«З вокнаў вылівалі кіпень, кідаліся прадуктамі». У Маладзечне ідзе «вайна» паміж падлеткамі і пенсіянерамі
Сапраўдная вайна ідзе ў Маладзечне паміж падлеткамі і пажылымі жыхарамі дома №16 на вуліцы Прытыцкага. Мясцовым жыхарам не падабаюцца пастаянныя зборышчы хлопчыкаў і дзяўчынак у іх двары. Моладзь упэўненая, што іх сустрэчы на лавачках — не нагода кідацца ў іх памыямі з вокнаў. Гісторыю распавядае «Мінская праўда».
Дом №16 на Прытыцкага знаходзіцца на маладзечанскім пешаходным Брадвеі, насупраць кінатэатра «Радзіма». «Баявыя дзеянні» разгортваюцца ў двары дома, у якім чатыры пад'езды.
Заявы бакоў — супрацьлеглыя і супярэчаць адна адной. Пры гэтым падлеткі гатовыя агучваць сваю пазіцыю, не хаваючы твараў. Пажылыя жыхары дома вельмі просяць дапамагчы пазбавіцца нашэсця дзяцей, але катэгарычна хочуць заставацца ў цені, нават не называючы сваіх імёнаў.
Дзяўчынка Вера сцвярджае, што з вокнаў дома на яе ляцелі костачкі ад чарэшні і крупы. Вера шчыра хоча спыніць гэтую вайну.
— Я жыву недалёка ад Прытыцкага, на вуліцы Валынца. Часта хаджу міма гэтага дома.
Калі падлетак прысеў на лавачку каля пад'езда, то ён рызыкуе атрымаць па галаве з акна зверху, — распавядае Вера. — Асабліва небяспечныя лавачкі побач з першым і другім пад'ездамі з боку аддзялення пошты. Гучна размаўляць, слухаць музыку ці як-небудзь шумець зусім неабавязкова. Можаш нават шэптам гаварыць — і табе прыляціць, прычым сярод белага дня. Бабуля ў двары гэтага дома мяне аднойчы «адшліфавала» адборным мацюком. У маі з сяброўкай прыселі на лавачку каля пад'езда. Ціхенька размаўлялі. Раптам зверху на галовы нешта пасыпалася. Аказалася, на нас з акна выкінулі жменю костачак ад чарэшні. За што? Мы проста сядзелі і абмяркоўвалі пазногці. Усяго гутарылі пра манікюр.
Паводле дзяўчынкі, 12 жніўня яна з кампаніяй стаяла каля пад'езда, і ёй на галаву зверху пасыпаліся крупы, падобныя да рысу.
— Хлопцы расказвалі, што з тых вокнаў на людзей вылівалі кіпень, кідаліся гнілымі агуркамі і іншымі прадуктамі. Навошта? Калі мы вам не падабаемся, то спакойна папрасіце нас пакінуць двор. Любы падлетак пры ветлівым да яго стаўленні не будзе ісці на канфлікт, а проста пойдзе.
Журналісты ў нядзелю, 13 жніўня, выехалі на месца «баявых дзеянняў». Каля 17:00 у двары ціха. Маладыя людзі сядзяць на лавачках каля іншых пад'ездаў.
Ускоснае пацвярджэнне таго, што з вокнаў уніз можа ляцець нешта не вельмі свежае, журналісты ўсё ж знаходзяць. Вось на галінках дрэў вісяць два пакеты з нечым усярэдзіне. У празрыстым — ці то вараны бурак, ці то яшчэ нейкая недаедзеная садавіна-гародніна.
«Піск, рогат, шалупінне ад семак, пустыя бутэлькі. Мы нават да дэпутата Канановіч хацелі ісці»
Пажылая жанчына выходзіць з пад'езда. Журналісты тлумачаць, што менавіта іх цікавіць. Жанчына з задавальненнем згаджаецца гаварыць, але наадрэз адмаўляецца назваць сваё імя, не гаворачы пра прозвішча і фатаграфаванне. Яна спрабуе выклікаць у двор праз дамафон сяброўку, але тая адмаўляецца нават выходзіць да журналіста. Разам з тым аб дапамозе жанчыны вельмі просяць.
