Гэты помнік архітэктуры, які знаходзіўся на мяжы поўнага разбурэння, зноў паўстаў у сваім раскошным неагатычным убранні.
Урачыстая цырымонія адкрыцця, якая прайшла 22 студзеня, сабрала высокіх гасцей, сярод якіх быў старшыня Брэсцкага аблвыканкама Пётр Пархомчык і намеснік міністра культуры Сяргей Саракач. Аднак галоўным героем свята стаў сам будынак — адзін з найстарэйшых і самых вытанчаных з захаваных узораў неаготыкі на тэрыторыі Беларусі, які нарэшце вярнуў сабе гістарычнае аблічча.
Ад раскошы да запусцення
Капліца ў Закозелі была пабудавана ў 1849 годзе па праекце выдатнага архітэктара Францішка Яшчалда, аўтара палаца Пуслоўскіх у Косаве. Заказчык, шляхціц Мікадзім Ажэшка, хацеў стварыць велічны пантэон для свайго роду. Будынак выйшаў унікальны: ён спалучаў у сабе рысы сярэднявечнай готыкі з перадавымі тэхналогіямі XIX стагоддзя, у прыватнасці, выкарыстанне мастацкага чыгуннага ліцця.
Гісторыя капліцы цесна пераплялася з лёсам роду Ажэшкаў і падзеямі паўстання 1863—1864 гадоў. Паводле легенды, менавіта тут, пад высокім шпілем, хаваўся адзін з кіраўнікоў паўстання Рамуальд Траўгут, якому дапамагала знакамітая пісьменніца Эліза Ажэшка. Пасля задушэння паўстання расійскія ўлады зачынілі капліцу.
Больш за стагоддзе яна павольна разбуралася: спачатку зніклі каштоўныя інтэр'еры, у Першую сусветную вайну немцы знялі медны дах, а ў пасляваенныя савецкія гады помнік ператварыўся ў рамантычную, але небяспечную руіну з вялікімі дзюрамі ў скляпеннях і выбітымі вітражамі.
Да пачатку работ у 2019 годзе скляпенні знаходзіліся ў перадаварыйным стане, а ўнутр было страшна заходзіць.
Вяртанне каменных карункаў
Шлях да адраджэння быў доўгім і няпростым. Першыя сур'ёзныя крокі былі зроблены ў 2008 годзе, калі археолагі правялі раскопкі ў крыпце, знайшоўшы парэшткі прадстаўнікоў роду і ўнікальныя артэфакты, у тым ліку фрагменты слуцкага пояса.
Але сапраўднае выратаванне пачалося ў 2019 годзе, калі аварыйны стан будынка пагражаў абвальваннем скляпенняў. Кошт праекта аднаўлення склаў амаль 4 мільёны рублёў.
Працэс вяртання капліцы да жыцця стаў сапраўдным выклікам для інжынераў і будаўнікоў. Перш чым брацца за прыгажосць, трэба было выратаваць сцены. За дзесяцігоддзі запусцення муроўка настолькі ўвабрала вільгаці і солі, што звычайная тынкоўка проста адвалілася б. Будаўнікам давялося доўгі час сушыць сцены цеплавымі пушкамі і выкарыстоўваць спецыяльную санацыйную тынкоўку, якая літаральна выцягвае соль з цэглы.
Спецыялісты філіяла «Брэстрэстаўрацыя» і запрошаныя майстры прарабілі скрупулёзную працу – ім давялося літаральна па крупінках збіраць страчанае. Напрыклад, колер шкла для вітражоў падбіралі, вывучаючы знойдзеныя ў зямлі мікраскапічныя аскепкі аўтэнтычнага шкла. Медны дах быў адноўлены ў дакладнай адпаведнасці з гістарычнымі тэхналогіямі, а на вяршыню вярнуўся шасцімятровы шпіль з крыжам. Адсутныя элементы чыгунных аконных рам адлівалі не ў сталічнай майстэрні, а на мясцовым Драгічынскім трактарарамонтным заводзе.
Самай складанай задачай стала аднаўленне ўнікальнага ляпнога дэкору інтэр'ера — тых самых знакамітых нервюр, якія ствараюць эфект ажурнага павуціння пад столлю. Скульптары і мастакі, сярод якіх быў вядомы майстар Павел Рабаў, гадамі працавалі ў складаных умовах, каб вярнуць гіпсавым элементам першапачатковы выгляд.
Для ўнутранага аздаблення майстры прымянялі гіпс, а вось для фасадаў, для аздобы шчытоў і вуглавых пінакляў з фіяламі (вежачкі з вострымі завяршэннямі), якія церпяць ад дажджу і снегу, дэкор адлівалі з сучаснага фібрабетону — звыштрывалага матэрыялу, які вонкава не адрозніваецца ад арыгінала. Каб дасягнуць поўнай аўтэнтычнасці, некаторыя элементы прапітвалі гарачым пакостам (аліфай), як гэта рабілі майстры XIX стагоддзя.
Рэстаўратары аднавілі не толькі нервюры, але і гатычных крабаў (дэкаратыўныя элементы, падобныя да скручанага лісця), крыжакветы і трыліснікі. Усяго захавалася толькі каля 40% арыгінальнай ляпніны, астатняе давялося аднаўляць па чарцяжах і аналогіях, часам літаральна лепячы формы з пластыліну перад адліўкай.
Гатычная жамчужына на турыстычным маршруце
Сёння капліца ў Закозелі — гэта ўжо не руіна, а перспектыўны турыстычны аб'ект. Унутры арганізавана прастора па прынцыпе «халоднага музея» — без штучнага ацяплення, каб не нашкодзіць унікальнаму мікраклімату. Наведвальнікі змогуць убачыць адноўленыя інтэр'еры і экспазіцыю артэфактаў, знойдзеных падчас раскопак: фрагменты слуцкага пояса, дэталі пахавальнага дэкору і скульптуры.
«Наша Нiва» — бастыён беларушчыны
ПАДТРЫМАЦЬМінкультуры расказала, чым збіраецца займацца наступную пяцігодку
Аднавілі мост там, дзе яго не магло быць, бо не змаглі знайсці яго рэальнае месца. Што за рэстаўрацыя адбываецца ў Жылічах?
Падчас рэстаўрацыі сінагогі ў Ваўкавыскім раёне знайшлі падмурак невядомага будынка
Пад Ружанскім палацам адкрыліся невядомыя раней сутарэнні — яны вытрымалі пажары і цяжкую будаўнічую тэхніку
Ці ахвяраваць сваімі кроўнымі для праекта культурнага адпачынку па-салехардску? Пра туркомплекс у Красках
Цяпер чытаюць
Затрымалі чарговага чалавека года Віцебшчыны, дэпутата Віцебскага аблсавета Дзмітрыя Калягу6
Затрымалі чарговага чалавека года Віцебшчыны, дэпутата Віцебскага аблсавета Дзмітрыя Калягу
«Дзіма, мой мікраскоп за паўмільёна еўра стаіць у тваёй клініцы. Абсталяванне скраў ты». Заснавальнік «Новага зроку» расказаў пра адносіны з сям'ёй Абельскіх1919
«Дзіма, мой мікраскоп за паўмільёна еўра стаіць у тваёй клініцы. Абсталяванне скраў ты». Заснавальнік «Новага зроку» расказаў пра адносіны з сям'ёй Абельскіх19
«Да лейтэнанта прыехала маладая жонка, пабачыла, што адбываецца ў зоне, і застрэлілася». Выйшла заключная частка ўспамінаў Рыгора Бярозкіна пра ГУЛАГ і савецкі Мінск1818
Каментары