Беларуска ўцякла ў Польшчу ў 2021-м, у эміграцыі перажыла рак і развод. Цяпер адна з двума маленькімі дзецьмі просіць дапамогі
«Муж аказаўся добрым работнікам, але ніякім бацькам».
Аляксандра з’ехала з Беларусі цяжарнай з адным дзіцём на руках і адным чамаданам. У Польшчы пачала жыццё з нуля, нарадзіла другую дачку, перажыла анкалогію, развод і зацяжную барацьбу за аліменты ад былого мужа.
Сёння Аляксандра Крук жыве ў Гданьску з дзвюма маленькімі дочкамі. Яна працуе, спрабуе стаць на ногі і адначасова змагаецца з дэпрэсіяй.
Цяпер Аляксандры патрэбная дапамога, каб пакрыць выдаткі на вымушаны пераезд, новае жыллё і даць сабе час аднавіцца. Вось яе гісторыя.
У Беларусі я будавала дарогі
«Мяне завуць Аляксандра. Я родам з Бярозы, што на Брэстчыне, але апошнія гады перад ад’ездам жыла ў Мінску.
Па прафесіі я інжынер-будаўнік, вучылася ў Беларускім нацыянальным тэхнічным універсітэце. Працавала ў дарожна-будаўнічай сферы — была тэхнолагам на бетонным заводзе. Мы будавалі дарогі, у тым ліку другую кальцавую вакол Мінска і ўзлётную паласу ў аэрапорце.
Перадапошні самалёт
Мы ўдзельнічалі ў пратэстах у 2020-м, як і ўсе. Калі пачаліся рэпрэсіі і затрыманні, вырашылі з'язджаць, пачалі рыхтавацца да гэтага. Я прадала сваю кватэру ў Бярозе, машыну, якую я набыла яшчэ да шлюбу, каб у нас была фінансавая падушка бяспекі на новым месцы.
Я зацяжарыла другім дзіцём, і пачаліся сумневы. Можа, пачакаць, нарадзіць у Беларусі? Муж ужо паехаў у Польшчу, а я яшчэ павінна была вырашыць пэўныя справы. Але ў маі 2021 года я зразумела: чакаць больш нельга. Калі майму аднагрупніку ноччу выбілі дзверы і забралі ў ізалятар за тое, што ён засвяціўся на відэа з акцыі, стала ясна — прыйдуць і па нас, гэта пытанне часу.
Я сабралася літаральна за адзін дзень — тады, калі пасадзілі самалёт Ryanair з Пратасевічам. Мы вылецелі ў Варшаву на перадапошнім рэйсе. На наступны дзень неба над Беларуссю закрылася.
Я з'язджала на пятым месяцы цяжарнасці, трымаючы за руку паўтарагадовую дачушку. Так з адным маленькім чамаданам і вялікім жыватом я апынулася ў Польшчы.
Удар, якога не чакала
Першыя два гады ў Гданьску здаваліся пачаткам новага жыцця. Мы атрымалі міжнародную абарону, я нарадзіла другую дачку, займалася дзецьмі, побытам, муж працаваў зваршчыкам. Мы жылі як усе, без вялікіх планаў, проста стараліся стаць на ногі.
Але пасля я захварэла. Мне паставілі дыягназ: рак шыйкі маткі. Я не магла дазволіць сабе проста ляжаць у бальніцы, была на дзённым стацыянары. Мой графік выглядаў так: завезці дзяцей у садок, бегчы на кропельніцы і хіміятэрапію, а пасля — зноў у садок, быць мамай, гатаваць, гуляць. Незалежна ад таго, наколькі мне было кепска. Сёння гэта пройдзены этап, я ў рэмісіі, але гэтая перамога далася мне дарагой цаной.
Я ўсім раю рабіць прышчэпку ад ВПЧ — віруса папіломы чалавека. У Польшчы гэта ўжо звычайная практыка, і вельмі хацелася б, каб мамы таксама думалі пра гэта для сваіх дачок. Гэтая вакцына існуе, яна сапраўды працуе, і гэта рэальны шанец папярэдзіць такі від раку.
Адзінота ўтрох
Эміграцыя і хвароба сталі тэстам для нашай сям’і, які мы не прайшлі. Падчас хваробы пачаліся фінансавыя праблемы, а потым — развод.
Гэта доўгі і вельмі цяжкі працэс. Апошні год, як мы жылі разам з мужам, быў, шчыра кажучы, пеклам. У яго сваё бачанне сітуацыі. Тое, што я хварэла, для яго нібыта не мае значэння, быццам гэтага і не было. Тое, што мы прыехалі зусім з маленькімі дзецьмі, ён таксама не ўлічвае. Часта ж бывае так: спачатку мужчына кажа «сядзі дома, не працуй», а калі надыходзіць складаны момант, раптам гучыць іншае пытанне: «Чаму ты не працуеш?».
Калі муж з’ехаў, я адчула палёгку. Але разам з гэтым прыйшло іншае разуменне: я застаюся зусім адна, без грошай і працы.
Цяпер я жыву ў Гданьску з двума малымі — ім 6 і 4 гады. У мяне няма тут родных і блізкіх сяброў. Ёсць знаёмыя, але гэта не тая дапамога, на якую можна абаперціся штодня.
