«А мы ўсё яшчэ лепім савецкія танкі»
Піша мама шасці дзяцей Святлана Шырвель.
Большасць дзяцей нашай краіны ходзіць у дзяржаўныя садкі. Там, што ні кажы, ёсць шмат станоўчых момантаў. І мне сапраўды яны падабаюцца, не буду паглыбляцца. Але на адну вельмі важную частку выхавання хочацца звярнуць увагу — гэта развіццё вучэбных праграм, менавіта іх развіццё і ўдасканаленне, канечне, адпаведна сучаснасці.
Вось узяць, напрыклад, лепку з пластыліну. Апошняя тэма адпаведная дзяржкаштоўнасцям, я так зразумела, — дзень арміі (не ведаю, прабачце, як зараз дакладна называецца). Дзеці лепяць ваенную тэхніку, канкрэтна танкі, зялёныя з чырвонай зоркай. Ну, я не буду спыняцца на тым, што там пару белых і з чырвоным арнаментам, не ў дэталях сутнасць, хаця гэта быў танк Тадэвуша). Сутнасць у тым, як я заўважыла, што ў мірнай краіне акцэнт зроблены не на сучаснай тэхніцы, а на савецкіх танках перыяду ВАВ.
Вось у мяне ў пачатковых класах была настаўніца — прагрэс ва ўсім. На 23-га татам рабілі самую прасунутую тэхніку ў свеце — касмічныя ракеты, на ўроках працы рабілі скрыначкі з інкрустацыяй саломкай, як сапраўдныя драўляныя, лакам пакрывалі, толькі з картону зробленыя, але файныя, хоць прадавай (такі сучасны варыянт народнай творчасці). Гэта былі 1982-1985 гады, і ніякіх танкаў 40-х мы ўжо не ляпілі.
У чым сутнасць выхаваўчага моманту з танкамі, мне не зразумела. Калі мэта — паказаць гісторыю, дык чаму не шчыт ды меч? І ўвогуле, кожны раз задаюся пытаннямі: няхай адзін раз пакажуць які-небудзь рускі народны прадмет ці традыцыю, хахламу якую, для агульнага развіцця ці адзін які савецкі, а потым паказаць свае беларускія ды суседнія: украінскія, польскія, ды і ўвогуле сусветныя. Дык не, большасць выхаваўчага матэрыялу з рускімі казкамі, савецкімі традыцыямі, і ўсё ў гэтым родзе. Мне бывае сумна.
Канечне, я па ходу справы і па магчымасці пільная і для сваіх дзяцей карэктую гэтыя касякі. Учора ўспомніла ўсе роды сучасных войскаў і ўсю мадэрновую тэхніку, нават мадэлі супертэхналагічных танкаў «Леапард» і «Чорная пантэра» (мамы проста ў курсе ўсіх падзей).
Але дабіла мяне ўчора сачыненне па адной кнізе рускага сацрэалізму ў адзінаццатым класе старэйшай дачкі. Я трыццаць гадоў таму сумнявалася ў яго ўважлівым вывучэнні, а зараз дык увогуле.
І самае цікавае, што большасць белфэйсбука жыве менавіта гэтымі культурнымі маркерамі — абмяркоўваюцца кнігі, прыкладная філасофія, захапленне рускімі тэатральнымі пастаноўкамі, і гэта ў большай ступені робяць, канечне, культуролагі, даследчыкі, якія лічаць сябе беларускімі.
І аргументы ў іх дробныя: я так хачу, мне так падабаецца, мне так зручна, я так прывык, я для сябе жыву.
Пра гэта ўжо даўно ёсць мудрасць: пажада плоці, пажада вачэй, пыха жыццёвая.
Не чакаю нічога ад сусвету, але высновы ўсе на паверхні.
Затрымалі чарговага чалавека года Віцебшчыны, дэпутата Віцебскага аблсавета Дзмітрыя Калягу7
Затрымалі чарговага чалавека года Віцебшчыны, дэпутата Віцебскага аблсавета Дзмітрыя Калягу
«Дзіма, мой мікраскоп за паўмільёна еўра стаіць у тваёй клініцы. Абсталяванне скраў ты». Заснавальнік «Новага зроку» расказаў пра адносіны з сям'ёй Абельскіх1919
«Дзіма, мой мікраскоп за паўмільёна еўра стаіць у тваёй клініцы. Абсталяванне скраў ты». Заснавальнік «Новага зроку» расказаў пра адносіны з сям'ёй Абельскіх19
«Да лейтэнанта прыехала маладая жонка, пабачыла, што адбываецца ў зоне, і застрэлілася». Выйшла заключная частка ўспамінаў Рыгора Бярозкіна пра ГУЛАГ і савецкі Мінск1818
Каментары