«Галоўная крыніца выдаткаў — гэта часта адносіны». Айцішнік расказаў, як за тры гады купіў кватэру ў Тбілісі з заробку

«У мяне ўжо была кватэра ў Мінску. Таксама купіў цалкам за ўласныя сродкі, без крэдыту. Цяпер я яе здаю, а грошы бацькі складаюць у асобную скарбонку.

Кватэру ў Тбілісі я купіў не за кошт гэтай арэнды, а за кошт заробку за тры гады.

Частка фінансаў проста ляжала ў далярах і еўра. Але большую частку я інвеставаў у некалькі амерыканскіх ETF-фондаў. Потым у нейкі момант вывеў грошы і вырашыў купіць нерухомасць. Выбіраў ETF на S&P 500, Nasdaq і яшчэ некалькі асобна падабраных з акцыямі росту і доўгатэрміновымі аблігацыямі ЗША. Усё гэта было праз брокера, даступнага з нашым пашпартам.

Першапачаткова ў мяне не было канкрэтнай мэты: «купіць кватэру за наяўныя». Мэтай было проста капіць грошы.

У мяне кватэра ў цэнтры горада з двума спальнямі. Гэта другаснае жыллё, ужо гатовае да пражывання, каштавала 145 тысяч даляраў.

Я шмат таргаваўся, у мяне не было больш грошай на руках. Калі б гаспадыня не пагадзілася, я б альбо ўзяў іншы варыянт, альбо ўвогуле не купляў кватэру.

Я вельмі нерваваўся, пакуль мы рыхтаваліся да здзелкі і заключалі яе. Гэта вельмі адказнае рашэнне. Я шмат сумняваўся і думаў, наколькі правільны выбар раблю: ці не лепш пакінуць грошы як ёсць, ці не лепш працягваць трымаць іх у інвестыцыях, ці не занадта рызыкоўна купляць нерухомасць менавіта цяпер.

Удалося знайсці варыянт, які не патрабаваў увогуле ніякіх укладанняў. Гэта было важна: я не хацеў пасля пакупкі яшчэ рабіць рамонт, шукаць рабочых, лічыць дадатковыя выдаткі і жыць у вечных дапрацоўках.

Мы там жывём. І, спадзяюся, будзем жыць і далей. Калі давядзецца з’ехаць з Тбілісі, пастараемся здаць кватэру камусьці са знаёмых. На шчасце, іх тут шмат.

«Мне не трэба сябе кантраляваць»

Часта кажуць: чым больш даходы, тым больш выдаткі. Але гэта не зусім пра мяне. Мне не трэба сябе спецыяльна кантраляваць. Усё запісваю ўжо больш за 10 гадоў.

Карыстаюся крыху мадыфікаваным падыходам з кнігі Даніэля Канемана «Думай павольна, вырашай хутка».

У моманце я звычайна не задумваюся пра выдаткі. А ў канцы месяца, калі выдаткі пачынаюць расці, аналізую, адкуль узяўся рост і ці можна яго скараціць. І ніякіх імпульсіўных пакупак.

Калі набліжаецца планаванае абнаўленне тэхнікі, я паўгода чытаю агляды і думаю, ці сапраўды мне гэта трэба. Магчыма, яшчэ дапамагае эканоміць мая прынцыповая цвярозасць: алкаголь не ўжываю нават па святах, хаця люблю безалкагольнае піва.

«Галоўная крыніца выдаткаў — гэта часта адносіны»

Гледзячы на знаёмых, я бачу, што ў большасці выпадкаў галоўная крыніца выдаткаў — гэта жанчына. Напрыклад, у майго сябра на жонку-феміністку сыходзіць больш грошай, чым на сябе і на ўсе агульныя абавязковыя выдаткі накшталт прадуктаў або арэнды. Таму ён усё ніяк не можа пачаць назапашваць.

Мне пашанцавала больш — мая жонка здольная сама сябе забяспечваць. У яе ёсць пастаянны даход. Усе свае жаданні яна ў асноўным закрывае сама. Таму я магу канцэнтравацца на будучыні сям’і.

Сярод маіх знаёмых-айцішнікаў, якія сустракаюцца з дзяўчатамі з псіхалагічным узростам старэйшым за тры гады, праблема куплі жылля не стаіць — прынамсі ва Усходняй Еўропе. Некаторыя, як я, нават вырашылі жыллёвае пытанне двойчы: спачатку ў Мінску, а потым яшчэ ў эміграцыі.

Ёсць у мяне сябар-распрацоўшчык, у параўнанні з якім я выглядаю безадказна марнатраўным. Ён вельмі рэзка рэагуе на любыя прапановы жонкі патраціць грошы.

У яго ў 35 ёсць кватэра ў Мінску і дом у гарадской мяжы — усё без дапамогі бацькоў. Нядаўна ў іх нарадзілася дзіця, таму апошні год мы мала маем зносіны, і я ўсё ніяк не дабяруся спытаць, як яны цяпер арганізуюць бюджэт.

Доўгія гады бачу ў знаёмых дзяўчат запыт на «шчодрага мужчыну». Апошнім часам менавіта ад такіх пар гучней за ўсё чуюцца скаргі на нібыта «недаступную нерухомасць». Тыя, хто выбраў «скупых», нараджаюць і выхоўваюць дзяцей у камфортных умовах, і іх гэтыя праблемы не хвалююць», — кажа Сяргей.

Думка расказчыка можа не адлюстроўваць пазіцыю Devby.io ці «Нашай Нівы»

• 4
• 0
• 4
• 7
• 1
• 0
• 0
• 0