«Жыў у трохпавярховым асабняку ля возера». 19-гадовы гулец, абраны на драфце НХЛ, — пра Канаду і Беларусь
У чэрвені 19-гадовы абаронца Уладзіслаў Яроменка быў выбраны «Нэшвілам» на драфце НХЛ. «У Паўночнай Амерыцы зразумеў: усё магчыма. Працаваць трэба будзе яшчэ шмат, але ведаю, дзеля чаго», — дзеліцца эмоцыямі малады беларус. SPORT.TUT.BY пагаварыў з ім пра два гады ў Канадзе, бясконцыя пераезды і самастойнае жыццё ў 15 гадоў.
Шэсць школ, Яраслаўль, шахматы
Хакей прысутнічаў у жыцці Улада Яроменкі з дзяцінства. Дома, у Віцебску, тата часта глядзеў матчы па тэлевізары, а маленькі Улад прасіў яго пераключыць канал.
— Не адразу спадабаўся гэты від спорту. Калі мне споўнілася шэсць, бацька прапанаваў заняцца хакеем. Не памятаю чаму, але я пагадзіўся.
Яроменка займаўся з хлопцамі старэйшымі за яго на год-два. Двойчы ў дзень ездзіў на трэніроўкі. Прызнаецца, што праз пару гадоў такі графік пачаў стамляць.
— Блізкія пыталіся: «Ты што, стаміўся ад хакея?» З аднаго боку, разумеў, што хачу займацца і далей, а з іншага — энтузіязму бракавала, — кажа абаронца.
— У хакеістаў вельмі складаны шлях. Каб дасягнуць як мінімум таго, што ёсць у мяне сёння, трэба прайсці ўсе гэтыя перадсезонкі, трэніроўкі «на зямлі», бег па лёдзе… Яшчэ раз я б дакладна не стаў на гэта падпісвацца. Хакей — фізічнае і маральнае выпрабаванне. Напэўна, цяпер на месцы сябе 6-гадовага я б выбраў іншы спорт, шахматы якія-небудзь ці проста сканцэнтраваўся б на вучобе.
Але ў той перыяд Улад усё ж працягнуў займацца хакеем. Шэсць разоў за 11 гадоў мяняў школы ў пошуках той, якая дазволіць сумяшчаць вучобу з трэніроўкамі.
— Былі пераезды ў іншыя гарады і за мяжу. Памятаю, у 14 гадоў адправіліся з бацькамі на прагляд у яраслаўскі «Лакаматыў». Мне і майму добраму сябру Янку Драздову прапанавалі застацца там на год. Нашы бацькі пазменна жылі з намі, чаргаваліся: то мае месяц у Расіі, то Ваневы. Па сутнасці, іх графікі былі цалкам падпарадкаваныя хакею, — успамінае Улад.
Малінаўка, «Юнацтва», пельмені
Калі Яроменка споўнілася 15, трэнер Дзмітрый Катаеў паклікаў яго ў школу «Юнацтва». Пераезд у сталіцу стаў пачаткам самастойнага жыцця.
— Я перабраўся ў Мінск яшчэ з двума хлопцамі. Бацькі знялі нам кватэру ў Малінаўцы. «Юнацтва» тады яшчэ трэніравалася ў парку Горкага, таму амаль кожны дзень пасля школы ездзілі туды на трэніроўкі.
На пытанне, як выглядаў побыт 15-гадовых хакеістаў, Улад адказвае:
— Размяркоўвалі абавязкi памiж сабой. Часам пасля трэніроўкі вельмі стамляліся і ленаваліся наводзіць парадак. Але калі ў госці прыязджалі бацькі, мы рыхтаваліся. Да іх візіту кватэра выглядала шыкоўна, — смяецца абаронца. — На самай справе самастойнае жыццё ў падлеткавым узросце шмат чаму навучыла: сачыць за чысцінёй, не закідваць школу, быць адказным.
Ежу хлопцы таксама гатавалі самі. Улад распавядае, што самымі папулярнымі стравамі ў той перыяд прадказальна былі макароны з сасіскамі і пельмені.
