У Гомелі жанчына ледзь выжыла, павячэраўшы бледнымі паганкамі. Google запэўніў яе, што гэта сыраежкі
Жыхарка Гомеля ледзь не загінула пасля таго, як з’ела сабраныя ў лесе грыбы. Жанчына прыняла іх за сыраежкі, арыентуючыся на вынікі пошуку ў Google, але насамрэч гэта была бледная паганка. У выніку яна апынулася ў бальніцы, перанесла плазмаферэз і пераліванне донарскай плазмы. Дактары нават не выключалі неабходнасці перасадкі печані. Пра ўсё гэта жанчына сама расказала ў тыктоку, піша выданне «Люстэрка».

Жанчына прызналася, што не праверыла грыбы належным чынам і не застрахавалася ад небяспекі, хоць і сумнявалася ў тым, што гэта сыраежкі. Дзве вялікія грыбныя шапкі яна прыгатавала ў кляры, папярэдне абсмажыўшы іх сырымі. Пасля гэтага грыбы яшчэ некалькі дзён праляжалі ў халадзільніку, перш чым яна іх з’ела. Гамяльчанка адзначыла, што цяпер баіцца нават уявіць, што магло б здарыцца, калі б гэтыя грыбы пакаштавалі яе родныя.
Грыбы жанчына з’ела 13 кастрычніка каля сёмай вечара. На смак яны нічым не адрозніваліся ад звычайных. Каля трэцяй гадзіны ночы яна прачнулася, з’ела цукерку і неўзабаве адчула млоснасць. Спачатку падумала, што прычына ў салодкім, і зноў легла спаць.
Аднак раніцай, калі трэба было ісці на працу, млоснасць не прайшла. Каля паловы дзявятай пачаліся моцныя ваніты. Калегі параілі не марудзіць і выклікаць хуткую дапамогу. Жанчына адзначыла, што сімптомы атручвання з’явіліся не адразу: паміж ужываннем грыбоў і рэзкім пагаршэннем самаадчування прайшло некалькі гадзін. Пры гэтым яна яшчэ не падазравала, што з’ела бледную паганку.
Медработнікі хуткай дапамогі аказалі ёй першую дапамогу і адвезлі ў бальніцу з дыягназам «атручванне грыбамі». Спачатку гамяльчанка думала, што хутка паправіцца і яе адпусцяць дадому.
У бальніцы ў яе бралі аналізы, рабілі УГД і вырашылі пакінуць пад наглядам, нават калі стан часова палепшыцца. Жанчына расказвала, што яе пульс быў слабы, ціск паніжаны, а свядомасць — нібыта затуманеная. Пры гэтым болю яна не адчувала, тэмпература амаль увесь час заставалася нармальнай. Першыя тры дні яе моцна калаціла ад холаду, адчуваліся слабасць і млявасць.
Гамяльчанцы ставілі кропельніцы, і, паводле яе слоў, у пэўны момант іх колькасць перавысіла 15 за дзень. Яна сцвярджае, што медыкі спачатку не верылі ў атручванне бледнай паганкай. Паводле яе версіі, дамагчыся належнай увагі да гэтага дыягназу дапамаглі родныя, якія звярталіся да кіраўніцтва і тэлефанавалі ў Міністэрства аховы здароўя.
На другі дзень аналізы пачалі пагаршацца. Млоснасць не праходзіла, хоць ванітаў ужо не было, а ўсё навокал нібыта плыло перад вачыма. Біяхімічныя паказчыкі крыві правяралі кожныя шэсць гадзін.
На трэція суткі пачалася моцная дыярэя, якая паўтаралася прыкладна кожныя паўгадзіны. Жанчына расказвала, што праз знясіленне ледзь трымалася на нагах і была вымушаная спаць, седзячы на вядры. Яна падрыхтавала падгузнікі і сродкі гігіены, бо саромелася дастаўляць камусьці нязручнасці.
Калі ўзровень ферментаў у крыві рэзка вырас, ёй правялі першы плазмаферэз — працэдуру ачышчэння крыві. Паводле яе слоў, гэта было балюча і страшна. На наступны дзень зрабілі другую працэдуру, пасля чаго пералілі донарскую плазму. Чатыры дні жанчына нічога не ела і атрымлівала неабходную падтрымку праз кропельніцы.
Паколькі стан не паляпшаўся, 17 кастрычніка пацыентку перавезлі ў рэанімацыю Навукова-практычнага цэнтра хірургіі, транспланталогіі і гематалогіі ў Мінску. Спачатку ёй зрабілі камп’ютарную тамаграфію галаўнога мозга, пасля чаго змясцілі ў рэанімацыйнае аддзяленне.
Медыкі адразу патлумачылі магчымы далейшы план лячэння. Калі б узровень ферментаў працягваў расці, спатрэбілася б больш інтэнсіўнае ачышчэнне крыві, а пры адсутнасці выніку давялося б рыхтавацца да перасадкі печані.
У нядзелю ферменты пачалі зніжацца, аднак лекары не спяшаліся рабіць высновы пра выздараўленне, бо пры атручванні бледнай паганкай стан можа быць зманлівым. Жанчыне працягвалі ставіць кропельніцы, дадалі мачагонны прэпарат і паставілі мачавы катэтар. У панядзелак пасля агляду ёй паведамілі, што можна перавесці яе ў палату.
Нягледзячы на паляпшэнне, лячэнне заставалася цяжкім. Вены ўжо дрэнна вытрымлівалі шматлікія ўколы і лопаліся, праз што медыкам было складана браць кроў для аналізаў. У месцах працяглага ўвядзення лекаў праз катэтары ўзнікала запаленне, а часам прэпараты траплялі пад скуру. Жанчына адзначыла, што ўсё гэта суправаджалася болем і страхам.
Каментары