каратніцкі, старшы навуковы супрацоўнік Еўразійскага цэнтра Атлантычнай рады.
«Там моцная кіруючая каманда, і я думаю, што мы ўбачылі б калектыўны ўрад», — дадаў ён.
Кіруючая рада, хутчэй за ўсё, будзе складацца са Стэфанчука ў якасці намінальнага кіраўніка, а таксама Андрэя Ермака, былога кінапрадзюсара і юрыста, які ўзначальвае Офіс прэзідэнта, міністра замежных спраў Дзмітрыя Кулебы і міністра абароны Аляксея Рэзнікава. Валерый Залужны застанецца найвышэйшым генералам краіны.
Каратніцкі сказаў, што ён спадзяваўся б убачыць ролю тэлевядучага Сяргея Прытулы, які цяпер кіруе буйнымі дабрачыннымі ініцыятывамі і мае завоблачна высокі рэйтынг грамадскага даверу.
«Краіна дасягнула пункта вельмі істотнай салідарнасці і нацыянальнага адзінства, таму, калі б з Зяленскім здарылася нешта жудаснае, гэта не было б такім вырашальным, як вы маглі б падумаць», — сказаў Каратніцкі.
Ён адзначыў, што Украіна стварыла «добра вывастраную» адміністрацыйную, вайсковую і дыпламатычную машыну.
«Я не хачу сказаць, што Зяленскі наўрад ці мае да гэтага дачыненне», — дадаў ён. — Але я думаю, што адзінства краіны — гэта незаменная рэч».
Цяпер чытаюць
«Я больш не анархіст». Мікола Дзядок — пра турму, Бога і расчараванне ў ідэалогіях32
Каментары