— На кухні ў нас усё было чотка. Тэлефанавалі мамам, пыталіся рэцэпты страў, ставілі таймер. Вядома, часта нешта ішло не па плане: ежа прыгарала, вада выкіпала. Мог паставіць каструлю на газ і забыцца пра гэта. Цяпер, у параўнанні з тым часам, я ўжо шэф-кухар, — усміхаецца 19-гадовы беларус.
Трохпавярховы асабняк, Гаваі, Канада
Пасля «Юнацтва» здарыўся пераход у «Дынама-Раўбічы». А ў 17 гадоў пасля хатняга чэмпіянату свету U-18 Яроменка выбралі на CHL Import Draft. Новым клубам беларуса стаў канадскі «Калгары Хітмэн».
— Калі шчыра, без роздумаў пагадзіўся выступаць у Заходняй хакейнай лізе. Разумеў, што Калгары — гэта хакейны горад, дзе ёсць выдатная арэна. Бацькі да юніёрскага ўзросту ўжо прывыклі, што мяне ўвесь час дома няма, трэніроўкі, зборы, гульні. Трохі перажывалі з-за таго, у якую прымаючую сям'ю траплю, але агент іх хутка пераканаў.
Першы год за акіянам абаронца пражыў у сям'і сябра свайго агента. Улад апісвае канадскіх «бацькоў» як «вельмі і вельмі багатых людзей».
— Мы жылі ў трохпавярховым асабняку на беразе возера. Калі хлопцы з каманды праязджалі міма, дзівіліся: «Нічога сабе домік!» — усміхаецца хакеіст.
— А ў калядную паўзу сям'я нават паклікала мяне з сабой на Гаваі. Там у іх уласная віла. «Бацькі» і іх дарослыя сыны вельмі стараліся, каб мне было камфортна. Да гэтага яны ні разу не прымалі ў сябе хакеістаў, таму залішне апекавалі мяне.
На другі год беларусу прыйшлося змяніць сям'ю — папярэдняя раз'ехалася па розных гарадах.
— Сыны паступілі ва ўніверсітэты, галава сям'і пастаянна падарожнічаў у розныя краіны па бізнэсе, а яго жонка шмат часу праводзіла на працы. Мне б давялося самому займацца бытавымі пытаннямі. Увогуле, найлепшым варыянтам для ўсіх быў мой пераезд. Хоць камфортныя ўмовы нікуды не зніклі, — адзначае Улад.
— Зараз жыву ў доме свайго агента — па сутнасці, змянілася толькі возера, на беразе якога знаходзіцца новы дом.
Макароны з кетчупам, пячоры, дрэс-код
Кіраўніцтва клубаў Заходняй хакейнай лігі ў пачатку кожнага сезону арганізуе цім-білдынг. Гэта дапамагае новенькім адаптавацца яшчэ хутчэй.
— Напрыклад, у мінулым годзе ўсе: ад генеральных менеджараў і трэнераў да хакеістаў і прэс-сакратароў «Калгары Хітмен» — ездзілі на выходныя ў горад Кэнмары. Мы падымаліся ў горы і хадзілі па пячорах, паралельна спаборнічалі паміж сабой.
19-гадовы абаронца цалкам зручна адчувае сябе ў Канадзе, нягледзячы на іншае моўнае асяроддзе і бытавыя адрозненні.
— Спачатку хлопцы падколвалі мяне з-за таго, што я не заўсёды разумеў англамоўныя жарты. Але цяпер ужо поўны парадак. Калі і дапускаю памылкі, то толькі граматычныя. Па сваім досведзе магу сказаць: англійская мова нашмат прасцейшая за расейскую.
Уладу імпануе прыветлівасць і прыязнасць мясцовых жыхароў. Прызнаецца, што, жартуючы, часам кажа сябрам і сваякам з Беларусі: «А вось у нас, у Канадзе …»
— Але ўсё гэта не больш чым жарты.
