6000 кіламетраў на матацыкле з 500 далярамі ў кішэні. Як беларускія байкеры зрабілі падарожжа туды, дзе канчаюцца ўсе дарогі
Цярыберка — маленькі населены пункт у Расіі, адкуль можна ўбачыць Баранцава мора і Паўночны Ледавіты акіян. Каб дабрацца да гэтага краю зямлі і пабачыць мясцовыя могілкі караблёў на свае вочы (а яшчэ паесці марскіх вожыкаў), Аляксандру разам з сябрам прыйшлося пераадолець амаль 6000 кіламетраў на матацыклах, адпачываючы ў намётах. Падарожжа заняло амаль два тыдні, а выдаткі не перавысілі 500 даляраў на кожнага героя гэтай гісторыі. Як гэта было — яны расказалі «Анлайнеру».
Піцерскія заторы, байк-фэст і крэпасць XIV стагоддзя. Як дабіраліся да Карэліі?
Аляксандр — заўзяты мотападарожнік, які паспеў абвандраваць усю Беларусь, паездзіць па Еўропе, зазірнуць на Каўказ і не толькі. Незакрытым гештальтам у байкера заставалася толькі Крайняя Поўнач. Туды ў канцы жніўня ён і адправіўся на Honda Gold Wing 1800 (сябар — на BMW K1200LT). З сабой — па тры кофры з намётамі, прадуктамі, пліткай для гатавання ежы і адзеннем.
«Вядома, да такой далёкай паездкі матацыклы рыхтавалі: мянялі расходнікі, правяралі ўсе вузлы. Свае байкі знаем вельмі добра, таму былі ўпэўненыя ў іх, — расказвае Аляксандр. — Маршрут наш пачаўся з Магілёва. Даехалі да Пскова, дзе падключылі SIM-карты і паабедалі. Далей — Піцер. Але ў той дзень горад быў перакрыты, таму гадзіны з чатыры прыйшлося прастаяць у заторы, нагамі штурхаючы матацыкл.
Патраціўшы столькі часу, вырашылі зазірнуць на байк-фэст, што ў тыя дні праходзіў пад Пецярбургам. Там была магчымасць размясціцца на тэрыторыі намётавага лагера. Адтуль з'ездзілі ў Шлісельбург, на караблі сплавіліся на Арэхавы востраў у вытоку ракі Нявы, дзе размяшчаецца крэпасць Арэшак.
Зірнуўшы на славутасць XIV стагоддзя, вярнуліся ў Піцер і праклалі маршрут у бок Карэліі. У ваколіцах горада Сартавала, на беразе лясной ракі, спыніліся на тэрыторыі кемпінга. Далей быў сплаў на востраў Валаам».
«Кемпінг прама пасярод сталіцы». Чым здзівіў Петразаводск?
Наступны пункт маршруту — Петразаводск. Там, расказвае Аляксандр, вандроўнікі зноў вырашылі спыніцца, таму што далей па дарозе пачынаюцца вялікія «прабелы» паміж населенымі пунктамі: 200-250 кіламетраў дарогі, дзе вакол нічога, акрамя самой дарогі.
«Мы знайшлі кемпінг проста ў цэнтры Петразаводска, а гэта, нагадаю, сталіца Карэліі. Такое размяшчэнне нас здзівіла: уявіце, калі б у нас на Нямізе адкрылі кемпінг.
Якія асаблівасці аўтапарка ў тых краях заўважыў? Кантрасту з нашымі машынамі беларусы не ўбачаць. Хіба што «кітайцаў» вельмі шмат на дарозе да Мурманска. Прычым гаворка не пра звыклых нам Geely або Chery — некаторыя маркі я бачыў упершыню. Мабыць, кітайскія аўтамабілі ў Расіі вельмі добра прадаюцца.
Пасля Петразаводска нам на шляху зноў трапіліся вельмі вялікія адрэзкі дарогі, дзе проста лес, азёры, рэкі і больш нічога вакол — ні населеных пунктаў, ні заправак. Мы перажывалі з гэтай нагоды: пад'язджалі да АЗС ужо на «лямпачках». Інтэрнэту там няма: уключыць навігатар, каб паглядзець, дзе бліжэйшая запраўка, нельга.
Дарэчы, на мясцовых АЗС вялізныя чэргі. Каля кожнай калонкі — машын па 15. Прычым запраўка — гэта асобны аазіс: людзі там ядуць, адпачываюць пасля доўгіх пераездаў.
У горадзе Кем (а гэта маленькі населены пункт, дзе дарог няма зусім) мы не ведалі, дзе спыніцца. І на адной з заправак разгаварыліся з мясцовым матацыклістам. Ён нам даў нумар тэлефона байкераў з Кемі, у якіх свой аўтасэрвіс, дзе абсталявана месца для начлегу: там яны прымаюць падарожнікаў накшталт нас. Мы ім патэлефанавалі, і яны нас з радасцю сустрэлі ды засялілі.
Далей — цеплаход і Салавецкія астравы. Там Аляксандр з сябрам замовілі экскурсію на пазадарожных «Газэлях».
«Прырода найпрыгажэйшая, але атмасфера цяжкая. Мы пабывалі ва ўсіх значных месцах, звязаных з ГУЛАГам.
Затым пасля начоўкі адправіліся ў Мурманск. У той мясцовасці таксама трэба быць гатовым да вялікіх прамежкаў паміж запраўкамі. А каля Мядзвежагорска ёсць вельмі своеасаблівы па надвор'і перавал. Улетку там, напрыклад, можа пайсці снег.
Ужо калі мы вярталіся такім чынам назад, трапілі ва ўраган. Залева па адчуваннях была не вертыкальная, а гарызантальная, і перачакаць яе не было дзе. Што рабіць — збіраеш волю ў кулак і едзеш.
Тут канец усіх дарог. Чым цікавая маленечкая Цярыберка?
«Дэпрэсіўная, непрыгожая прырода», — так апісвае Аляксандр Кольскі паўвостраў. Мужчына расказвае, што менавіта там прыходзіць усведамленне, што ты на Крайняй Поўначы.
«З Мурманска мы паехалі ў Цярыберку: са 120 кіламетраў шляху 30 — поўная бездараж. Гэта крайні пункт нашага маршруту, далей — Баранцава мора, якое з'яўляецца часткай Ледавітага акіяна. У Цярыберцы ёсць паказальнік «канец усіх дарог» — уся гэтая атмасфера навявае філасофскія думкі.
З уражанняў — могілкі закінутых караблёў і мясцовы далікатэс — марскія вожыкі. Якія яны на смак? На аматара, другі раз не паспрабую».
Увесь маршрут (з улікам дарогі дадому) склаў 6000 кіламетраў. Назад сябры дабіраліся практычна па тых жа самых дарогах. Здаецца, пасля такога адпачынку патрэбен яшчэ адзін адпачынак.
«Калі прыязджаеш дадому — так, адчуваеш назапашаную стомленасць. А падчас паездкі арганізм як быццам мабілізуе ўсе свае ўнутраныя сілы — ні на што не звяртаеш увагі. Але камфортна адпачываць атрымлівалася і ў намёце: усё ж такі вакол свежае паветра, прырода.
Мы стараемся выбірацца ў такія паездкі кожны год. Пасля іх уздым пазітыву і ўнутраных сіл такі, што хапае да наступнага адпачынку. Куды яшчэ хочам паехаць? Пакуль што пракладаем маршрут у Турцыю».
Чытайце таксама:
Ліван, Тэнэрыфе, Азія. Айцішнікі расказалі, куды ездзяць зімой, каб пагрэцца
Каментары