Хачу расказаць пра тое, як я правінілася перад мовай нашай беларускай.
Нельга прамаўчаць, калі настае векавы юбілей «Нашай Нівы»! Віншую, віншую, віншую!!! Жадаю ўсяго самага найлепшага, хай вашыя вялікія творчыя посьпехі будуць яшчэ большыя, хай вечна выходзіць газэта «Наша Ніва» і жыве Беларусь!
Хачу расказаць, як я прыйшла да «НН». У 1992 г. маёй дачцэ, студэнтцы лінгвістычнага ўнівэрсытэту, выкладчыкі параілі выпісаць «НН», так у нашай сям’і зьявілася гэтая газэта. Мы неяк адразу палюбілі яе, зразумелі, што яна навучыць нас адчуваць сябе беларусамі, спазнаць гісторыю Беларусі, даведацца пра знакамітых беларусаў ва ўсім сьвеце. З таго часу і не разлучаемся з «НН».
А тут яшчэ менавіта ў 1992 г. прыдбала двухтомнік Алега Лойкі, земляка свайго на Слонімшчыне, якога ў гэтым годзе Алесь Пашкевіч з нагоды юбілею назваў доктарам беларускасьці. Бываюць жа такія супадзеньні: «НН» і Алег Лойка – дзьве вялікія крыніцы беларускасьці – у адным годзе зьявіліся ў маёй хаце.
А празь некалькі гадоў у нашу раённую больніцу прыехаў працаваць лекар Алег Серанкоў, сын майго аднакурсьніка, які таксама выпісваў «Нашу Ніву». Зьдзівіла тое, што Алег добра ведаў і любіў размаўляць на беларускай мове, хаця яго маці была рускай нацыі. Я нават аб гэтым артыкул паслала ў «НН» пад назвай «Ня толькі матчына мова, але і бацькава». Мы пасябравалі, як кажуць, сем’ямі, дзякуючы «НН», якую і мы, і Серанковы выпісваем да сёньняшняга дня.
Серанковы жывуць цяпер у Гомелі, і ў іхняй сям’і чацьвёра дзетак – Чэсік, Кацярынка і двайняткі Янінка і Бажэнка. Мінулым летам яны ўсёй сям’ёй прыяжджалі да мяне на госьці ў Крупкі. Вядома ж, бацькі вучаць сваіх дзетак размаўляць на беларускай мове. Калі я іх бачыла, то старэйшы, Чэсік, ужо някепска размаўляе па-беларуску, Кацярынка, ёй тады было два з паловай гады, ужо на пытаньне бацькі «Якое ў нас чароўнае слова?» адказвае: «Чароўнае слова – калі ласка». Маленькія Янінка і Бажэнка, ім было тады па аднаму году і чатыры месяцы, яшчэ толькі пачыналі гаварыць, але я ўпэўнена, што будуць добра ведаць мову нашу.
Сваю ўнучку Таісачку, якой толькі споўнілася 3 гады, таксама вучу размаўляць на беларускай мове і чытаю ёй кніжкі беларускія.
Хачу яшчэ расказаць пра тое, як я правінілася перад мовай нашай беларускай. У 1962 г. паступіла ў менскі мэдыцынскі інстытут, ну, вядома ж толькі па-расейску размаўляла. А тут прыходзіць да студэнтаў-першакурсьнікаў карэспандэнтка «Чырвонай Зьмены» і размаўляе з намі на беларускай мове, дык мы ёй такі «разнос» зрабілі за гэта. А я дык такое сказала, што цяпер нават хочацца празь зямлю праваліцца, калі ўспомню той сказ: «Кому он нужен теперь, этот белорусский язык?» Тады ж я нават ганарылася сабою за гэта.
І толькі праз 30 гадоў я пачала вывучаць беларускую мову (трохі ўжо ведаю), вывучаць гісторыю сваёй Беларусі, таму што ёсьць у нас «Наша Ніва».
Яшчэ раз віншую зь юбілеем і пасылаю найсардэчнейшыя пажаданьні!
-
Цыганкоў: Бабарыка значна бліжэйшы да пазіцыі офіса Святланы Ціханоўскай, чым да выказванняў «бабарыканцаў»
-
Бабарыка турэмшчыкам: «У мяне было, цяпер няма, але ёсць шанец, што будзе. А ў вас не было, няма і не будзе. І ў вашых дзяцей не будзе»
-
«Мне казалі: ты гаворыш як канадскі эмігрант». Сяргей Шупа расказаў пра Вільню 90-х, параўнанне літоўскай літаратуры з беларускай і адрозненні паміж народамі
Каментары