Пошукі залатой бочкі
"У нас былі эпізадычныя кантакты, але далей справа не пайшла…". Піша ў сваім блогу Аляксандар Класкоўскі.
З нагоды візыту дэлегацыі ПАР хто-кольвек кпіць: во, маўляў, хоць афрыканцам нашыя тэхналёгіі здаюцца перадавымі! Але надта сьмяяцца ня трэба. Непаліткарэктныя жартачкі пра "мумбу-юмбу" тут недарэчы.
Паўдзённа-Афрыканская Рэспубліка — бадай, самая разьвітая на Чорным кантыненце. Гадавы ВУП на душу насельніцтва перавышае 12 тысячаў даляраў (болей, чым у нас!). У іх там амаль што ўсе чыгункі электрыфікаваныя. А прэзідэнт Таба Мбэкі, кажуць, настолькі падсеў на інтэрнэт, што дае туды нырца на некалькі гадзін штодня :-)
Ды і нам ПАР прапануе, між іншым, найперш не бананы з памаранчамі, а высокатэхналягічныя прадукты, у прыватнасьці — аўтаматызаванае абсталяваньне.
Увогуле не зусім справядліва лічыць, што ў беларускага кіраўніцтва нейкая хваравітая цяга да сусьветных ізгояў. Кім Ір Сэна на бронецягніку не сьпяшаюцца ў Менск запрашаць :-) З экзатычных рэжымаў наша начальства выбірае тыя, у якіх можна нештачка ўзяць. Ці каму можна сплавіць свой тавар. Напрыклад, Іран ды Вэнэсуэла, з аднаго боку, багатыя нафтай, зь іншага — маюць грошы ды інтэрас набываць узбраеньне і яшчэ тое-сёе (не таму, што тавар такі ўжо якасны, а таму, што на нажах з Амэрыкай). ПАР жа і ўвогуле да ізгояў не належыць. Дэмакратыі там па афрыканскіх (дый па беларускіх) мерках аж з каптуром. У той жа час іхні Мбэкі быў супраць нападу на Ірак. І да афіцыйнага Менску тамтэйшае кіраўніцтва не чапляецца.
Карацей, чым не партнэры? Нездарма ж зараз прымаюць дэлегацыю ПАР з надзвычайнай пашанай. Адной міністарцы далі званьне ганаровай прафэсаркі БДУ, а другую заахвоцілі тытулам ганаровага геоляга Беларусі. Ну а што? Некалі Хрушчоў з палітычных меркаваньняў не пашкадаваў для эгіпецкага прэзыдэнта Насэра нават званьня Героя Савецкага Саюзу!
Што ж да прагматычнага боку справы, то з прадстаўнікамі ПАР абмяркоўваецца, у прыватнасьці, праект перапрацоўкі бурых вуглёў у вадкае паліва.
Праўда, ня ўсё ідзе гладка. Вось вам цікавы эксклюзіў пра сустрэчу кіраўніка нашай Акадэміі навук зь іхняй міністаркай. "У нас былі эпізадычныя кантакты, але далей справа не пайшла, — распавёў Мясьніковіч гісторыю стасункаў з сусьветна вядомай кампаніяй "Sasol", што займаецца тымі бурымі вуглямі. — Калі б вы з вашага высокага міністэрскага ўзроўню сказалі: "Давайце, зь беларусами працуйце!" — гэта было б важка...".
Нашае начальства, здаецца, не зусім улічвае, што там у іх хоць і Афрыка, але ж эканоміка не сэлектарная, а рынкавая (таму і падняліся!).
Між іншым, піва "Залатая бочка", якое на слыху і ў беларусаў, вырабляецца паўдзённаафрыканскай кампаніяй САБ. Зараз іхні капітал зацікавіўся і нашымі броварамі, у прыватнасьці "Крыніцай".
Карацей, нейкая выгада цалкам імаверная. Але ўвогуле спробы знайсьці на іншым канцы сьвету залатую бочку, якая б цудадзейным чынам стала сілкаваць нашу эканоміку, падаюцца манілаўскімі пражэктамі. Так званая "вялікая дуга вонкавай палітыкі" магла б стаць хіба экзатычным дадаткам, адгалінаваньнем. Магістральным жа кірункам мусіць быць цалкам натуральная і лягічная каапэрацыя з суседзямі. У тым ліку і ў балючым пытаньні энэргетычнае бясьпекі, супольнага процістаяньня дыктату "энэргетычнай імпэрыі".
Вунь літоўскі прэзыдэнт Адамкус прапаноўваў траісты (плюс Украіна) альянс у гэтай галіне. Было б пэўна ж болей эфэктыўна, чым перарабляць бурыя вуглі на пару з ПАР :-) Але ж Літва — у тым чортавым Эўразьвязе, што бярэ нашу гордую рэспубліку за горла сваімі 12 шчупальцамі-умовамі ў галіне, брыдка вымавіць, дэмакратызацыі ды правоў чалавека! Не дачакаюцца. Лепей будзем шукаць залатую бочку ў Афрыцы!
Каментары