Забойца з Мінска падпісаў кантракт проста ў расійскай калоніі. Паваяваць да палону атрымалася два дні
«Два дні як цэлае жыццё», — заўважае мінчанін Сяргей Грышачоў, які прайшоў праз турмы ў Беларусі і Еўропе. А кантракт з Мінабароны РФ падпісаў у расійскай турме, куды трапіў па абвінавачанні ў забойстве. Цяпер, ужо ва ўкраінскім палоне, у інтэрв'ю Belpol мужчына прызнацца, што для Лукашэнкі ён «не такі каштоўны кадр для абмену».
Сяргей Грышачоў — чалавек з вельмі багатай крымінальнай біяграфіяй. Паводле яго слоў, ён «на вопыце», паспеў пасядзець «амаль ва ўсіх калоніях Беларусі». Ён згадвае Івацэвічы, Мазыр, Бабруйск, Магілёў і Навасады пад Барысавам. Акрамя гэтага, паводле слоў мужчыны, яму давялося адбываць пакаранне і ў краінах Еўропы.
Апошні раз Грышачоў апынуўся ў турме ў Расіі па абвінавачанні ў забойстве. Там ён і падпісаў кантракт.
«У Расіі ўсё пастаўлена проста. Каб ты падпісаў у турме… Я так разумею, што гэта ўжо разнарадка. Спачатку цябе следчы спрабуе, каб ты падпісаў кантракт. Потым далей у турме, потым на зоне табе тым ці іншым чынам ствараюць умовы, каб ты яго падпісаў. То-бок і тэрміны большыя даюць, і ўмовы больш жорсткія. Такія маніпуляцыі. Старая схема», — распавядае мужчына.
Пасля падпісання бестэрміновага кантракта Грышачова адвезлі ў воінскую часць у Санкт-Пецярбургу, якая была своеасаблівым накапляльнікам. Ужо адтуль яго накіравалі ў вучэбку, што знаходзілася ў Белаводску на тэрыторыі так званай Луганскай Народнай Рэспублікі. Мужчына адзначае, што, у адрозненне ад іншых кантрактнікаў, якія праводзілі ў вучэбцы два тыдні, ён здолеў прабыць там два месяцы, бо трапіў у шпіталь.
Як расказвае Грышачоў, ён трапіў у другі армейскі корпус, але нумар часці не памятае.
«Як я разумею, у аператыўнае падпарадкаванне мы пераходзім каму заўгодна. Мы — штурмавыя падраздзяленні. Нас рыхтуюць менавіта да выканання вось гэтых задач», — кажа мужчына і заўважае, што паваяваць яму давялося толькі два дні, якія прайшлі «як цэлае жыццё».
«Вядзенне баявых дзеянняў прадстаўлялася менавіта так, але калі сутыкаешся са смерцю, са стратамі, з колькасцю гэтых страт — уражвае. Дастаткова вялікая колькасць [страт]. У нашым падраздзяленні было 174 чалавекі. Я думаю, з іх сем дакладна жывыя, бо яны «трохсотыя». Астатнія вечна… [жывыя]», — даводзіць мужчына.
Паводле яго слоў, сваіх байцоў Расія добра ўзбройвае, аднак «цяпер магчымасці абароны пераўзыходзяць магчымасці нападу».
«І абарончыя сістэмы, і беспілотнікі, і ўсё астатняе. Вельмі ўражвае. Украіна дабілася за гэты час… Па беспілотных сістэмах, па падрыхтоўцы спецыялістаў, па вядзенні баявых дзеянняў на парадак вышэй пакуль, а можа і назаўсёды».
Згадваючы палон, Сяргей расказвае, што перад яго групай з сямі чалавек была пастаўлена задача «зайсці ў вёску, павесіць сцягі, сфатаграфавацца, дачакацца «закрэпа» і выйсці з вёскі.
«Але вёскі ж няма. Ні адной, ні другой. Мароз, калі не памыляюся, 25—27 градусаў быў», — згадвае Грышачоў.
Паводле слоў мужчыны, пасля першай спробы ў жывых засталіся ён і яшчэ адзін баец. На наступны дзень спробу паўтарылі. Ён пайшоў ужо з новай групай.
«Зноў паветраны бой. Скончыўся боекамплект. Нас закідалі. Былі двухсотыя. Старшы групы — трохсоты. Я прыняў рашэнне здацца. Адзін паранены, ну і я без патронаў», — згадвае падрабязнасці Сяргей.
Цяпер, знаходзячыся ва ўкраінскім палоне, Грышачоў сумняваецца ў тым, што Лукашэнка зацікаўлены ў вяртанні беларускіх ваеннапалонных дадому.
«Я не такі каштоўны кадр, каб мяне мяняць. Што я ў Беларусі буду сядзець, што ў Расіі. Ці яго лёс беларусаў хвалюе, якія патрапілі ў палон?» — заўважае мужчына.
Палонны жыхар Бабруйска расказаў, як пасля п'янкі са знаёмымі ў саўне паехаў ваяваць за Расію за кампанію з імі
Іван з Ваўкавыска пайшоў на вайну, каб не сядзець у расійскай турме. Ён не думаў, што «там проста жах»
18‑гадовы Мікіта з Рэчыцы, які ў першы ж баявы выхад трапіў ва ўкраінскі палон, расказаў, чаго папёрся на вайну
Каментары