«Выкінулі мяне, як бруднага сабаку». Як студэнт БДУІР з Камеруна палюбіў Беларусь, але не змог давучыцца

Жан жыве ў Дуале, самым вялікім горадзе і эканамічнай сталіцы Камеруна. Цяпер ён працуе супервайзерам у аддзеле забеспячэння невялікай камерунскай кампаніі, звязанай з нафтагазавай галіной. Але ў 2017 годзе ў яго былі зусім іншыя планы: ён хацеў стаць айцішнікам і паступіў у галоўную айцішную ВНУ далёкай Беларусі. 

«О, Мінск! Я яго абагаўляў!»

— У 2017 годзе я ўжо вучыўся ў магістратуры Вышэйшай тэхнічнай школы пры Універсітэце Дуалы. Вырашыў працягнуць адукацыю ў адной з еўрапейскіх краін і звярнуў увагу на БДУІР. Я ведаў, што гэта адзін з найлепшых універсітэтаў Беларусі. А пра самую Беларусь я тады ведаў, што гэта маленькая, спакойная краіна з працавітымі жыхарамі.

Я падаў заяўку для навучання на спецыяльнасці «Кіраванне ІТ-праектамі», і, дзякуючы таму, што я ўжо вучыўся ў магістратуры, мяне прынялі. Праўда, для падачы дакументаў на візу мне прыйшлося паехаць у суседнюю Нігерыю [у гэтай краіне, у адрозненне ад Камеруна, ёсць амбасада Беларусі]. Пасля некалькіх дзён у Нігерыі я атрымаў візу. Не ведаю, як цяпер, але ў той час камерунец з беларускай студэнцкай візай быў вялікай рэдкасцю.

Верагодна, Жан быў адным з першых камерунскіх студэнтаў БДУІРа. У публікацыі ўніверсітэцкай газеты «Імпульс» за 2017 год ёсць згадванне пра тое, што «ва ўніверсітэце навучаюцца грамадзяне 45 краін, і геаграфія пастаянна пашыраецца. <…> З гэтага года прыступаюць да вучобы прадстаўнікі Чада і Камеруна. Вядуцца перамовы пра навучанне грамадзян Саудаўскай Аравіі».

Вярнуўшыся ў Камерун, я сабраў рэчы і адправіўся ў пяцідзённае падарожжа да Беларусі.

Упершыню прыехаўшы ў Мінск, я быў зачараваны абаяльнасцю гэтага горада. Да таго я ніколі не бываў у еўрапейскай краіне, а тым больш — у такім прыгожым, мілым горадзе, чыстым і спакойным. Я адчуваў сябе нібыта ў іншым свеце і падумаў: «Гэта менавіта тая краіна, у якой я хачу застацца, каб жыць і развівацца».

О, Мінск! Я яго абагаўляў. Я закахаўся ў гэты цудоўны горад. Мне падабаліся яго супермаркеты, рэстараны і кавярні, падабаліся ежа і напоі (тым больш што ежа не была асабліва дарагой). Я добра памятаю раён Нямігі — такі ажыўлены, з яго рэстаранамі і ракой побач. Там было поўна ўсмешлівых, жыццярадасных маладых людзей, і я сябе там адчуваў вельмі вольна.

Павялічыць

Вельмі хутка я пазнаёміўся з рознымі раёнамі Мінска, у якія прыязджаў, каб адпачыць і пагуляць. Я адчуваў сябе вельмі камфортна. Асабліва ўтульна мне было ў бібліятэках.

«Ніколі не адчуваў у Беларусі ксенафобіі»

— У Камеруне дзве афіцыйныя мовы, англійская і французская, і абедзве я ведаю. Навучанне ў БДУІР вялося на рускай, але і гэта не было праблемай. Я разумеў, што павінен вучыцца старанна, і адразу ўзяўся за вывучэнне новай мовы. Памятаю, што ўжо на трэці дзень вучобы я пісаў першы невялікі тэст на рускай мове, выканаў яго хутка і без памылак, чаму вельмі радаваўся. У Мінску я наведваў як мінімум тры бібліятэкі, і з гэтым у мяне не было ніякіх праблем.

Маё знаходжанне ў Мінску было не асабліва доўгім, менш за год (чаму так здарылася — пра гэта я раскажу крыху пазней). Але я да гэтага часу памятаю, што зносіны з большасцю беларусаў, з якімі я пазнаёміўся, былі прыемнымі. Мяне заўсёды добра прымалі. Многія пыталіся, як я так хутка вывучыў рускую мову, некаторыя падазравалі, што я пачаў вучыць яе яшчэ ў Камеруне — але гэта не так, усе веды я атрымаў ужо ў Беларусі. Я хацеў яе вывучыць — і ў тым ліку таму не саромеўся знаёміцца з людзьмі. Наведваў канферэнцыі, форумы і івэнты ў бібліятэках, на якіх заводзіў карысныя знаёмствы.

Павялічыць

З даволі блізкіх знаёмых, якія з’явіліся ў мяне ў гэты час, магу ўзгадаць студэнтку Наталлю. Нашы адносіны былі выключна прафесійнымі, але яна мяне шмат чаму навучыла. Дзякуючы ёй я зразумеў, што беларусы — вельмі добрыя людзі. Часта яны могуць здавацца насцярожанымі і кансерватыўнымі, але калі ты нядрэнна валодаеш расейскай мовай, яны становяцца адкрытымі.

