Музей беларускай дзяржаўнасці: загады з Пагоняй, герой Беларусі Пракаповіч і Добры анёл міру

Як патрапіць у Музей сучаснай беларускай дзяржаўнасці? Прасцей простага! 10.000 каштуе ўваходны квіток для дарослага, 5 тысяч — для дзіцяці і ў 20 тысяч абыйдзецца экскурсійнае абслугоўванне на ўсю групу. Плюс галаўны боль у выглядзе даведкі з указаннем нумара пашпарта, адраса прапіскі і іншых асабістых дадзеных кожнага наведніка, а потым трохдзённая праверка ўсяго гэтага дабра ў службе бяспекі прэзідэнта. І ўсё — можна ісці ў музей!

Уводная зала. Як выглядае «нацыяналка» у «разумным святле»

— Самі бачыце, працэдура пранікнення ў наш музей досыць складаная, але магчымая.

Праводзіў экскурсію работнік музея Сяргей Саковіч. Як распавёў малады чалавек, мы ў гэтых залах ўжо далёка не першыя. Ён сам прэзідэнцкую экскурсію не вадзіў, затое кітайскай дэлегацыі пра сучасную беларускую дзяржаўнасць распавёў.

Сяргей Саковіч, з ipad-ам у руках, праводзіць нас ва ўводную залу, якая мусіць «падрыхтаваць да асноўнай экспазіцыі».

— Тут прадстаўленыя 10 макетаў архітэктурных помнікаў, сярод якіх як будынкі, узведзеныя ў перыяд незалежнасці, так і рэканструяваныя помнікі архітэктуры.

Сярод помнікаў, нашага часу, вядома, цэнтральнае месца адводзіцца Нацыянальнай бібліятэцы, не абыдзены ўвагай і комплекс «Мінск-Арэна».

Ва ўводнай зале мы выявілі і гербы беларускіх гарадоў.

Першая зала: з чаго пачынаецца радзіма…

З ўступнай залы ўздымаемся на восьмы паверх. Першая паўнавартасная музейная зала «прысвечаная станаўленню сучаснай беларускай дзяржаўнасці, а таксама асноўным атрыбутам дзяржаўнасці».

Чаго тут толькі няма! Тут табе і дэкларацыя «Аб дзяржаўным суверэнітэце БССР», і закон аб перайменаванні БССР у «Рэспубліку Беларусь». Такія атрыбуты таго часу, як карткі пакупнікоў, талоны і купоны, таксама не забытыя.

Глядзіш і бачыш за музейным шклом сведчанні таго, што ў 1994 годзе прайшлі выбары, бачыш згоду дэпутата Аляксандра Лукашэнкі балатавацца ў прэзідэнты і пратакол, з якога зразумела, што прэзідэнтам стаў менавіта ён. Прадстаўлена і праграма кандыдата ў прэзідэнты Лукашэнкі.

— А Кебіча, напрыклад, праграма, не прадстаўлена?

— Як бачыце — няма. Не дазваляюць экспазіцыйныя плошчы прадставіць увесь матэрыял, які ў нас назапасіўся, — адказвае экскурсавод. — У асноўным, мы спрабуем пашырыць экспазіцыю з дапамогай выкарыстання мультымедыйных прадуктаў. У інфакіёсках вы можаце паглядзець ролікі аб пачатку 90-х, пра забастоўкі, аб першых выбарах і першых рэферэндумах. Гэта дасць больш поўную карціну.

Ужо пасля экскурсіі загадчык музея Сяргей Бяспанскі заўважыць:

мультымедыйнай інфармацыі ў інфакіёсках — на 23 гадзіны і яшчэ 40 хвілін прагляду.

Яшчэ некалькі крокаў, і мы каля трыбуны, дзе прыносіў прысягу пасля апошніх выбараў Аляксандр Лукашэнка.

Эскурсовод тлумачыць, што

апошні акт прысягі беларускаму народу кіраўнік дзяржавы падпісваў ручкай «Паркер».

Тут можна ўбачыць і загады з гербамі-«Пагонямі», якія кажуць аб змене дзяржаўнай сімволікі.

першай Канстытуцыі няма, ёсць толькі дзеючая — з папраўкамі.

На адмысловым стэндзе прадстаўленыя ўзоры галоўных дзяржаўных узнагарод, сярод іх самая галоўная — Зорка Героя.

У інфакіёску можна паглядзець на фатаграфіі дзесяці герояў суверэннай Беларусі. Сярод іх — экс-кіраўнік Нацбанка Пётр Пракаповіч.

У двух кроках ад інфакіёска з біяграфіяй Пракаповіча — беларускія грашовыя знакі.

Набор банкнот Нацбанка ад «зайчыкаў» да нядаўняй 200000-й купюры.

Ёсць у першай зале і вітрына, прысвечаная нацыянальнай бяспецы.

Другая зала: «А ў нас — вадаправод. Вось «.

Крочым ў другую залу. Яе тэма — сацыяльна-эканамічнае развіццё РБ. Тут і ўзнагароды, прысвоеныя Нацыянальнай акадэміі навук, і камяні, выгадаваныя беларускімі навукоўцамі, «якія не толькі забяспечваюць патрэбы беларускай эканомікі, але і пастаўляюцца на экспарт».

Непадалёк — макет Астравецкай АЭС і макет аграгарадка «Васілішкі».

