Гэты верш Сяргея Жадана пераклаў Андрэй Хадановіч. Ён мае ўвайсці ў кнігу «Жыццё Марыі», якая неўзабаве выйдзе ва Украіне.
Пакуль у табе жыве твая прага,
пакуль цябе трымаецца вера,
і сонца плыве з дакладнасьцю птаха,
і час крадзецца зь пільнасьцю зьвера.
Край ліхаманіць вакзальнай аблавай.
Цёплыя рукі і ў сьнежань дарогі.
Радзіма баліць перабітаю лапай
шчаняці, што рвецца з начное аблогі.
Ірвіся, ірвіся з ночы й туману,
выгрызай роспач, шукай надзею.
Я пасьля буду лекаваць тваю рану,
наколькі змагу, наколькі пасьпею.
Я потым усё зразумею і ўбачу,
як толькі вырвуся разам з табою, –
усё тваю беспрытульнасьць сабачую,
дзіцячую веру з дарослай журбою.
Пакінь ні з чым іх подлую варту,
абмінай іх падступныя пасткі.
Варта біцца і ўставаць варта,
нават калі зноў прыйдзецца ўпасьці.
Зоркі маюць вісець над табою
ці разрывацца пад небасхілам.
Сэрца павінна разам з крывёю
несьці жыцьцё капілярам і жылам.
Косткі маюць моцна зрастацца.
Шнары павінны дадаць нам злосьці.
Штосьці з табою павінна стацца.
Штосьці ўжо сталася й станецца штосьці.
Пакуль ты ўсім гэтым жывеш і марыш.
Пакуль ты прагнеш. Пакуль палюеш.
Пакуль ты ўсё гэта ў сабе трымаеш.
Пакуль ненавідзіш. Пакуль ты любіш.
Цяпер чытаюць
«Я так далёка забралася. Шкада толькі, што не магу паказаць гэта тату». Як жыве дачка Паўла Шарамета праз 10 гадоў пасля яго гібелі6
Каментары