Я рабіла ўсё, каб выжыць і каб гэта як мага менш закранула дзяцей. Нейкі час атрымлівалася, але цаной свайго здароўя. У выніку — дэпрэсія, антыдэпрэсанты і стан, у якім проста цяжка функцыянаваць.
Муж аказаўся добрым работнікам, але ніякім бацькам. За апошні год ён бачыў дачок усяго чатыры разы, хоць жыве за дзесяць хвілін язды. Грошай на дзяцей я амаль не бачу. Але я хачу, каб ён выконваў свае абавязацельствы ў адносінах да дзяцей.
Я падала ў суд на аліменты, але мяне папярэдзілі, што адбудзецца ён няхутка. У польскай сістэме ёсць магчымасць атрымаць выплаты яшчэ да суда, так званае забеспячэнне. Мне сказалі, што гэта зойме месяц. Я падала заяву ў чэрвені мінулага года. Рашэнне прынялі толькі ў канцы кастрычніка. Потым ліст з суда мне проста не даставілі — паштальён вярнуў яго назад. Я чакала, тэлефанавала, хадзіла ў інстанцыі, і ў выніку атрымала гэты дакумент толькі праз тры месяцы, у канцы студзеня.
Адразу ж звярнулася да судовага выканаўцы, каб спагнаць грошы з былога мужа. Але, на жаль, да гэтага часу я атрымала толькі адну выплату — 595 злотых (каля 470 рублёў — НН). Гэта кропля ў моры, калі ў цябе арэнда, садок і двое дзяцей, якіх трэба апранаць і карміць.
З усім я разбіралася сама: шукала інфармацыю, вывучала польскую судовую сістэму. Паслугі адваката каштуюць тут вельмі дорага, я не магу сабе такое дазволіць.
Мяжа трываласці
Я інжынер па адукацыі, але ў Польшчы не працавала па спецыяльнасці: я прыехала цяжарная з маленькім дзіцём, потым захварэла, потым развод. У выніку я асвоіла новую прафесію — SMM. Дзякуючы знаёмым навучылася мантаваць відэа і будаваць стратэгіі, працаваць з маркетынгам. Гэта дапамагло мне выжыць, бо я магу працаваць з дому. Але гэтага пакуль недастаткова, каб поўнасцю забяспечыць сябе і дзяцей.
Зараз я спрабую настрыфікаваць дыплом інжынера, каб вярнуцца ў прафесію. Шукаю працу, але ўсё ўпіраецца ў графік і ў тое, што дзяцей няма з кім пакінуць. А яшчэ — у мой псіхалагічны стан. За гэты год я проста выгарэла. Арганізм даў збой. Хіміятэрапія і пастаянны стрэс выліліся ў цяжкі трывожна-дэпрэсіўны стан. Мне кажуць: «Трэба ў шпіталь», а я адказваю: «Не магу, мне няма на каго пакінуць дзяцей».
У Польшчы ў мяне няма сваякоў. Ёсць сястра, яна жыве ў Англіі. У яе свая сям’я, свае дзеці, яна не можа прыехаць, але ўвесь гэты час вельмі мяне падтрымлівае фінансава. Па сутнасці, яна трымае на сабе адразу некалькі сем’яў: сваю і нас з дзецьмі. І калі б не яна, нам было б значна цяжэй, мы маглі б проста застацца без нічога.
Крок у невядомасць
Цяпер я стаю перад новым выклікам. Гаспадыня кватэры, дзе мы жылі пяць гадоў, просіць выселіцца — у яе свае планы. Мне трэба тэрмінова знайсці новае жыллё, а ў Польшчы гэта велізарныя грошы: кауцыя (заклад), аплата за першы месяц. Плюс мне трэба закрыць даўгі за цяперашнюю кватэру. Толькі пераезд пацягне на 8000 злотых (6300 рублёў — НН), якіх у мяне проста няма.
Я не люблю прасіць дапамогі. Гэта вельмі няпростае рашэнне — расказваць пра сябе такія рэчы. Але ў мяне ёсць дзеці. І калі я не магу нешта зрабіць сама, я павінна пераступіць праз сябе.
Я не хачу нічога лішняга. Я хачу проста перазагрузіцца: перавезці дзяцей у новае месца, падлячыць нервы і пайсці працаваць. Мне патрэбна крыху часу і рэсурсу, каб прыйсці ў сябе і зноў стаць той мамай, якая можа нармальна жыць і забяспечваць сваіх дзяцей. Мае дочкі Яраслава і Уладзіслава — мая адзіная матывацыя не здавацца.
Я ўжо вельмі ўдзячная беларусам. Цягам апошняга года мяне не пакінулі ў складанай сітуацыі. Людзі падтрымлівалі, прапаноўвалі нават забраць дзяцей на час, каб я магла лячыцца. Гэта неверагодна кранальна.
Я веру, што змагу даць рады. Дзякуй кожнаму беларусу, хто не прайшоў міма. Ваша падтрымка — гэта тое, што не дае мне ўпасці.
Як дапамагчы
Калі ў вас ёсць магчымасць падтрымаць, нават невялікая сума мае значэнне.
Blik: +48 791 547 275
Aliaksandra Kruk
Revolut: LT60 3250 0370 8648 5162
Aliaksandra Kruk
PayPal: [email protected]
Каментары