Я ніколі не адчуваў у Беларусі ксенафобіі, мяне ніколі не абражалі. У вашай краіне я адчуваў сябе бяспечна і камфортна — за выключэннем таго дня, калі іміграцыйная служба, як я лічу, дапусціла ў дачыненні да мяне памылку.

Фатальная пятніца

— Я не памятаю нейкіх асаблівых складанасцяў з адаптацыяй. У мяне не ўзнікала праблем ні з людзьмі, ні з успрыманнем мясцовай ежы. Я хутка асвоіўся ў Беларусі, мне не было чаго там баяцца: краіна аказалася чыстай, спакойнай і добра ўладкаванай. І ўсе неабходныя дакументы ў мяне былі ў парадку. Так я правучыўся амаль год.

Але аднойчы… У тую фатальную пятніцу ў сакавіку 2018 года я быў у класе на моўных занятках. Мая выкладчыца, спадарыня Ірына, падышла да мяне і сказала, што мяне хоча бачыць адміністрацыя. Я пайшоў туды, каб даведацца, што здарылася — і да майго вялікага здзіўлення мне сказалі, што я павінен вярнуцца дадому, у Камерун.

Неба раптам пацямнела. Я нічога не разумеў: як аказалася, іміграцыйная служба без усялякіх тлумачэнняў проста анулявала маю візу. Я думаў, што выпускаю нейкія важныя дэталі і нават запрасіў туды свайго сябра, які больш свабодна размаўляў па-руску. Але і з ім сітуацыя не праяснілася.

Я не зрабіў ніякіх правапарушэнняў, быў чысты перад законам, выконваў усе правілы, своечасова плаціў за арэнду жылля, у поўным аб’ёме аплаціў за навучанне (больш за $2000), набыў неабходную страхоўку, быў здаровы. Таксама я добра вучыўся, мяне любілі людзі навокал, у Мінску ў мяне ні з кім не было праблем. Тым не менш, візу мне проста анулявалі, без тлумачэння прычын. Мне не далі ніякіх тлумачэнняў, не паказалі ніякіх дакументаў, ніякіх доказаў маёй магчымай віны ў чымсьці.

Пасля гэтага я патэлефанаваў сям'і, каб паведаміць ім дрэнныя навіны. Родныя былі шакаваныя. Маё жыццё перавярнулася з ног на галаву. Купля білетаў на самалёты, аплата навучання і выдаткі на пражыванне «з’елі» большую частку нашых зберажэнняў. У Беларусі я быў зусім адзін, і мне не было да каго звярнуцца па дапамогу.

Краіна, якую я палюбіў і ў якой хацеў застацца, выкінула мяне, як бруднага сабаку. Асабліва крыўдна было праз тое, што гэта была Беларусь — краіна, пра якую я распавядаў родным толькі добрае. У мяне з ёй было звязана столькі планаў… Я хацеў быць злучным звяном паміж Беларуссю і іншымі камерунскімі студэнтамі, але мае мары абрынуліся.

Іміграцыйныя ўлады не далі мне ніякага часу. Універсітэт таксама нічога не змог зрабіць, фактычна ён мяне кінуў. Мне прыйшлося вярнуцца ў Камерун і пачынаць усё спачатку. Гэта было вельмі цяжка. Якраз у гэты час памёр мой бацька, і дапамагчы мне больш не было каму.

Сёння я ні пра што не шкадую: раз так здарылася, значыць, на тое была воля Божая. Але калі б у мяне з’явілася магчымасць наведаць Мінск і пажыць у ім, я б зрабіў гэта зноў. Таму што ведаю: Беларусь — гэта добрая, цудоўная краіна з мноствам магчымасцяў. Якія я хацеў бы мець і выкарыстоўваць.

«Да гэтага часу сумую па Мінску»

Пасля ад’езду з Беларусі мае кантакты з вашай краінай абарваліся. У тэлефоннай запісной кніжцы ў мяне былі нумары маёй выкладчыцы, спадарыні Ірыны, і кагосьці са студэнтаў. Але гэты тэлефон я згубіў.

Павялічыць

У любым выпадку, я быў добрым, старанным і спакойным студэнтам. Мне не ў чым сябе папракнуць. Гэта лёгка праверыць па архіўных дадзеных, ды і мае выкладчыкі, думаю, павінны памятаць пра камерунскага студэнта, які вучыўся ў іх у 2017—2018 гадах.

Напэўна, я да гэтага часу мару вярнуцца ў Беларусь і давучыцца ў БДУІРы. Я хацеў бы стаць амбасадарам гэтага ўніверсітэта і прасоўваць яго ў Афрыцы. Менавіта таму я прапаную тут, у Камеруне, урокі рускай мовы маладым камерунцам. І я заклікаю моладзь з Заходняй, Усходняй і Цэнтральнай Афрыкі вучыцца ў Беларусі і ў Расіі. За гэта ў Камеруне мяне нават называюць «рускім».

Дадам, што ў Беларусі мне падабаюцца магчымасці для адукацыі. Ваша краіна добра развіта ў сферы інфармацыйных тэхналогій, мае развітую аўтамабільную прамысловасць і даследчыя цэнтры, а жыхары Беларусі працавітыя і ўважлівыя да дэталяў. Я б хацеў дасягнуць поспеху ў Беларусі. На жаль, я да гэтага часу сумую па Мінску.

• 1
• 1
• 0
• 5
• 2
• 2
• 0
• 1