«My budziem pamiatać jaje maładoj» i «Heta ž Dźmitry Rabaŭ!» Što jašče ludzi pišuć pra novuju viersiju «Bychaŭskaj madonny»?
Publikacyja «Našaj Nivy», što vyklikała hramadny rezanans, dajšła i da ŭładaŭ Mahiloŭščyny. Jany zapatrabavali ad aŭtara pierarabić hranitnuju skulpturu «Žančyny-maci» ŭ Bychavie. Jon sapraŭdy jaje abtačyŭ nanoŭ. Što dumajuć ludzi pra novy varyjant? Sabrali samyja załajkanyja mierkavańni.

Skulpturu «Žančynie-maci» da Hoda biełaruskaj žančyny adkryli ŭ Bychavie da Dnia kastryčnickaj revalucyi. Praź dziŭny tvar, adsutnaść šyi i niepraparcyjnuju postać praca mahiloŭskaha skulptara Alaksandra Mińkova stała abjektam śmiechu. U hetaj postaci ludzi pabačyli simvał dehradacyi biełaruskaj kultury pry dyktatury Łukašenki.
Schamianulisia i ŭłady. Aŭtaru zahadali pierarabić hranitnuju postać. Vynik pierarobki vyklikaŭ novuju chvalu abmierkavańnia ŭ sacyjalnych sietkach.
«Bychaŭskuju Madonnu pierarabili. U Bychaŭskuju babulu. Žyćcio ŭ našych žančyn viadoma, vielmi niaprostaje, ale nie nastolki ž usio drenna?» Hety dopis biełaruski sabraŭ pad 1200 padabajek.

Toje, što žančyna vizualna pastareła, adznačajuć mnohija kamientatary: «sprava žančyna — źleva babula».

Biełarusy taksama pytajucca, čamu biełaruskaja žančyna pavinna vyhladać «jak achviara savieckaha deficytu», u «šmotkach pačatku 60‑ch hadoŭ, jakija jana sama pierašyła ź miachoŭ».

«Prykładna tak ja vyhladaju pad kaniec hetaha niejmaviernaha hoda žančyny» — žartuje jašče adna z kamientatarak, 413 łajkaŭ.
Inšy dadaje, što skulptura «stała simvałam šmatpakutnych žančyn, zatoje ŭ horadzie budzie što raskazać».

Inšy papularny žart — što heta pieršaja žančyna-pomnik, jakaja zrabiła płastyku.

«A ciapier vyvarat vačej, jak paśla niaŭdałaj blefarapłastyki», — prykmiačaje inšy.

Jašče zaŭvažyli, što, «ramantujučy» šyju, skulptar, padobna, začapiŭ vucha. I močka ciapier pačynajecca na ŭzroŭni brovaŭ:
«Ad Mikiełandžeła da Pikasa adnym rucham bałharki».

«Ciapier bolš ža babuli padobnaja, niejak pastareła», — tak miarkuje bolšaść. Tłumačeńni znachodziać žyćciovyja: u Biełarusi dla žančyn «hod za siem idzie», tamu «Vieniera Bychaŭskaja» paśpieła sastareć, pakul majstar pieraroblivaŭ.

Jość i tyja, chto ličyć, što žančyna ŭ vyniku pierarobki stała padobnaja da mužčyny.
«Jak kruta bychaŭski hienij zmoh pieradać tvar Dźmitryja Rabava! U zachapleńni!» — zaŭvažaje čałaviek u tredsach.

Inšy kamientatar adznačaje padabienstva z Uładzimiram Karatkievičam.

Jašče bolš dastałosia chłopčyku, jakoha maci trymaje za ruku. Kamientatary ličać, što ŭ jaho «aciok Kvinkie i jamu patrebnaja dapamoha», a paśla dapracoŭki jon uvohule pieratvaryŭsia ŭ staroha.
«Navošta było chłopčyka ŭ dziadulu pierarablać?» — pytajucca pad pastami.

«Kali dobra pryhledziecca, to pobač ź joj jakraz dziadula, prosta značna nižejšy rostam. Niaprosty los u pary…», — zaŭvažajuć inšyja.

«Biedny kamień», «jon takoha nie zasłužyŭ», «miljony hadoŭ pralažała, kab voś tak ź joj niekalki razoŭ», — pišuć inšyja.
Niechta raić puścić «šedeŭr» na krošku, bo «ŭ vyhladzie kroški hranit taksama dobry».

Čorny pakiet, jakim nakryli skulpturu, mnohija paličyli najlepšym rašeńniem. Tak adnym z samych papularnych kamientaroŭ stała prapanova: «Dyk, moža, z pakietam i pakinuć na ŭsiaki vypadak?»
«Samaje pravilnaje, što zrabili, heta nakryli čornym pakietam», — zhadžajucca inšyja. «Z pakietam na hałavie, moža, i pojdzie».

Biełarusy nazyvajuć skulptara «brakarobam i dvoječnikam», zaŭvažajuć, što jon zdoleŭ vypravić «z dvojki na słabuju trojku». I iranizujuć: «moža ž HORŠ, kali zachoča».

Najbolš trapnyja acenki prahučali pa-biełarusku:
«Kažuć: i tak haŭno, i tak nasrata», «Boh viedaje, u kaho ty taki ŭdaŭsia — ni čortu kačarha, ni Bohu śviečka», «Nie budzie Hiršy — budzie čort inšy».

Navinu, što skulpturu chočuć vykupić, mnohija ŭspryniali z palohkaj:
«Chaj by jon lepš sabie jaje pakinuŭ», «pradavajcie, pakul hatovyja zabrać», «choć by vykupili».

Praŭda, nie ŭsie zhubili nadzieju. Niechta ŭpeŭnieny, što prahres moža praciahnucca: «Było vielmi drenna, a stała drenna. Jašče 2‑3 iteracyi, i budzie dobra».

A samy załajkany kamientar z usich prahledžanych nami: «My budziem pomnić jaje maładoj».

Inšuju skulpturu aŭtara skandalnaj «Bychaŭskaj madonny» čynoŭniki aficyjna nabyli za $15 tysiač tolki praź miesiac paśla adkryćcia
Kirkievič pra «Bychaŭskuju madonnu»: Cichi biazdumny pohlad u nikudy — skulptar złaviŭ stan dušy łukašenkaŭskaj Biełarusi
«Dajcie kruhłuju sumu i hod — budzie vam luby šedeŭr Mikiełandžeła!» Ułady zapatrabavali pierarabić «Bychaŭskuju madonnu». Aŭtar padtočvaje jaje bałharkaj
Ciapier čytajuć
Prajektavali karoŭniki i akumulatarny zavod, a ciapier uzialisia za baroka. Ź vieličnaha jezuickaha kalehiuma ŭ Pinsku źbirajucca źbić uvieś tynk — a jon byŭ raśpisany freskami
Kamientary