«Заробак у тры разы вышэйшы, чым дома». Беларус расказаў, як папрацаваў у Егіпце на будаўніцтве АЭС
Два з паловай гады Віталь Кавега з Магілёва працаваў у Егіпце на будаўніцтве першай у краіне атамнай электрастанцыі (АЭС). Пра тое, як гэта — працаваць там, дзе беларусы звычайна адпачываюць, — ён расказаў журналісту MYFIN.
За паўгода сума за ваду была 13 рублёў — на трох жыхароў
Віталю 32 гады. Пасля заканчэння ўніверсітэта ён па размеркаванні папрацаваў на Беларускай АЭС, потым на мінскай будоўлі. У пачатку 2022‑га ўладкаваўся інжынерам у беларускі філіял расійскай кампаніі, а праз паўгода кіраўніцтва прапанавала папрацаваць у Егіпце.
— З Мінска да Каіра ляцелі з перасадкай у Маскве. Прыляталі маленькай кампаніяй, таму за намі адправілі легкавую машыну. Цяпер арганізацыя ўжо здымае чартар, раз на два тыдні лятаюць сто-дзвесце чалавек у аэрапорт у гадзіне язды ад гарадка.
Да Мадзіны, дзе знаходзіўся гарадок будаўнікоў, ехалі 5 гадзін.
Авіябілеты нам аплачвалі: два разы на год кампенсавалі пералёт туды і назад.
Бясплатна давалі жыллё і трохразовае харчаванне ў працоўныя дні. Плаціць самім трэба было толькі за электрычнасць і за ваду. Сума за паўгода за ваду складала ў пераводзе на беларускія 13 BYN, гэта на ўсіх жыльцоў. У месяц за электрычнасць плацілі ў раёне 43 BYN.
Пасялілі траіх беларусаў у кватэры з трыма спальнямі. У кватэры было ўсё новае, нават посуд і кухоннае начынне. Гатаваць сабе самастойна даводзілася толькі па выхадных. Па адчуваннях Віталя, кватэра першапачаткова будавалася для сям'і з дзецьмі, таму што пакоі былі рознага памеру — у самым маленькім змяшчаўся толькі ложак, столік і шафа.
— Працоўны дзень доўжыўся з 8:00 да 17:00. Абед з 12:00 да 13:00.
На абед нам прывозілі суп, ялавічыну або курыцу з гарнірам, нейкую гародніну і садавіну.
Раніцай да сняданку часта была булачка або круасан. За 2,5 гады мне гэтая ежа не надакучыла, тым больш некалькі разоў мянялася кампанія, у якой замаўлялі харчаванне. Ежу прывозілі прама ў кантэйнерах і пакідалі ў каменданта; кожны прыходзіў і пад роспіс забіраў свой набор. Сняданак можна было забраць з 5:00 да 7:00, абед з 12:00 да 14:00, вячэру з 18:00 да 20:00.
Пры арганізацыі быў медпункт і дактары, пры неабходнасці хворага адразу дастаўлялі ў бліжэйшую бальніцу. Віталю медыцынскімі паслугамі скарыстацца не давялося, бо ні разу не хварэў.
Але некаторыя яго калегі лячылі зубы — гэта было бясплатна.
Паездкі за тэрыторыю гарадка ўзгаднялі са службай бяспекі
Атамная электрастанцыя будуецца ў пустыні, побач — горад Эль-Дабаа з 15 тысячамі насельніцтва. Да працы вазіў аўтобус, ад будаўнічага гарадка ехалі 15 хвілін.
— Мы жылі ў той вобласці, дзе зямля першапачаткова належала бедуінам. Мясцовыя пратэставалі супраць будаўніцтва атамкі, таму паўсюль работнікаў ахоўвае войска.
— Законы строгія. Спачатку дзяўчаты ездзілі на пляж у купальніках, мясцовыя выказвалі незадаволенасць. Бо дзяўчаты-егіпцянкі купаюцца ў купальніках, дзе цела закрыта абсалютна цалкам. На мора я ездзіў раз на тыдзень.
