Якую дошку для нарэзкі выбраць — драўляную ці пластыкавую? Што кажуць спецыялісты

Дошка для нарэзкі — адзін з самых запатрабаваных прадметаў на кухні. Яна кантактуе з сырым мясам, рыбай, гароднінай, садавіной, хлебам і ўжо прыгатаванымі прадуктамі. Таму пытанне, з якога матэрыялу яна зробленая, — не толькі пра зручнасць або даўгавечнасць, але і пра бяспеку ежы.

Доўгі час існавала меркаванне, што драўляныя дошкі больш небяспечныя, бо бактэрыі могуць пранікаць у іх поры і заставацца там надоўга. Аднак сучасныя даследаванні паказваюць, што гэтыя мікраарганізмы сапраўды могуць трапляць у дробныя расколіны драўніны, але там яны паступова гінуць, калі дошка высыхае. Таму сама па сабе драўляная паверхня не робіць дошку больш небяспечнай.

Разам з тым спецыялісты адзначаюць, што такія дошкі патрабуюць больш стараннага догляду. Іх нельга мыць у пасудамыйцы, бо высокая тэмпература можа сапсаваць драўніну. Пасля выкарыстання дошку трэба памыць уручную гарачай вадой з мыйным сродкам, добра высушыць і толькі пасля гэтага прыбраць.

Калі на дошцы разразалі сырое мяса, яе варта дадаткова прадэзынфікаваць. Для гэтага эксперты рэкамендуюць прыгатаваць слабы раствор — каля 15 мл бытавога адбельвальніка на 4 літры вады. Яго наносяць на паверхню дошкі, пакідаюць на некалькі хвілін, а затым змываюць чыстай вадой.

Акрамя таго, драўляныя дошкі трэба час ад часу апрацоўваць харчовым мінеральным алеем і пры неабходнасці шліфаваць, каб паверхня заставалася гладкай.

Галоўная перавага пластыкавых дошак — іх можна без праблем мыць у пасудамыйцы. Высокая тэмпература і мыйныя сродкі дазваляюць эфектыўна пазбавіцца ад большасці бактэрый.

Аднак пластык мае іншую праблему. На ім хутчэй утвараюцца глыбокія баразёнкі ад нажа, у якіх могуць размнажацца мікраарганізмы. Паколькі пластык не мае пор, вадкасць застаецца на яго паверхні і выпараецца павольней, чым на дрэве, у якое яна пранікае і размяркоўваецца па большай плошчы. Таму пластыкавыя дошкі неабходна часцей замяняць, каб падтрымліваць належны ўзровень бяспекі на кухні.

Ці варта баяцца мікрапластыку?

Яшчэ адна праблема, пра якую ўсё часцей гавораць даследчыкі, — мікрапластык.

Падчас нарэзкі ад пластыкавай дошкі могуць аддзяляцца драбнюткія часцінкі, якія трапляюць у ежу. Некалькі даследаванняў ужо паказалі, што пластыкавыя дошкі сапраўды могуць быць адной з крыніц мікрапластыку ў рацыёне чалавека. Аднак на гэтым дакладнасць высноў заканчваецца.

Навукоўцы пакуль не могуць упэўнена сказаць, якую колькасць такіх часцінак чалавек атрымлівае, ці ўсе яны пранікаюць у тканкі арганізма і наколькі гэта небяспечна для здароўя. Значэнне мае і памер часцінак: буйнейшыя, хутчэй за ўсё, проста выводзяцца з арганізма, а вось самыя дробныя могуць пранікаць праз клетачныя мембраны.

Акрамя самога пластыку, занепакоенасць выклікаюць і хімічныя рэчывы, якія ўваходзяць у яго склад, — напрыклад, пластыфікатары і фарбавальнікі. Даследаванні на жывёлах ужо паказвалі, што яны могуць уплываць на мікрабіём кішэчніка, але ці адбываецца тое самае ў людзей, пакуль невядома.

Эксперты падкрэсліваюць: рызыка, верагодна, залежыць ад таго, як часта чалавек карыстаецца пластыкавай дошкай, наколькі яна зношаная і колькі іншых крыніц мікрапластыку прысутнічае ў яго паўсядзённым жыцці.

Якую дошку ўсё ж выбраць?

На сёння спецыялісты не бачаць прычын тэрмінова адмаўляцца ад пластыкавых або драўляных дошак, калі яны знаходзяцца ў добрым стане.

Найлепшы варыянт — мець на кухні некалькі дошак. Асобную выкарыстоўваць для сырога мяса, а іншую — для гародніны, садавіны, хлеба і іншых прадуктаў. Гэта значна зніжае рызыку перакрыжаванага забруджвання, калі бактэрыі з сырога мяса трапляюць на ежу, якая не будзе праходзіць дастатковую тэрмічную апрацоўку.

Многія спецыялісты па бяспецы харчовых прадуктаў і прафесійныя кухары выкарыстоўваюць простую схему: пластыкавую дошку — для сырога мяса, бо яе лёгка прадэзынфікаваць у посудамыйнай машыне, а драўляную — для ўсіх астатніх прадуктаў.

Менавіта такое спалучэнне, на думку экспертаў, дазваляе найлепш выкарыстаць перавагі абодвух матэрыялаў.

• 1
• 0
• 1
• 1
• 0
• 0
• 1
• 0