У дэльце Нарачанкі завёўся бабёр, які ў водных падарожнікаў і рыбакоў стаў адбіраць грошы.Паставіў пад вадою ладную хатку і фірмовы плот, правёў ад найбліжэйшых слупоў электрычнасць, а з рэшты абгрызенага бярвення згламэздаў нешта накшталт мініятурнага маяка. Маяк стаў трансляваць фальшывую надзею – каб чоўны, зможаныя прарываннем праз чаротавы расцяроб, не збіваліся з курсу ды не сплывалі назад у тугія воды Нарачы.
Спачатку ў цэнтры на трывожныя сігналы аб бабровых рабунках увагі не звярнулі. Бо як можна сур’ёзна ставіцца да паказанняў ашалелых браканьераў?Выглядала гэта далібог дзіўна: браканьеры самі прыбягалі ў мядзелскую міліцыю. Скарлючанымі ад шоку пальцамі выводзілі ў графе “Месца працы” – “азёрныя гладзі”, насупраць “Займанай пасады” – “пазазаконны лавец рэспубліканскага дабра”.
Сваю заяву пачыналі чыстасардэчным прызнаннем: “…Нападзенне бабра здарылася, калі я займаўся дэстабілізацыяй экалагічнай сітуацыі ў Рэспубліцы Беларусь”.
А ўжо байдарачнікі-інтэлектуалы, што маладушна ўцякалі на азёры ад эстэтычных жахаў сталіцы, ці іншыя гарадскія, якія далі драла з вясковага вяселля, – усе гэтыя рэнегаты ўвогуле не лічыліся. Іх незагарэлыя целы праціналі дрыжыкі, яны павярталі да дзяржурнага лейтэнанта свае перакошаныя твары і паволі бляялі: “Па-пёр-ба-бёр…”
Дзіва, але былі і такія, каму бабровае абслугоўванне (у двукоссі, вядома) прыйшлося даспадобы. Звяруга, можа, і спаганяў грошы, але, у адрозненне ад абрыдлівых суседзяў і дапытлівых падаткавікоў, не спрабаваў пацікавіцца крыніцамі прыбытку і родам занятку абрабаваных.У яго няўмольнай, але максімальна маўклівай манеры вымагаць грошы было нешта выкшталцонае, прыязнае. Была нейкая велічнасць паўзаў, пад якой некаторыя ўгадвалі шляхетную далікатнасць і ліберальнасць нораву. Гэтага так не хапала стурбаваным падаткаплатнікам і кватэраздымнікам па іх месцы пражывання.
Пасля звяршэння акту рабавання бабёр ніколі не казаў ідыёцкіх фразаў кшталту: “А пагаварыць?”, ад якіх кроў стыне і істотна скарачаюцца дні жыцця. Як мы ўжо сказалі, акуратны бабровы сервіс і свежае паветра Мядзельшчыны рабілі сваю справу. Што яшчэ трэба шараговаму ўцекачу ад рэспубліканскай рэальнасці?
Можа, таму, развітваючыся з грашыма тут, у дэльце, некаторыя нават адчувалі палёгку.
Калі бабёр знікаў пад вадой, такая публіка змахвала слязу шкадавання.А некаторыя аж нагэтулькі апазіцыйна настроеныя спадары вярталіся на месца вымагальніцтва зноў і зноў з кішэнямі, поўнымі старых савецкіх асігнацый.
Не падаў заяваў на вымагальніка і дырэктар нарачанскага рыбзавода.Гэты трапіў у бабровыя лапы, калі ў выходны паехаў на шчупака. Абапал чалавека, які ўсё сваё жыццё заганяў або даваў загад заганяць падводных жывуноў у цесны палон кансаровак, нямым дакорам высіліся берагі Нарачанкі. Назад ходу не было – яго надзіманы човен мог напароцца на спічастае бярвенне хаткі. Знізу – непраглядная водная тоўсць, зверху – цынкавыя хмары. На маленечкую хвілю дырэктар зазнаў, што адчувае на ўласнай лусцы злоўленая прамысловым нератам рыба. Зведаў, як гэта быць грузам-200: замураваным між чатырох сценак кансаровай труны (хай сабе і палітым таматным соўсам).
Вярнуўшыся з дэльты, ён кінуў сям’ю і абклееныя грашыма сценкі катэджу і з’ехаў у тыбецкім напрамку.
Па нейкім часе бабра паспрабавалі схапіць. Аператыўнікі ўзброіліся вёсламі, у тронкі якіх паўстаўлялі стрэльбы. Начапілі на свае вожыкі доўгавалосыя парыкі і закінулі ў байдарку адзін на ўсіх томік нейкага чагосьці там...
Нягледзячы на захады канспірацыі, бабёр заспеў усю пажондную кампанію знянацку. Спрытным рухам караткаватых лап абяззбробіў аператыўнікаў.Звыкла абшнарыў кішэні. Выкінуў “ляльку” -- звязаны гумкай пук дэнамінаваных купюр. На купюрах былі выяўленыя вавёркі і зайчыкі. Потым адным позіркам змусіў работнікаў органаў дастаць заначкі са шкарпэтак, адкуль уласнымі кіпцямі вычапіў купюры з выявамі будынкаў горада Мінска і іншых абласных цэнтраў. Пагрозліва сцыркнуўшы праз свае два выбітныя зубы сліну пад ногі, штурмануўся ў воду. Аператыўніку адно назіралі, як хвастаты монструм няспешна раставаў у каламутных прадоннях Нарачанкі.
Цяпер чытаюць
Сталі вядомыя жахлівыя абставіны смерці былога вучонага сакратара Інстытута гісторыі. Яму было 45 гадоў23
Сталі вядомыя жахлівыя абставіны смерці былога вучонага сакратара Інстытута гісторыі. Яму было 45 гадоў
Яе не хацелі браць у музычную школу, а ў 14 яна сыграла ў Карнегі-холе ў Нью-Ёрку. Беларуская скрыпачка — пра жыццё ў Лондоне, заробкі і чым скрыпка Страдывары за 14 мільёнаў еўра адрозніваецца ад звычайнай1313
Каментары