Кітай збіраецца пабудаваць першы ў свеце плывучы востраў

Платформу будзе выкарыстоўваць Шанхайскі ўніверсітэт Дзьяотун, а праектаваннем і будаўніцтвам зоймецца суднабудаўнічая кампанія Shanghai Waigaoqiao Shipbuilding, якая ўваходзіць у склад найбуйнейшай у свеце суднабудаўнічай карпарацыі China State Shipbuilding Corporation. У верасні кампанія выйграла тэндар на рэалізацыю праекта, прапанаваўшы 2,76 мільярда юаняў — больш за 413 мільёнаў даляраў.

Платформа павінна стаць першым у свеце плывучым штучным востравам, прызначаным для працяглых навуковых даследаванняў у адкрытым моры пры любых умовах надвор'я. Яна будзе разлічаная на працу ў суровых умовах, вытрымліваць магутныя штормы і тайфуны, а таксама забяспечваць працяглае знаходжанне людзей у моры. Сярод яе асноўных асаблівасцяў — высокая ўстойлівасць, вялікая грузападымальнасць і магчымасць хуткага перамяшчэння.

Канструкцыя будзе мець два паўпагружаныя корпусы. Максімальнае водазмяшчэнне складзе каля 74 тысяч тон, а на борце змогуць адначасова знаходзіцца да 238 чалавек. Платформа зможа працаваць пры хваляванні мора да сямі балаў і, паводле заяўленых характарыстык, вытрымліваць тайфуны сілай да 17‑ці балаў.

Кітайская даследчыца Уша Хэйлі, прафесарка Універсітэта штата Вічыта, якая вывучае міжнародную дзейнасць карпарацый і стратэгічнае кіраванне, адзначыла, што сама інжынерная канцэпцыя не з'яўляецца цалкам новай. Паўпагружаныя платформы з двума корпусамі ўжо дзесяцігоддзямі выкарыстоўваюцца ў нафтагазавай прамысловасці. Аднак маштаб праекта, працягласць яго аўтаномнай працы і навуковыя задачы сапраўды не маюць папярэдніх аналагаў.

Паводле яе слоў, платформа зможа самастойна перамяшчацца і заставацца на адным месцы каля чатырох месяцаў, маючы на борце да 238 чалавек. Праз спецыяльную шахту ў корпусе можна будзе апускаць цяжкае абсталяванне на глыбіню каля шасці тысяч метраў. Комплекс плануюць выкарыстоўваць для выпрабаванняў тэхнікі, прызначанай для глыбакаводнай здабычы карысных выкапняў і атрымання энергіі ў адкрытым моры.

Пачаць будаўніцтва разлічваюць у 2028 годзе, а завяршыць праект і перадаць платформу заказчыку — да чэрвеня 2030 года.

Уша Хэйлі лічыць, што праект адпавядае асаблівасцям кітайскай мадэлі дзяржаўнага капіталізму, якая робіць стаўку на маштабныя інвестыцыі і ўжо правераныя тэхналогіі, а не абавязкова на радыкальныя навуковыя адкрыцці. Кітай з'яўляецца найбуйнейшым у свеце спажыўцом энергіі і імпартуе каля паловы неабходнага яму прыроднага газу. Таму стварэнне ўласнай базы для выпрабаванняў тэхналогій глыбакаводнай здабычы і марской энергетыкі можа ўмацаваць энергетычную бяспеку краіны.

Праект таксама ўваходзіць у лік буйных навукова-інфраструктурных ініцыятыў, прадугледжаных 14‑й пяцігодкай Кітая, прынятай у 2021 годзе. Гэты план вызначае асноўныя напрамкі эканамічнага і сацыяльнага развіцця краіны і доўгатэрміновыя мэты да 2035 года.

Пры гэтым даследчыца заклікае асцярожна ставіцца да заяўленых тэрмінаў і магчымасцяў праекта. Паводле яе слоў, тэхналагічнае адставанне Кітая ад ЗША ў некаторых галінах сапраўды скарачаецца. У прыватнасці, кітайскія дзяржаўныя кампаніі ўжо навучыліся самастойна распрацоўваць глыбокія сланцавыя радовішчы, выкарыстоўваючы тэхналогіі, якія раней асвойвалі пры супрацоўніцтве з амерыканскімі партнёрамі.

Аднак абвешчаныя дзяржаўныя планы не заўсёды ператвараюцца ў рэальныя вынікі. Кітай не выканаў пастаўленых мэтаў па здабычы сланцавага газу на 2020 і 2030 гады, а яго цяперашняя вытворчасць застаецца ніжэйшай за пяць працэнтаў ад амерыканскай.

Акрамя таго, праект плывучай платформы пакуль правяралі толькі на мадэлі ў выпрабавальным басейне Шанхайскага ўніверсітэта Дзьяотун, а не ў рэальных марскіх умовах. Таму абвешчаны тэрмін завяршэння будаўніцтва ў 2030 годзе прафесарка прапануе разглядаць хутчэй як план, чым як гарантаваны вынік.

Асобную ўвагу Хэйлі звяртае на магчымыя доўгатэрміновыя наступствы праекта. На яе думку, асноўная рызыка звязаная не столькі з прамысловым шпіянажам, колькі з тым, што Кітай можа стаць галоўным цэнтрам выпрабаванняў і распрацоўкі тэхналогій для глыбакаводнай здабычы.

Калі плывучая платформа стане міжнароднай выпрабавальнай базай, вытворцы абсталявання будуць арыентавацца на ўмовы і тэхнічныя патрабаванні, якія вызначыць Кітай. Такім чынам, краіна зможа ўплываць на напрамак развіцця ўсёй галіны, нават калі даследаванні і распрацоўкі будуць весціся пры ўдзеле замежных кампаній.

Даследчыца прывяла вынікі апытання амерыканскіх спецыялістаў па сланцавай прамысловасці. 84% апытаных памылкова лічылі, што ЗША захоўваюць лідарства ў тэхналагічных інавацыях, і толькі 8% называлі лідарам Кітай. Пры гэтым дзве траціны рэспандэнтаў прызнавалі, што кітайскія інвестыцыі дапамаглі распрацоўваць прадукцыю з улікам патрэбаў мясцовага рынку.

Паводле Хэйлі, назіральнікі недаацэньвалі хуткасць тэхналагічнага развіцця Кітая. Яна таксама адзначыла, што прамыя кітайскія інвестыцыі ў ЗША скараціліся на 90% у параўнанні з пікавым узроўнем 2016 года. Таму магчымасці пераймаць амерыканскія тэхналогіі праз інвестыцыі ў значнай ступені зніклі.

На думку прафесаркі, новая плывучая платформа азначае пераход Кітая да стварэння ўласнай базы для выпрабаванняў і распрацоўкі марскіх тэхналогій. Цяпер ключавымі пытаннямі стануць тое, хто атрымае доступ да яе магчымасцяў, на якіх умовах гэта будзе адбывацца і як будуць рэгулявацца збор і выкарыстанне даных пра марское дно і водную тоўшчу. Такія звесткі могуць мець як цывільнае, так і вайсковае прымяненне.

Раней, паводле яе ацэнкі, Кітай атрымліваў доступ да амерыканскіх тэхналогій і выпрабавальных пляцовак праз інвестыцыі і супрацоўніцтва. Цяпер жа ён імкнецца стварыць уласную інфраструктуру і запрашаць іншыя краіны распрацоўваць тэхналогіі з улікам уласных умоў і прыярытэтаў.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0