«Хто праз вёску едзе — спыняецца, фатаграфуе». Беларуска расказала пра гісторыю векавога дрэва на сваёй сядзібе
У вёсцы Калодна Мядзельскага раёна проста пры людской сядзібе расце вялікі дуб. Абняць яго можна толькі тры асобы. Пра гісторыю гэтага волата журналістка выдання narachanka.by распытала гаспадыню сядзібы Гунефу Вярбіцкую.
— Я выйшла замуж у Калодна ў 1966 годзе, — расказвае Гунефа Вікенцьеўна. — Тады дубок ужо быў, але напалову танчэйшы, чым цяпер. Пра яго мне расказвала сваячка мужа Ванда, якая жыла праз дарогу. Там, дзе цяпер наш хлеў, у даўнія часы стаяў дом продкаў майго мужа Валіка. У ім расла і Ванда.
Яе сястра-падлетак пасвіла кароў і прынесла з поля дубок. Пасадзіла каля дома. У якім годзе гэта было, сказаць цяжка. Ванда нарадзілася ў 1903-м, сястра яе старэйшая… Дубок вырас вялікі. І цяпер вон які яшчэ малады, які здаровы! Сучок да сучка! Хіба што з самага нізу электрыкі галіны абрэзалі, каб правадоў не краналіся.
— Як жывецца па суседстве з такім гігантам?
— Рада, што ён ёсць. Клопату ад яго асабліва не маем, толькі восенню лісце трэба падгрэбці. Затое прыгажосць якая! Хто праз вёску едзе — спыняецца, фатаграфуе.
Праўда, гады з тры тады дубок прыхварэў быў. Напалі на яго нейкія жукі ці мошкі — іх у лесе шмат і сюды наляцелі. Сталі летам лісцікі сыпацца — невялікія, а ўжо жоўценькія і ўсе пагрызеныя. Але дуб сабраў сілы і тых мошак перамог.
Дачушка мая Ірачка прыкмеціла, што на ім птушак усялякіх пасялілася шмат. Яны, напэўна, і выратавалі дубок. Ужо ў мінулым годзе лісце буйное было, зялёнае. І жалудоў шмат.
— Ці робіце нешта з іх?
— Сама я — нічога, хіба што раней свінням давала. Прыеду, бывала, на ровары ў абед (у краме працавала), збяру паўвядра і ў карыта ўсыплю. А вось суседка, Юзя Юцэвічава, з жалудоў каву рабіла. Сушыла іх, малола на млынку, чагосьці, напэўна, крыху дадавала — можа, цыкорыю? Не ведаю, не распытвала. Але атрымлівалася нават вельмі смачна.
Каментары
[Зрэдагавана]