2 верасня раптоўна памёр гісторык, вядучы навуковы супрацоўнік Акадэміі кіравання пры прэзідэнце і былы шматгадовы вучоны сакратар Інстытута гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі Андрэй Салаўянаў. Яму было ўсяго 45 гадоў.
Андрэй Салаўянаў нарадзіўся 28 лістапада 1980 года ў Віцебску. У 2003‑м скончыў гістарычны факультэт Віцебскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя П. М. Машэрава. У 2003‑2006 гадах вучыўся ў вочнай аспірантуры БДУ па спецыяльнасці «айчынная гісторыя».
Пасля заканчэння аспірантуры ў 2007‑м прыйшоў на працу ў Інстытут гісторыі НАНБ — на пасаду спачатку малодшага навуковага, а пасля навуковага супрацоўніка. З 2012 па 2022 гады быў вучоным сакратаром гэтай установы. У 2011—2015 гадах узначальваў Раду маладых вучоных інстытута.
З 2007 па 2012 гады таксама працаваў па сумяшчальніцтве выкладчыкам кафедры філасофіі і паліталогіі ў Беларускім дзяржаўным медыцынскім універсітэце.
У 2022 годзе перайшоў на працу ў Акадэмію кіравання пры прэзідэнце, рэктарам якой тады быў былы дырэктар Інстутута гісторыі НАНБ Вячаслаў Даніловіч. Займаў там пасаду спачатку старшага, а пасля вядучага навуковага супрацоўніка Навукова-даследчага інстытута тэорыі і практыкі дзяржаўнага кіравання.
Навуковая дзейнасць была звязана з гісторыяй БССР 1920‑х гадоў. Даследаваў таксама пытанні народнай адукацыі і сацыяльнай палітыкі Рэспублікі Беларусь у 1991—2010 гады.
У 2008 годзе абараніў дысертацыю «Сацыяльная абарона падрастаючага пакалення ў БССР ( 1921‑-1930 гг.)», на яе аснове ў 2013‑м выдаў кнігу «Сацыяльная абарона непаўналетніх у БССР ( 1921‑-1930 гг.)». Быў аўтарам больш як 100 навуковых работ.
Цяпер чытаюць
Мінчанка Ангеліна, якая прасіла ў Лукашэнкі кватэру за тройню, атрымала жыллё26
Каментары
"Андрей Соловьянов выпустил более 100 научных работ. Он также стал одним из шести авторов учебника по истории Беларуси для 11-го класса для школ с РУССКИМ языком обучения. В одном из разделов книги, посвященном коллаборантам (людям, сотрудничавшим с немецкой оккупационной администрацией), акцент был сделан на использовании национальной символики и лозунга «Жыве Беларусь!».
«Учебный процесс в школах имел прогерманскую направленность. В каждом классе вывешивался портрет Гитлера, украшенный с двух сторон бело-красно-белыми лентами. Обязательным приветствием были слова „Жыве Беларусь“ (как аналог приветствия „Хайль Гитлер“ для местных жителей»).