Затое практычна на кожным стэндзе — фотаздымак з Аляксандрам Лукашэнкам. Лукашэнка з хлебаробамі, з нафтавікамі, з навукоўцамі, з шахцёрамі…

Трэцяя зала: пальчаткі Руслана Салея

У трэцяй зале кароннае месца адведзена ролі спорту ў жыцці сучаснай Беларусі. Што ж у гэтай зале ёсць акрамя ракеткі Максіма Мірнага?

З цікавага: усе тры ўзнагароды Генадзя Караткевіча, беларускага школьніка, які тры гады запар станавіўся пераможцам міжнародных алімпіяд па інфарматыцы.

За шклом, прысвечаным тэатральнаму мастацтву і кінематографу — сукенкі галоўных гераінь з балета «Жарсці» і оперы «Кармэн» Нацыянальнага акадэмічнага тэатра оперы і балета.

Зусім блізка — макет амфітэатра ў Віцебску. Ёсць тут і журналісцкія ўзнагароды конкурсаў «Залатое пяро», «Залатая літара» і «Тэлевяршыня».

Чацвёртая зала: «Мецэнат стагоддзя» і «Добры анёл міру»

У чацвёртай зале, за выключэннем кутка, прысвечанага асноўным рэлігійным канфесіям краіны і народнага строя з беларускімі ручнікамі, экспануюцца, у асноўным, падарункі.

Падарункі, якія з 1994-га года паспелі ўручыць беларускаму кіраўніку.

Вось прэзідэнт Венесуэлы Уга Чавес уручае Аляксандру Лукашэнку Вялікі ланцуг Ордэна вызваліцеля, а вось — Ланцуг ордэна Рыцараў Труны Гасподняй ад патрыярха ерусалімскага, а вось узнагароды «Мецэнат стагоддзя» і «Добры анёл міру» ад расійскай арганізацыі «Мецэнаты стагоддзя» …

Пераглядаць прэзідэнцкія прэзенты можна вельмі доўга, аднак час закругляцца і журналістаў прыводзяць у канферэнц-залу.

У нашпігаваным электроннымі дзівосамі музеі ёсць і кніга водгукаў — зусім не папяровая. Першы запіс пакінуў кіраўнік дзяржавы. Адзін з першых застаўся і пасля таго, як музей наведала дэлегацыя з савета рэспублікі нацыянальнага сходу. Ад дэлегацыі — подпіс старшыні савета Анатоля Рубінава.

З музейшчыкамі шчыра: заробкі маленькія, але праца не сумная

Работнікі новага музея расказваюць аб экспазіцыі з годнасцю. Кажуць, рыхтавалі яе ні многа ні мала — 2,5 года. Усе экспанаты любімыя і паважаныя: і выстаўленыя, і тыя, што ў фондах (600 штук супраць 4 тысяч).

— Складаная праца, жылы рваліся. Працавалі з 8 раніцы да 12-й ночы, але зрабілі, — распавядае кіраўнік музея Сяргей Бяспанскі.

Распыталі мы ў работнікаў аб тым, ці не плануюць яны пераезд. Усё ж такі рэжымны будынак Адміністрацыі складана назваць прыдатным для масавых экскурсій.

— Я не скажу за вялікае начальства, але мы сваю працу зрабілі: далі нам 5 залаў, мы іх музіфікавалі. Магчыма, будзе развіццё ў асобных музеях. Пытанне рэжымнасці гэтага аб’екта ніхто не адменіць, таму што розныя людзі ёсць… Бо нават і ў найлепшых музеях свету музейныя каштоўнасці пакутуюць. Калі будзе свой будынак — будзе нашмат прасцей — любы чалавек паглядзеў і пайшоў. А пакуль выходзіць, што мы філіял Нацыянальна-гістарычнага музея, а месцімся ў Адміністрацыі прэзідэнта.

Я, хоць і загадчык музея, не адказваю за тое, што тут адбываецца.

Што тычыцца мультымедыйнай начыння, Сяргей Бяспанскі не спяшаецца называць яго суперсучасным. Маўляў, у еўрапейскіх музеях і не тое паказваюць.

— Цяпер прагрэс вельмі хутка ідзе.

Сёння мы гаворым, што зрабілі музей ХХІ стагоддзя, а заўтра выявіцца, што ён ужо састарэў.

— Вам цікава тут працаваць? — пытаем у загадчыка музеем.

— Калі браўся, думаў, што будзе афіцыйна і нецікава. Але ў працэсе працы сутыкнуўся з многім і зразумеў, што ёсць народ, ёсць дзяржава і ёсць рэчы, якія можна годна паказаць.

Трэба сказаць, што штат у новага музея — прафесійны.

Могуць весці экскурсіі на трох мовах: беларускай, расейскай і англійскай.

Але калі пытанні журналістаў датычацца заробка, музейшчыкі кажуць:

— Праца наша павінна аплачвацца значна лепш. Колькі дакладна — прыбіральшчыцы ў метро атрымліваюць больш.

Мы ад душы падзякавалі супрацоўнікам музея, пажадалі добрай, спакойнай працы і заспяшаліся ў рэдакцыю. Дарэчы, так і не ўбачыўшы апошніх двух гадоў з гісторыі сучаснай Беларусі.

Усё, што здарылася з краінай пасля 2010-га, пакуль толькі рыхтуецца патрапіць пад музейная шкло.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0