«Як толькі бамбяць — узрастае плынь уцекачоў». Уладальнік бела-чырвона-белага «Жывемабіля» перавёз каля 15 тысяч украінцаў
29-гадовы Андрэй Кулакоў быў вядомы ў Віцебску як уладальнік бела-чырвона-белага мікрааўтобуса «Жывемабіль». Бусік канфіскавала міліцыя, сам Андрэй некалькі разоў адбыў «суткі» і выехаў ва Украіну. «Асцерагаўся крымінальнай справы», — кажа ён.
Цяпер Андрэй перабраўся ў Польшчу і валанцёрыць на памежжы, піша «Радыё Свабода».
Яго паслугі, у тым ліку транспартныя, карыстаюцца попытам ва ўцекачоў. Андрэй палічыў, што за два месяцы «працы» на мяжы перавёз каля 15 тысяч украінцаў.
«На другі дзень пасля пераезду ў Польшчу пафарбаваў бус у колеры ўкраінскага сцяга»
У Віцебску ён меў бела-чырвона-белы «VW Transporter 3». На ім ездзіў на акцыі. Пасля бусік канфіскавала міліцыя.
«Прычым незаконна, без аніякіх дакументаў ці падстаў», — кажа Андрэй.
З сяброўкай Каралінай Цярэнцьевай Андрэй выехаў у Кіеў. Планавалі ехаць у Польшчу, нават зрабілі візы.
«Але Кіеў так спадабаўся! Ужо праз тыдзень я адчуваў сябе як дома. Вырашылі застацца там. Знайшлі працу, пачалі абжывацца», — кажа беларус.
Ён удзельнічаў у беларускіх акцыях салідарнасці на Майдане і хацеў аднавіць свой праект «Жывемабіль». Для гэтага купіў мікрааўтобус «VW Transporter 3». Планаваў пафарбаваць у бела-чырвона-белы колер. Не паспеў — пачалася вайна. Андрэй з сяброўкай вырашылі ехаць у Польшчу. Шлях, як ва ўсіх уцекачоў, быў нялёгкі. Тры дні стаялі на мяжы. Урэшце дабраліся да Варшавы.
«На другі дзень у Варшаве мы пафарбавалі бус у колеры ўкраінскага сцяга. Назвалі яго «Украінамабіль». Вырашылі дапамагаць уцекачам з Украіны. Спачатку вазілі гуманітарную дапамогу па Варшаве. Потым «уладкаваліся» на мяжу, разам з актывісткамі супольнасці «Партызанка»», — кажа Андрэй.
На мяжы маладыя людзі ўжо два месяцы. Яны аказваюць інфармацыйную дапамогу ўцекачам, вырашаюць іх побытавыя праблемы, перавозяць.
«За дзень я ў сярэднім перавожу каля 300 чалавек», — кажа беларус.
«Не бывае такога, каб на мяжы было зацішша»
У параўнанні з першым месяцам вайны плынь уцекачоў з Украіны зменшылася. Але, кажа Андрэй, яна ўзрастае пасля бамбаванняў.
«Пачыталі навіны, што бамбілі Львоў і Адэсу, — праз паўдня-дзень пачынаецца плынь уцекачоў адтуль. І цяпер людзі вырываюцца з Марыупаля і Харкава. Часта — без капейкі грошай. Бо даехаць да ўкраінскай мяжы, скажам, з Харкава, каштуе нямала. Ад мяжы іх трэба адвезці ці на «пункт прыёму», створаны ў гандлёвым цэнтры Tesko ў Перамыслі, ці на чыгуначны вакзал, ці ў зваротным кірунку», — тлумачыць Андрэй.
Ёсць на памежжы і «дзяржаўныя» бясплатныя аўтобусы. Але, кажа валанцёр, апошні ад мяжы ідзе а 9-й вечара, першы — а 5-й раніцы.
«Ноччу людзі на мяжы могуць начаваць добра калі ў намётах», — зазначае ён.
Андрэй кажа, што валанцёрскі транспарт на мяжы запатрабаваны. Яго «Украінамабіль» не толькі курсуе па маршруце мяжа — Tesko — вакзал.
«Адвозіў адну вялікую сям’ю ў вёску, куды не ходзяць ані цягнікі, ані аўтобусы. У той вёсцы ўкраінцам далі жытло, толькі трэба было даехаць», — расказвае беларус.
Ён разам з камандай валанцёраў (а гэта ў асноўным беларусы) здымаюць трохпакаёвую кватэру ў Перамысьлі.
«Калі нас шмат — спім па чарзе. Нехта вяртаецца з начной змены і кладзецца спаць. Іншыя падымаюцца на сваю змену», — кажа Андрэй.
«Вэтэран вызваляў Прагу, цяпер паехаў туды ратавацца ад расійскіх бомбаў»
Андрэй расказаў пра адзін з выпадкаў на вакзале, які яго ўразіў, — дапамога 96-гадоваму ветэрану вайны Барысу Сямёнаву. Ён з украінскага Нікапаля. У час Другой сусветнай служыў у розных падраздзяленнях.
«Ён шмат расказваў — як гарэў у танку, як ледзьве не застаўся без ног, як мужна ваяваў і меў медалі і ордэны. Барыс Фёдаравіч вызваляў Прагу. Цяпер жа паехаў туды, бо мае там знаёмых і сяброў, ратавацца ад расійскіх бомбаў», — успамінае Андрэй.
Ён кажа, што дапамог ветэрану дабрацца да цягніка, які павёз яго ў другі раз у жыцці ў Прагу.
«Барыс Фёдаравіч не мог зразумець, як так, што на іх расіяне напалі, з якімі раней ён поруч ваяваў у час Другой сусветнай», — дадаў валанцёр.
Андрэй перавозіў мужа і жонку, пенсіянераў, якія ўцяклі ад бамбардзіровак. У жанчыны была зламаная нага.
«Але яны цягнулі на сабе двух вялізных старых сабак, такіх, што тры крокі не могуць ступіць. Ды яшчэ і цяжкія — кілаграмаў па 50. Яны ехалі фактычна ў нікуды — і не кінулі жывёл. Па дарозе яшчэ аднаго сабаку, невялікага, праўда, «зачапілі». Такія выпадкі адкладваюцца ў памяці», — кажа Андрэй.
Ён плануе заставацца на мяжы і дапамагаць, «пакуль тут ёсць попыт на нашу дапамогу».
«Наперад я цяпер не загадваю. Пакуль планаў абжыцца ў Польшчы ў мяне няма. У Кіеве я адчуваў сябе як дома. Хачу вярнуцца ў Кіеў. І ў Беларусь хачу вярнуцца. Але пакуль ні туды, ні туды не магу. Спадзяваюся, што хутка ўсё скончыцца», — кажа беларус.
Цяпер чытаюць
Беларус, які ваяваў за Украіну, распавёў, чым яго зачаравала каханка Іна Кардаш, агентка КДБ26
Беларус, які ваяваў за Украіну, распавёў, чым яго зачаравала каханка Іна Кардаш, агентка КДБ
Учора — у лукашэнкаўскай турме, сёння — у Кіеве дапамагае ўкраінцам выжыць. Былы палітвязень і сваяк Ціханоўскай стаў валанцёрам у Пункце нязломнасці66
Каментары