Пляж платны, Віталь аддаваў па 200 фунтаў, гэта 14 BYN. У кошт уваходзіць шэзлонг, стул, парасон. На тэрыторыі ёсць кафэ, можна нешта купіць перакусіць.
Мора з абсталяваным пляжам (а купанне дазволена толькі на абсталяваных) знаходзілася ў паўгадзіне язды ад гарадка, ездзілі на таксі. Па правілах, калі хацелі з'ехаць за тэрыторыю гарадка, трэба было пісаць службовую запіску і ўзгадняць паездку са службай бяспекі. Гэта датычылася ўсіх паездак, у тым ліку і на мора. Без узгаднення можна было ездзіць толькі ў магазін.
«За адзін паход у магазін аддаваў прыкладна 100 рублёў»
Па выхадных аўтобус вазіў закупляцца ў магазін. Віталь ездзіў раз на адзін-два тыдні.
— Снэкі, напрыклад чыпсы Lay's, каштавалі разы ў чатыры ніжэй, чым у нас. Тая ж сітуацыя з шакаладкамі. Я звычайна купляў рыбу, арэхі, садавіну, шакалад. Цэны назаву ў пераводзе на беларускія. Кілаграм крэветак — 30 BYN, ласось — 45 BYN. Садавіна была не вельмі добрай якасці, але ў два разы таннейшая, чым у нас. За адзін паход у магазін аддаваў прыкладна 100 BYN.
Перыядычна магілёвец ездзіў за пакупкамі на рынак у Эль-Дабаа.
Цэны, адзначае ён, прадаўцы бяруць з галавы, цэннікаў нідзе няма.
— Купляў кожны раз бананы ў аднаго і таго ж чалавека. Першы раз на 20 фунтаў, гэта нашы паўтара рубля, ён паклаў некалькі звязкаў бананаў на 16 штук. У наступны раз я даў ужо 10 фунтаў — атрымаў у два разы менш. На трэці раз на тую ж суму чамусьці атрымалася ўсяго толькі тры бананы.
Першапачаткова, расказвае Віталь, на будаўніцтве АЭС працавала 2 000 чалавек, цяпер ужо 12 тысяч. З іх 3 000 славян і казахаў, астатнія егіпцяне. Дамоў у гарадку цяпер не хапае, таму работнікаў рассяляюць у турыстычныя лакацыі, здымаюць кватэры ў гатэльных аб'ектах. Камусьці шанцуе жыць на беразе мора побач з працай, а камусьці трэба дабірацца да працы аўтобусам 40—50 хвілін.
Кожны год падымалі заробак
На пачатковым этапе заробак магілёўца быў у тры разы вышэйшы, чым ён зарабляў у Беларусі на той жа пасадзе.
Потым розніца павялічылася яшчэ больш, таму што праз год заробак паднялі, яшчэ праз год — зноў.
— Ніякіх фінансавых мэт я сабе не ставіў, хацелася проста адцягнуцца і не думаць ні пра якія бытавыя рэчы, бо табе даюць жыллё, кормяць. Праца не была цяжкай. Спачатку ўладкаваўся інжынерам па зварцы, звальняўся з пасады вядучага інжынера.
У гарадку хапала забаў: трэнажорная зала, басейн, бібліятэка, міні-футбольнае поле, пазней з'явіліся тэнісны корт і спортпляцоўка.
Можна было хадзіць на заняткі англійскай, арабскай мовамі, вакалам і танцамі, ладзілі спартакіяды.
За час працы Віталь з'ездзіў у Александрыю і Каір, падарожнічаў на Сінайскі паўвостраў. Паводле яго слоў, першапачаткова думаў прапрацаваць два гады, але затрымаўся крыху даўжэй.
Істотным мінусам жыцця ў Егіпце ён называе аднастайнасць. Ці вернецца яшчэ туды на працу, пакуль не вырашыў. Пакуль у планах — знайсці працу на радзіме.
Каментары
Спасибо,братан,за инфу!
Норм тема для перезимовать,а потом все равно выгонят за пьянки.
Ебипет ждет нас!
Напишите еще какие професии нужны!