U Minsku prajšła prezientacyja zboru tvoraŭ Alesia Sałaŭja + videa

10 listapada ŭ Dziaržaŭnym muziei historyi biełaruskaj litaratury adbyłasia prezientacyja zboru tvoraŭ Alesia Sałaŭja.

Pavodle słoŭ zahadčycy adździeła navukovaj aśviety muzieja Volhi Hulevaj, bolšuju častku svajho žyćcia Sałaviej pražyŭ za miežami Biełarusi. «I voś, u rešcie rešt, na radzimie vyjšła pieršaja kniha hetaha vydatnaha paeta, — adznačyła jana, — kažuć, što lepšaha paeta biełaruskaj emihracyi XX stahodździa».

Tom, składzieny paetam i pierakładčykam Michasiom Skobłam, vyjšaŭ u vydaviectvie «Limaryus» i adkryŭ novuju knižnuju sieryju «Hałasy Ajčyny».

Namieśnik staršyni Sajuza biełaruskich piśmieńnikaŭ Michaś Skobła skazaŭ, što ŭpieršyniu pračytaŭ vieršy Alesia Sałaŭja dzieści na pačatku 1990-ch hadoŭ. I padziakavaŭ zasnavalniku i dyrektaru infarmacyjnaj kampanii BiełaPAN Alesiu Lipaju,

jaki u toj čas spryčyniŭsia da dastaŭki ź Miunchiena cełaha kantejniera knih biełaruskich aŭtaraŭ, vydanych na emihracyi.

Siarod ich była i kniha «Niatusknaja krasa» Alesia Sałaŭja, vydanaja ŭ 1982 hodzie ŭ Mielburnie i Ńju-Jorku.

«Aleś Sałaviej nie padobny ni na kaho ŭ tahačasnaj biełaruskaj litaratury,

— ličyć Skobła, — svoj paetyčny radavod jon vyvodziŭ chiba što ad Maksima Bahdanoviča. Kali možna tak skazać, heta samy blizki da Bahdanoviča paet ŭ svaim tvorčym śvietapohladzie. Na vialiki žal, razharnieńnie jaho talentu prypała na časy Druhoj suśvietnaj vojny. Jon šmat drukavaŭsia ŭ tahačasnych biełaruskich pieryjodykach, vydavaŭ časopis „Novy šlach“, jaki vychodziŭ u Ryzie. I, na vialiki žal, usio heta potym adhuknułasia u jahonym žyćciovym i tvorčym losie. Jak viadoma, usie tyja, chto supracoŭničaŭ, tak ličyłasia, ź niamieckimi akupantami, byli vorahami numar adzin u savieckaj ułady. Chacia, jak na dobry rozum, to nijakim vajennym złačyncam Aleś Sałaviej nie byŭ. Jak nie byli i jaho paplečniki — taja ž samaja Natalla Arsieńnieva, Masiej Siadnioŭ ci Chviedar Iljaševič, jany prosta pracavali ŭ biełaruskaj litaratury».

Skobła ličyć, što «ŭ acency takoj składanaj źjavy, jak kałabaracyja, treba źmianić adnosiny da hetych ludziej». Naprykład, u Francyi hienierał de Hol publična praz nacyjanalnaje radyjo dziakavaŭ nastaŭnikam, jakija vykładali ŭ francuzskich škołach padčas vajny, a češski paet Jarasłaŭ Siejfiert, jaki taksama publikavaŭsia pry niemcach u češskim pieryjadyčnym druku, potym staŭ łaŭreatam Nobieleŭskaj premii.

«U nas, na žal, — praciahvaje Skobła, — da siońnia u aficyjnych biełaruskich pieryjodykach možna pačytać, što i Aleś Sałaviej, i Natalla Arsieńnieva — heta zdradniki biełaruskaha naroda, kałabaranty i h.d.

Niapraŭda! Jany byli vydatnymi paetami, jany słužyli, jak mahli, biełaruskaj nacyjanalnaj kultury».

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0