2,5 мільёна штрафу выпісала суддзя Мотыль за сцяг, узняты 67-гадовай Нінай Багінскай.
Што спадарыню Багінскую апраўдаюць, то ніхто не спадзяваўся. Такога пры Лукашэнку ніколі не бывала, каб апраўдалі таго, хто публічна ўзняўТаксама пытанне ў вяртанні сцяга. Ніна Багінская нашыла тых сцягоў сотні, ейныя сцягі мае не адна мінская сям’я. Аднак і гэты ёй хочацца вярнуць: кожны хочацца вярнуць, каб ён ізноў уздымаўся.бел-чырвона-белы сцяг, калі ўжо пратакол складзены. Але пытанне ў памеры штрафу.
На справу, як і на кожную іншую адміністрацыйную, прызначаецца паўгадзіны.Аднак стопрацэнтова разгляд будзе цягнуцца даўжэй — так заўжды з «гэтай апазіцыяй».
Справу разглядае суддзя Мотыль — невысокая жанчына сярэдніх гадоў з капіцай трохі завітых, падсветленых валасоў, сабраных ззаду ў кароткі, несур’ёзны хвосцік, у чорнай мантыі, прытомленая, з тварам, які даўно не бачыў сонца — зрэшты, хто з нас калі яго бачыў? — і вечна падціснутымі вуснамі затурканага вяршыцеля лёсаў, як амаль ва ўсіх суддзяў беларускіх раённых судоў.
Разгляд пачаўся а
Людзей сабралася амаль два дзясяткі, таму працэс з кабінета суддзі вымушаныя былі перанесці ў вялікую залу для крымінальных пасяджэнняў. Неабсяжная, з жоўтымі лавамі, разлічаная на сотню прысутных, яна дыхае паражнечай. Нібы сонца, у цэнтры гэтай пустаты сядзіць круглатвары вечны аптыміст — былы палітвязень Павел Вінаградаў, што таксама прыйшоў падтрымаць Багінскую.
Падыходзіць і яшчэ пара спозненых наведнікаў, суддзя загадвае ім выйсці, бо пасяджэнне распачатае ўжо.
Супраць Багінскай сведчыць міліцыянт Сяргей Савугін. Гэта малады чалавек гадоў 30-ці, рана лысеючы, падкачаны, штыўнай паставы, светлавалосы.На ім джынсы і светлая, жаўтаватая скураная куртка, у руках у яго арганайзер й тэлефон. Даўшы паказанні, ён адразу сыходзіць пружыністай хадой, хуткім поглядам абвёўшы прысутных. Спн.Багінская кажа, што ніколі з ім не сутыкалася. І пратакол не ён складаў, а супрацоўнік Маскоўскага РУУС Давыдзік. І тым не менш, ён сведка. Гэты факт асабліва абурае Багінскую.
«Гэта ж тут, у Маскоўскім судзе, судзілі Бяляцкага, — нагадвае яна. — Таму я і прыйшла ў гэтай майцы».67-гадовая спадарыня Багінская тонкая, маленькая, як дзяўчынка, яе голас гучыць звонка, хоць валасы сівыя. Яна апранутая ва ўсё самавязанае: спадніца, кофта з карункавымі манжэтамі. Паверх кофты — майка з выявай Алеся Бяляцкага.
Маскоўскі суд — прыземісты, два паверхі ўсяго, шэры, акон мала, між гандлёвым цэнтрам «Кірмаш» і
На шыі ў спн. Багінскай — самавязаны
Чаго дабіваецца Багінская? «Я хачу, каб улада прыпыніла супрацьпраўныя дзеянні супраць свайго народа, — з запалам кажа яна.— Каб шанавалі сімвалы і не хлусілі на кожным кроку. Каб вярнулі сцяг і перасталі забіраць яго, каб перасталі ламаць вуды, на якіх я яго ўздымаю. Якая амаральнасць, які цынізм — мала таго, што міліцыя кажа няпраўду, дык яшчэ і на працягу працэсу мяняюць сведкаў. Іх начальнік пры мне лаяўся матам», — звініць яна.
«Для мяне бел-чырвона-белы сцяг — гэта святыня, — кажа яна і сама сабе абяцае. — І надалей буду хадзіць са сцягам на малітвы!».
Яна яркая, не па гадах. На плячы ў яе
З боку спн. Багінскай ёсць сведка — Ганна Шапуцька.Гэта іншая ўдзельніца малітваў за палітвязняў, якія штовечар а 20-й адбываюцца каля Чырвонага касцёла. На Ганне ліловы шаль. Злева, дзе сэрца, прышпілены
Калі быць дакладным, гэта не суд, а працяг суда.
Ніна Багінская разгарнулаПенсіянерку схапілі, адвезлі ў РУУС Маскоўскага раёна Там у яе забралі палотнішча і пашпарт, а пасля адпусцілі — так не раз бывала.бел-чырвона-белы сцяг падчас малітвы каля Чырвонага касцёла. Там моляцца штонядзелю за палітвязняў. А тая малітва 25 Сакавіка была прымеркаваная яшчэ і да95-годдзя абвяшчэння незалежнасці Беларускай Народнай Рэспублікі.
Калі 26 сакавіка Багінская пайшла забраць пашпарт, у РУУСе на жанчыну склалі пратакол аб адміністрацыйным правапарушэнні і адвезлі ў суд.
Ад стомы на тым працэсе актывістка страціла прытомнасць і трапіла ў шпіталь. Сёння суд паводле арт. 23.34 Адміністрацыйнага кодэксу (несанкцыянаваная масавая акцыя) працягнуўся.
Пенсія ў спн. Багінскай 1,8 мільёна. Колькі з іх яна заплаціць штрафу?
У перапынку, абвешчаным для вынясення рашэння, пытаюся ў прысутных жанчын, чаму яны прыйшлі. «Прыйшла, каб падтрымаць, — кажа
«І я прыйшла падтрымаць, — кажа20-гадовая (на выгляд) Кацярына Цыгельская. — Мяне саму выгналі з працы за ўдзел у малітвах за палітвязняў. А тут я сядзела і смяялася. Спектакль!».
Іншая жанчына гадоў сарака, з добрымі шэрамі вачыма, дакарае сябе, што спазнілася на працэс: «Вось такія мы, беларусы. Вечна нам пяці хвілін бракуе».
Перапынак зацягнуўся амаль на гадзіну — от «гэтая апазіцыя». Нарэшце суддзя Мотыль вяртаецца. Шырокія абцасы яе замшавых чаравічкоў глуха цокаюць па шэрай керамінаўскай плітцы доўгага судовага калідора.
Прысутныя стоячы выслухоўваюць рашэнне:
«Прызнаць вінаватай, прызначыць штраф у памеры«Дарагова стоіт» сцяг у перыяд мадэрнізацыі, ад якой «залежыць выжыванне і незалежнасць» Беларусі.25-ці велічыняў, або 2 500 000 рублёў».
Каментары