Тэкст звароту быў змешчаны ў 06:38 на яго афіцыйным сайце.
У нас з вамі былі розныя выпрабаванні. Але сённяшняе, мабыць, самае цяжкае з іх. Адбылася бяда — загінулі людзі. І гэта вялікая боль і трагедыя для кожнага з нас. Аднак і гэта мы разам павінны перажыць і пераадолець.
З самага пачатку гэтага супрацьстаяння я заклікаў да дыялогу, быўшы катэгарычным праціўнікам сілавых варыянтаў, а тым больш — кровапраліцця. Гэта мой жыццёвы прынцып — ніводная ўлада не варта і кроплі пралітай за яе крыві. Менавіта гэтым прынцыпам я кіраваўся ў 2004-м годзе, калі спыніў сваіх прыхільнікаў ад сутыкнення з прыхільнікамі майго апанента. Таму і ў цяперашнім канфлікце я рабіў стаўку на дыялог. Гасподзь даў чалавеку мову для таго, каб ён мог знайсці агульную мову з іншым чалавекам.
Павінен сказаць, што пэўны дыялог усё ж такі адбыўся. Мы рэалізавалі дзве амністыі — першую пасля снежаньскіх падзей. І другую, якая ўступіла ў дзеянне 17 лютага.
Трэба ж было апазіцыйным лідарам так зрабіць, што ўжо на наступны дзень, 18 лютага, яны заклікалі радыкальную частку плошчы да ўзброенай барацьбы.
Апазіцыянеры не толькі не дачакаліся адкрыцця пасяджэння парламента, на якім павінны былі галасаваць законы, якія змянілі Украіну. Яны наадварот — заблакавалі Вярхоўную Раду, не даўшы магчымасці прыняць гэтыя змены. Запатрабавалі — усю ўладу апазіцыі і неадкладна.
Не маючы на гэта мандату народа, незаконным чынам, парушаючы Канстытуцыю Украіны, гэтыя, з дазволу сказаць, палітыкі, звяртаючыся да пагромаў, падпалаў і забойстваў, спрабавалі захапіць уладу.
Апазіцыйныя лідары здрадзілі асноўным прынцыпам дэмакратыі — уладу набываюць не на вуліцах або плошчах, а толькі на выбарчых участках. Я не раз казаў ім — хутка выбары. Калі народ даверыць вам — будзеце ва ўладзе. Калі не даверыць — не будзеце пры ўладзе. Але і тое, і іншае павінна адбыцца законна, так, як загадвае Канстытуцыя Украіны.
Мяжу яны перайшлі, калі заклікалі людзей да зброі. А гэта — абуральнае парушэнне закона. І злачынцы павінны паўстаць перад судом, які вызначыць ім меру пакарання.
Гэта не мой капрыз, гэта мой абавязак, як гаранта Канстытуцыі — забяспечыць мір у краіне і спакой грамадзян і справядлівасць у дачыненні да кожнага.
Зыходзячы з гэтага, я яшчэ раз заклікаю лідараў апазіцыі, якія сцвярджаюць, што яны імкнуцца мірнага ўрэгулявання, неадкладна адмежавацца ад тых радыкальных сіл, якія правакуюць кровапраліцце і сутыкненне з праваахоўнымі органамі.
Або, у выпадку, калі яны не жадаюць сыходзіць — прызнаць, што яны падтрымліваюць радыкалаў. І тады з імі будзе іншая размова.
Скажу шчыра, у мяне бываюць дарадцы, якія спрабуюць мяне схіліць да жорсткіх варыянтаў — да ўжывання сілы. Але я заўсёды лічыў прымяненне сілы памылковым падыходам.
Ёсць лепшы і эфектыўны спосаб - знайсці агульную мову. Пайсці на кампраміс. Дамовіцца. Я ўжо казаў не раз, што ў такім выпадку крыху страціць уладу. Страціць і апазіцыя. Але выйграе Украіна.
Я настойліва заклікаў ўстрымацца ад радыкальных дзеянняў. Але мяне не пачулі.
Паўтараю і звяртаюся зноў. Яшчэ не позна прыслухацца. Яшчэ не позна спыніць канфлікт.
Так, мы ўжо не вернем загінуўшых. Так, мы ўжо заплацілі занадта дарагую цану за амбіцыі тых, хто рвецца да ўлады. Але каб кошт не быў яшчэ вышэйшы, заклікаю — апамятайцеся! Трэба садзіцца за стол перамоваў і ратаваць Украіну. Бо будучыя пакаленні нам не даруюць, калі мы разбурым дзяржаву, якая павінна належаць ім — нашым нашчадкам.
Дарагія суайчыннікі! Дарагія людзі, якія страцілі родных і блізкіх у гэтым бязглуздым канфлікце, дазвольце мне выказаць вам спачуванні.
Я ведаю, што словамі гору не дапаможаш. Я разумею, якая страшная трагедыя вас спасцігла. Але я хацеў бы, каб вы адчувалі ў гэтыя хвіліны маю падтрымку і маё шчырае шкадаванне.
Цяпер усе мы павінны ўсвядоміць адно — нават самае жорсткае супрацьстаянне скончыцца. А Украіна павінна застацца назаўсёды. У гэтым наша задача. І гэта — наша галоўная і найпершая мэта.
Цяпер чытаюць
«Месяцамі ў кабіне, на сябе забіў. І стаў пытаць: можа, жонка таксама будзе працаваць?». Чаму эміграцыя разбівае сем’і і што рабіць, каб усё паправіць13
Каментары