«Беларусь на міжнароднай арэне можа скаціцца да статусу ДНР». Эксперты разважаюць, як на Беларусі адаб'ецца ўварванне ва Украіну

«Для Беларусі гэта будзе скатванне да узроўню Асеціі на міжнароднай арэне»

Ягор Лебядок мяркуе, што для Лукашэнкі цяпер пытанне прызнання «ЛНР» і «ДНР» ‒ гэта пытанне гандлю.

«Магчымае выпадзенне $2—4 млрд экспарту ва Украіну, прызнанне можа пацягнуць за сабой новыя санкцыі, якія пакуль не зусім зразумелыя. Каб зразумець іх і ацаніць шкоду ад прызнання, мае сэнс для Лукашэнкі крыху пачакаць з прызнаннем, для «выстаўлення рахунка» Пуціну.

Хуткае прызнанне з боку Лукашэнкі «ЛНР» і «ДНР» сведчыла б аб тым, што або цана ўжо абгавораная і прымальная, або запасу палітычнай і эканамічнай трываласці пярэчыць волі Пуціна ў Лукашэнкі няма», —мяркуе эксперт.

Таксама Ягор Лебядок разважае пра міжнародныя наступствы прызнання. На яго думку, досвед прызнання Паўднёвай Асеціі і Абхазіі сведчыць, што не хутка, але ад гэтай сітуацыі рана ці позна стомяцца, і самі заходнія краіны будуць прасіць Расію вярнуцца да дыскусій і перамоваў для гарантавання стратэгічнай бяспекі.

«Цікава, ці будуць на трэці раз працяглыя стратэгічныя дзеянні сусветнай супольнасці, або зноў праглынуць да наступнага канфлікту праз некалькі гадоў», — разважае ён.

Што тычыцца выкарыстання гэтай сітуацыі для ўнутрырасійскага спажыўца і Пуціна як «збіральніка зямель рускіх», то верагодна, лічыць Лебядок, уключэнне «ЛНР» і «ДНР» не ў склад Расіі, «каб гэта пакуль не занадта агаліла для свету расійскі нацыянальны шавінізм», а ў склад так званай Саюзнай дзяржавы Беларусі і Расіі. Для маштабнасці зрабіць гэта можа сумесна з прыняццем Паўднёвай Асеціі і Абхазіі.

На думку Лебядка, у выпадку прызнання Аляксандрам Лукашэнкам «ЛНР» і «ДНР», наўрад ці варта будзе чакаць з боку заходніх краін дадатковыя санкцыі яшчэ і за Асецію і Абхазію — «усё пойдзе ў сукупнасці», таму іх прасцей прызнаць цяпер.

Але калі для Асеціі і Абхазіі уваходжанне ў Саюзную дзяржаву стане нейкім вялікім прызнаннем і паспрыяе паляпшэнню эканомікі, то

«для Беларусі гэта будзе як раз наадварот — скатванне да іх узроўню на міжнароднай арэне з павышэннем рызыкі вайны ў перспектыве», — мяркуе Лебядок.

Далейшае размяшчэнне расійскіх войскаў у Беларусі абумоўленае не толькі ціскам на заходнія краіны і Украіну ў апісаных вышэй мэтах, але і ў прынцыпе нарастаючым з 2020 года пашырэннем расійскай вайсковай прысутнасці ў Беларусі, мяркуе эксперт.

«Нават пасля правядзення вучэнняў колькасць расійскіх войскаў у Беларусі — гэта закрытае пытанне для беларускага грамадства. Невядомая і дакладная колькасць расійскіх войскаў у вучэбна-баявых цэнтрах. Не паведамяць і колькасць расійскіх войскаў, якія застануцца надалей. Мяркуючы па ўсім, Лукашэнка і Ко мяркуюць, што беларусам ведаць гэта не належыць».

Знаходжанне расійскіх войскаў у Беларусі, паводле Лебядка, верагодна, паслужыць нагодай для ўзмацнення краін НАТА і Украіны.

«Такім чынам, нас ўсё больш зацягвае ў варонку эскалацыі, усё больш падвяргаем сябе рызыцы вайны», — рэзюмуе Лебядок.

«Дэманстрацыя таго, як важна дапамагаць былым імперыям выйсці з посттраўматычнага сіндрому»

Арцём Шрайбман мяркуе, што «прамова Пуціна — гэта вельмі выразная дэманстрацыя таго, як важна дапамагаць былым імперыям адразу пасля калапсу выйсці з посттраўматычнага сіндрому (ці не ўвайсці ў яго)».

Шрайбман мяркуе, што для Беларусі не так важны «данбаскі чыжык, якога, здаецца, вырашыў з'есці Пуцін, не дамогшыся ад Захаду запатрабаваных саступак», як важны падыход Пуціна і яго атачэння да сучаснага статус-кво як другаснага.

Важна запомніць памылкі працы з гэтымі траўмамі ў той час, пакуль іх можна было лячыць, лічыць Шрайбман.

«Магчыма, нашаму пакаленню давядзецца прадухіляць такія ж праблемы ў тых, чыёй траўмай будзе канец Расіі Пуціна і Беларусі Лукашэнкі», — гаворыць ён.

«Варыянтаў не прызнаваць няма»

Пётр Кузняцоў у сваім тэлеграм-канале робіць прагноз, што цяпер у жывым эфіры ўсе назіраюць пачатак фінальнага этапу скону «саўка».

Ён ставіць пытанне, ці ёсць варыянты ў афіцыйнага Мінска не прызнаць «ЛНР» і «ДНР».

На думку эксперта, ва ўмовах татальнай залежнасці пасля 2020-га, поўнай блакады на Захадзе і ваенных вучэнняў з прысутнасцю расійскіх войскаў, варыянтаў не прызнаваць няма.

Як на гэта адрэагуе Украіна? Тут, паводле эксперта, таксама ўсё прагназуема.

«Якія варыянты ў Зяленскага, калі такое прызнанне адбудзецца? Ніякіх. Толькі ўводзіць санкцыі і цалкам спыняць гандаль. Альтэрнатыва — палітычная смерць»,— лічыць Кузняцоў.

Далей, паводле яго, усё будзе таксама проста. І сумна.

«Каліем хутка можна будзе зарплаты ў залік выдаваць, а тут яшчэ і плошчы Мазырскага НПЗ можна будзе здаваць пад офісы. Дадамо сюды немінучыя новыя эканамічныя санкцыі і атрымаем альбо хуткі калапс у адзіночку, альбо больш павольны, але разам з Масквой».

Бо Расія пры такім раскладзе сама трапляе ў канфрантацыю, у першую чаргу эканамічную, з Захадам. Акрамя таго, яна будзе вымушаная фінансаваць новаздабытых «незалежных» суседзяў, і былых «саюзнікаў», якія сваё саюзніцтва пацвердзяць прызнаннем.

«Таму фінал, ранні або позні, крывавы або бяскроўны, усё роўна прадказальны. У спіралі эскалацыі выйграе заўсёды больш эканамічна ўстойлівы ‒ так было заўсёды ў гісторыі роўна з таго моманту, як людзі перасталі ваяваць дубінамі і перайшлі на іншы ўзровень», — кажа Пятро Кузняцоў.

 Расія прызнала незалежнасць «ДНР» і «ЛНР». Што будзе далей? Вайна?

«Саюзная дзяржава цяпер нарэшце і праўда існуе». Што расійскія СМІ пішуць па выніках сустрэчы Пуціна і Лукашэнкі

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0