Доліна спявае «За грошы — так», а Шурык прапануе дубайскі шакалад: што за трэш глядзелі ў Новы год беларусы з расіянамі
У навагоднія святы хочацца паглядзець нешта лёгкае, добрае і светлае, што б не перашкаджала прыемна праводзіць час з блізкімі. Расійскае ТВ падкінула беларусам для гэтых мэтаў абноўленыя «Неверагодныя прыгоды Шурыка».
Гэтая стужка выйшла на расійскім канале ТНТ у навагоднюю ноч. Тыя беларусы, хто не паглядзеў фільм на ТНТ, выглядае, шукалі яго на пірацкіх сайтах — на тую цікаўнасць паказваюць даныя пошукавых сістэм.
«Неверагодныя прыгоды» — прадстаўнік таго рэдкага тыпу кіно, калі чым горш, тым лепш. Фільм глядзіцца як файны экзэмпляр трэш-кіно, якое абірае быць недарэчным і не зважае ўвагу на тое, як вы гэта ўспрымеце. Вось толькі пытанне ў тым, ці рабілі аўтары «Прыгодаў» такі выбар свядома?
Фільм нашпігаваны адсылкамі да савецкіх і заходніх стужак, і трэба прызнаць, што звесці столькі адсылак у адзін сцэнар наўрад ці было простай задачай, а, магчыма, і не зусім патрэбнай. Першая з гэтых адсылак — алюзія на «Фораста Гампа» і знакамітыя кадры адтуль. Толькі ўспомніце: Том Хэнкс у ролі Фораста сядзіць на лаве і расказвае мінакам пра свой лёс і пра тое, што жыццё — нібыта скрынка з шакаладнымі цукеркамі, бо ніколі не ведаеш, якое начынне цябе чакае.
У гэтым выпадку на лаве сядзіць Шурык і да яго, нібыта да Хэнкса, падсаджваюцца мінакі, сярод першых — Вольга Бузава. Спачатку ёй няма справы да коміка Батрутдынава, які хаваецца пад белым парыком а-ля Шурык. Але калі ён кажа, што цукеркі ў яго скрынцы — дубайскі шакалад, усё змяняецца.
На месца Бузавай прыходзяць іншыя мінакі, а Шурык усё расказвае. Кажа пра тое, як пазнаёміўся з каханнем свайго жыцця — Нінай, як згубіў яе і шукаў, пераскокваючы з аднаго савецкага фільма ў іншы: будуць там відавочныя адсылкі да «Службовага рамана», «Каўказскай палоннай», «Кахання і галубоў» і шматлікіх іншых стужак.
Але і на «Форэсце Гампе» не спыніліся, бо ў «Прыгодах» ёсць дэталі з іншых заходніх фільмаў. Можаце пазнаць, напрыклад, «Субстанцыю», «Адзінаццаць сяброў Оўшэна», «Уцёкі з Шаўшэнка» і «Хроснага бацьку».
Калі вы думаеце, што гэта занадта шмат — вы маеце рацыю. Аддамо належнае адукаванасці сцэнарыстаў, аднак выглядае тая мяшанка занадта плоскай і непатрэбнай, а недзе і здаецца ледзь не насмешкай з класікі.
Хаця, трэба прызнаць, фільм збольшага атрымаўся дынамічны. Вось толькі каб звязаць у сюжэт палёты ў космас з Белкай і Стрэлкай, маркетплэйсы, савецкую турму і багата іншага, патрэбны моцны сцэнар, а яго тут няма. Нават не імкніцеся разабрацца, што адбываецца на экране праз першыя паўгадзіны.
Але ж і гэта не ўсё, бо сцэнарысты дадалі ў кіно музыкальныя нумары — якая ж без гэтага навагодняя камедыя? Ёсць сярод іх, прызнаем, неблагія, але сама па сабе камбінацыя знакамітага «Sigma Boy» і «За грошы так» у сцэнары ваколсавецкай камедыі — гэта вельмі, вельмі пахабна.
Песню «За грошы так», дарэчы, выконвае Ларыса Доліна, якая грае сквапную бухгалтарку ў банку таварыша Саахава. Пасля нядаўняга скандала з кватэрай, у які трапіла Доліна, выбар трэка для яе грае новымі фарбамі, ды яшчэ з улікам дысклеймера «Знята пад уздзеяннем махляроў».
Бяда ў тым, што і ў жанры трэш-кіно «Прыгоды» не дацягнулі да максімуму, хаця канонам жанра яны і адпавядаюць. Іх стваральнікі паспрабавалі выбраць больш бяспечны шлях і месцамі даслоўна цытуюць савецкія камедыі замест таго, каб рабіць на іх месцы свае эксперыменты, няхай і ў трэш-фармаце.
Рэдкія паспяховыя жарты (а яны ёсць) не выцягваюць «Прыгоды» на больш высокі ўзровень. Так і застаюцца яны чарговай стужкай з бясконцага спісу фільмаў, што так і не зразумелі, чым яны жадаюць быць. І аказаліся нічым.
«Наша Нiва» — бастыён беларушчыны
ПАДТРЫМАЦЬ
Каментары