А вось усходнееўрапейцы здаюцца канадцам крыху вар'ятамі, працягвае аповед 19-гадовы гулец.
— У асноўным, канадцы, абагульняючы, называюць нас рускімі. Я і сам часам кажу: «I'm Russian». Так часта прасцей. Некаторыя ведаюць Беларусь, хоць нярэдка прыходзіцца тлумачыць: «Мы падобныя, але ўсё-такі Беларусь геаграфічна іншая краіна».
Спартсмен прызнаецца, што часам адчувае адрозненні канадскіх і беларускіх поглядаў. І сумуе па доме.
— У Канадзе любяць спецыфічныя прадукты. Мясцовыя дзівяцца таму, што лічыцца нормай у нас. Напрыклад, я паліваю макароны кетчупам, а канадцы дзівяцца: «Як ты можаш гэта есці?» Затое ў мяне ўсё ўсярэдзіне гарыць, калі спрабую жудасна вострыя соусы, якія любяць паўночнаамерыканцы.
А яшчэ канадцаў здзіўляе наша адзенне, — пералічвае «дзівацтвы» Улад. — Мы любім яркія рэчы, а яны ў асноўным ходзяць у цёмным, строгім і наогул мала заганяюцца па тэме моды. Я і сам часткова пераняў гэтую звычку: калі зімой рана еду на раскатку, накідваю наверх пухавік, абуваю чаравікі — і наперад! Дрэс-код — гэта для гульняў і паходу на вячэру ў рэстаран.
Драфт, «Нэшвіл», кайф
Пасля чэрвеньскага драфта Яроменка стаў на крок бліжэй да мары — НХЛ. Абаронца з Віцебска вельмі спадзяваўся, што яго задрафтуюць яшчэ летась.
— Але не здарылася. Зразумела, была паніка. Як так? Хоць, магчыма, менавіта гэта і дапамагло правесці добры сезон у Калгары. Увесь год маніторыў скаўцкія спісы, лічыў дні да кірмашу талентаў.
На сам драфт у Далас Улад не паляцеў — нервова сачыў за тым, што адбываецца па тэлевізары. І, прызнаецца, вельмі здзівіўся, што яго абраў менавіта «Нэшвіл».
— Падчас сезона на мяне выходзілі прадстаўнікі іншых клубаў, а вось з «Нэшвілам» ні разу не размаўлялі. І тут раптам — мара стала рэальнасцю! Я цяжка пераношу халады — у Калгары увесь час змагаўся з марознымі зімамі. Таму асабліва рады, што мяне задрафтавала каманда са штата, дзе амаль не бывае мінусавой тэмпературы, — жартуе гулец.
— Паўночная Амерыка паказала мне: усё магчыма. Калісьці я пачынаў гуляць у невялікім Віцебску, а зараз знаходжуся ў Канадзе і блізкі да лігі, на якую раней глядзеў толькі па нарэзках у інтэрнэце.
У канцы жніўня ва Уладзіслава Ярэменка стартуе кэмп «Калгары Хітмэн», пасля — перадсезонны лагер пачаткоўцаў «Нэшвіла», а затым і асноўны кэмп клуба ў кампаніі з энхаэлаўцамі.
— У наступным годзе мне споўніцца 20. З гэтага ўзросту змагу ўжо зайграць у НХЛ. Усё будзе залежаць ад мяне. За спінай складаны шлях. А самы кайф, які можна адчуць ад хакея, пачынаецца, напэўна, менавіта цяпер: калі цябе драфтуе клуб НХЛ, калі ты граеш у шыкоўнай лізе і выдатнай камандзе, калі ў Паўночнай Амерыцы адчуваеш сябе як дома. Уяўляю, колькі працы яшчэ наперадзе. Але дакладна разумею, дзеля чаго гэта ўсё.
Цяпер чытаюць
Колькі беларусаў галасавала за Лукашэнку на ранейшых выбарах? Апублікаваныя закрытыя лічбы дзяржаўных апытанняў4
Каментары