Kisula vyjšła na scenu ŭ samy kulminacyjny momant — padčas napružanaj razmovy dźviuch hieraiń.

U teatry Massavieta padčas śpiektakla «Niebiaśpiečnyja suviazi» na scenu niečakana vyjšaŭ novy artyst — kot. Pastanoŭku daviałosia nienadoŭha pierapynić, piša Moskvichmag.ru
Aktory spačatku pradoŭžyli hrać jak ni ŭ čym nie byvała. Kot ža nie śpiašajučysia paciahnuŭsia, ahledzieŭsia i, zdajecca, zusim nie źbiantežyŭsia ad taho, što apynuŭsia pierad poŭnaj załaj hledačoŭ.
Jon vidavočna nie źbiraŭsia zastavacca na druhich rolach, a, naadvarot, upeŭniena nakiravaŭsia pa scenie ŭ bok hledačoŭ. U vyniku adnoj z aktrys daviałosia ratavać śpiektakl: jana padyšła da chvastataha kalehi, uziała jaho na ruki i vyniesła za kulisy. Hledačy pravodzili abodvuch śmiecham i vopleskami.

Miarkujučy pa ŭsim, kot — adzin z novych žycharoŭ teatra. Nie tak daŭno, letam, u Massaviecie raskazali, što ŭ ich pasialilisia dva chvastatyja hadavancy, jakich uziali pad apieku.
«Jany apynulisia ŭ składanych žyćciovych abstavinach, i teatr rady ŭziać ich pad apieku, a jašče atrymlivaje asałodu ad ich hracyi i ŭjaŭlaje, jak ciapier niesałodka daviadziecca teatralnym pacukam», — pisali ŭ teatry.
Takim čynam, hracyjaj kata ciapier zmahli palubavacca nie tolki akciory i kiraŭnictva teatra, ale i hledačy. Debiut atrymaŭsia!
Ciapier čytajuć
Prajektavali karoŭniki i akumulatarny zavod, a ciapier uzialisia za baroka. Ź vieličnaha jezuickaha kalehiuma ŭ Pinsku źbirajucca źbić uvieś tynk — a jon byŭ raśpisany freskami
Kamientary