Тры мяхі дзядзькі Рыгора

Яшчэ на пачатку 2008 года Аляксандра Дынько прапанавала падрыхтаваць для «нашаніўскай» серыі кнігу гутарак з Рыгорам Барадуліным. Я, вядома, пагадзіўся, хоць, безумоўна, прапанова гэтая была не толькі ганаровай, але і дужа адказнай. Згоду даў і Рыгор Іванавіч. І вось цяпер я вельмі ўдзячны і «Нашай Ніве», і выдавецтву Ігара Логвінава за тое, што справа была даведзеная да лагічнага фіналу — кніга нарэшце з’явілася.

Першая гутарка менавіта для гэтай кнігі датуецца кастрычнікам 2008 года (хоць у яе ўвайшлі і ранейшыя нашы гутаркі з Барадуліным — пачынаючы ад 1999 года),

Размова ішла не толькі пра чалавечы і творчы лёс народнага паэта Беларусі, але і пра родную Ушаччыну, пра маму Акуліну Андрэеўну і самых блізкіх сяброў: Васіля Быкава, Уладзіміра Караткевіча, Міхася Стральцова, Генадзя Бураўкіна, Уладзіміра Някляева. І ў непарыўнай сувязі з гэтым — пра літаратуру, пра родную мову і пра краіну, у якой Барадулін даўно адчувае сябе, па ўласным вызначэнні, іншакраінцам.

тут поруч з сур’ёзнымі тэкстамі прысутнічаюць і жартоўныя тэмы,

Вялікай патрэбы ў такой кнізе магло б не быць, калі б Рыгор Іванавіч напісаў свае ўспаміны ці праз усё жыццё вёў дзённік.

у гэтай кнізе мы паспрабавалі разам з Рыгорам Іванавічам падсумаваць нейкія, на шчасце, яшчэ не канчатковыя вынікі яго жыцця — жыцця творчага і жыцця чалавечага.

гэта такая кніга, якой у барадулінскай бібліяграфіі дасюль яшчэ не было.

Я больш за дваццаць гадоў займаўся журналістыкай і працаваў пераважна ў жанры інтэрв’ю. На вялікі жаль, у журналістыцы існуе такое паняцце — інфармацыйная нагода. То бок калі няма нейкай нагоды, дык і інтэрв’ю нібыта не варта рабіць. Таму неаднойчы атрымлівалася, што і хочацца гутарку зрабіць, але хто яе надрукуе? Толькі да чарговага юбілею. Аднак паміж юбілеямі, як вядома, здараюцца пяцігадовыя перапынкі, гэта нібыта такі «мёртвы сезон», калі чалавека ўзгадваюць толькі зрэдчас. Па-другое, для газетнага інтэрв’ю не пра ўсё будзеш пытацца хоць бы таму, што ты абмежаваны ў памерах публікацыі. У выпадку ж з «Трыма мяхамі» ніякай абмежаванасці не было,

я спытаў дзядзьку Рыгора літаральна пра ўсё, пра што ў той час мне хацелася ў яго запытацца.

Фігуры такога маштабу, як Рыгор Барадулін, вартыя таго, каб любое іх слова — паэтычнае ці публіцыстычнае — было надрукаваным. А час ужо сам расставіць усё па сваіх месцах — ці будзе гэтае слова Барадуліна, гэтая яго кніга запатрабаванай, ці яна застанецца толькі ў сённяшнім, 2012 годзе.

* * *

Прэзентацыя кнігі Сяргея Шапрана «Тры мяхі дзядзькі Рыгора, альбо Сам-насам з Барадуліным» адбудзецца 10 мая (чацвер) у кнігарні «Логвінаў» (пр. Незалежнасці, 37а). Пачатак, а 19-й.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0