— Я баюся. А раптам як-небудзь мяне знойдуць, даведаюцца, у якой кватэры я жыву. Дамафон яшчэ зламаюць. Скажу вам сваё імя, потым перажываць буду, — кажа жанчына. — А жыць тут невыносна круглы год. Зімой, праўда, цішэй. Улетку пасля шасці гадзін вечара збіраецца моладзь. Піск, рогат, раскідваюць шалупінне ад семак, п'юць нешта з бляшанак. Зробіш заўвагу — дык яны агрызаюцца, хамяць. Гадоў ім прыкладна па 14—16. І хлопцы, і дзяўчаткі. Вось-вось такія, як толькі што прайшлі.
— Мы нават да дэпутата Людмілы Канановіч хацелі на прыём ісці, — адзначае суразмоўніца. — Двор у нас прахадны. Праз яго можна патрапіць ад кавярні, што на Валынца, на Брадвей вуліцы Прытыцкага. Вось і ходзяць туды-сюды, а ў нас у двары спыняюцца. Пару гадоў таму нашы гаспадарчыя пабудовы нехта падпаліў, прыступкі да іх паламалі. Кампаніі чалавек па дзесяць пішчаць і рагочуць тут ад шасці да адзінаццаці. Што ім тут — мёдам намазана? Вунь ёсць Брадвей, на якім вакол лавачкі, алею кахання каля гатэля зрабілі. Навошта ісці ў чужы двор?
— А людзі ў нас у асноўным пажылыя, — кажа жанчына. — Даводзіцца трываць. Неяк я міліцыю выклікала. Дык думала, што міліцыянты прыедуць і парадак навядуць. А яны — адразу да мяне ў кватэру. Паперы нейкія складаць сталі, пытаць, як мяне клічуць. Кажуць, што калі ніякай шкоды мне не зрабілі, то і наказваць няма каго. Не буду іх больш выклікаць.
Суразмоўніца кажа, што ведае ў доме ўсіх. Яна катэгарычна адмаўляе, што нехта кідаўся ў падлеткаў прадуктамі, адкідамі з вокнаў і ўжо тым больш «шліфаваў» іх матам. Па словах жанчыны, ніякі мясцовы дзядуля не мог чапляцца да дзяўчынак. Калі такое і здарылася, то дзед быў чужы, не тутэйшы.
У пацвярджэнне не самых прыстойных паводзін падлеткаў жанчына паказвае перапоўненыя сметніцы ў двары.
Праўда, потым прызнаецца, што два дні ўжо не было дворнікаў. Субота і нядзеля ў іх выхадныя. Але мясцовыя жыхары не маглі так насмяціць, бо свае адкіды яны выносяць на звалку, сцвярджае суразмоўніца.
У сацыяльных сетках ёсць свае саюзнікі і ў падлеткаў, і ў бабуль
Як і ў любой вайне, саюзнікі ёсць у абодвух бакоў. У сацыяльных сетках маладзечанцы прымаюць бок і падлеткаў, і жыхароў дома №16.
Канстанцін піша: «Паглядзіце і паслухайце, што кажа і што вытварае нашае маладое пакаленне. Хацелася б убачыць бацькоў гэтых дзяцей і спытаць: яны займаюцца выхаваннем сваіх дзяцей? А людзі жывуць і слухаюць гэтае трызненне ўперамешку з мацюкамі. Плюс яшчэ і справіць малую патрэбу таксама можна ў двары. Навошта ісці шукаць прыбіральню, калі кусты і дрэвы побач? Ды яшчэ на Брадвеі камеры відэаназірання ёсць, а ў двары можна і выпіць, і памачыцца. А тое, што вокны адчыніць і нармальна адпачыць людзі не могуць, — гэта, па-вашаму, нічога страшнага? Схадзіце і паглядзіце, як адпачывае цяперашняя моладзь. На жаль, патрулёў міліцыі там таксама чамусьці не бачна».
А Аліса ўспамінае, што яе таксама калісьці ганялі з гэтых лавачак: «Быў раз, што і мяне праганялі, калі села на лавачку і нешта шукала ў сумцы. Але гэта было вельмi даўно. Скажу толькі, што калі любога чалавека папросяць па-добраму пайсці, то ён сыдзе. Але ж нехта спецыяльна кідае ў людзей смеццем. Я нават бачыла сама, што моладзь на лавачцы сядзела, а потым хлопцы пачалі разбягацца і глядзець уверх».
Аляксандр сцвярджае, што палёты з вокнаў у гэтым двары працягваюцца ўжо не першы год: «Даўно там гэтая жанчына кідаецца памыямі. Гадоў 15 таму таксама прылятала».
Katusha робіць уласную выснову: «Ну і бабулькі! Мафія!»
Каментары