У нас няма культуры спяваць гімны, заўважыла ў сябе ў фэйсбуку кіраўніца ініцыятывы «Годна» Аліна Герашчанка. Яе зачапіў адзін з эпізодаў канферэнцыі «Новая Беларусь».
«У канцы другога дня канферэнцыі «Новая Беларусь» я пачула як аб’яўляюць: давайце праслухаем гімн. Я не была ў асноўнай зале, глядзела трансляцыю ў фае. Падумала тады: цікавая фармулёўка «праслухаем». Але гляджу, людзі ў зале сапраўды ўсталі і праслухалі. Чытала потым, што пара чалавек спявалі. Але на трансляцыі выглядала менавіта так — усталі і праслухалі.
І ведаеце што? Для такой вялікай колькасці людзей гэта не выклікала ні крыўды, ні болю, ні нават здзіўлення.
Я распавяла пра гэта сяброўцы. І яна параіла: паспрабуй патлумачыць публічна сваё абурэнне. Паспрабуй перадаць гэтыя пачуцці. Так вось намагаюся патлумачыць.
Калі гучыць гімн маёй краіны (не важна, які з іх), у мяне замірае сэрца. Я хачу спяваць. Я ведаю словы і «Пагоні», і «Мы выйдзем шчыльнымі радамі». І не таму, што яны перадаліся мне ў спадчыну ці яшчэ неяк. Я тупа сядзела і вучыла словы. Бо для мяне гэта важна. Бо я беларуска. Для мяне важна ведаць словы свайго гімна. І нават калі я не ведаю, які з іх «правільны», я вывучу абодва. І трэці вывучу, калі спатрэбіцца. Колькі будзе трэба. Бо гэта пра годнасць, пра асэнсаванне сябе беларускай.
У нас няма культуры спяваць гімн. Гэта праўда. Да нядаўняга часу і дэмсілы не выкарыстоўвалі гімна(-аў) падчас канферэнцый ці зваротаў. А ўявіце, калі б пасля 2020-га спяваць гімн, звяртацца публічна выключна па-беларуску стала нормай, часткай нашай паўсядзённасці?
Мы не пераможам без нацыянальнага падмурку. А гэты падмурак — гэта нашыя нацыянальныя сімвалы, гэта гімн (ці некалькі гімнаў), гэта нашая мова, нашая гісторыя».
У Мінску памёр адзін з самых вядомых забойцаў Расіі. Ён жыў пад чужым іменем і стаў пісьменнікам-фантастам4
Каментары