Заробак беларускіх медыкаў істотна адстае ад еўрапейскіх суседзяў

Аўтары незалежнага агляду беларускай сістэмы аховы здароўя, падрыхтаванага пры падтрымцы BYMEDSOL і праекта «Белыя халаты», падлічылі, як выглядаюць заробкі беларускіх медыкаў на фоне суседніх краін.

Па іх падліках, у 2025 годзе сярэдні налічаны заробак доктара дасягнуў 4000 рублёў, або прыкладна $1200 на месяц. Гэта значна больш, чым некалькі гадоў таму, аднак у міжнародным параўнанні беларускія медыкі ўсё яшчэ застаюцца сярод найменш аплатных у рэгіёне.

Паводле ацэнак даследчыкаў, у Расіі дактары летась атрымлівалі ў сярэднім у паўтара раза больш. У краінах Балтыі заробкі былі ў два-тры разы вышэйшыя за беларускія, а ў Польшчы і Германіі разрыў яшчэ большы.

Напрыклад, у Латвіі дактары маюць 2000‑3500 еўра ў месяц чыстымі, у Літве — ад 2500 да 4000 еўра, у Польшчы — ад 3000 да 5550 (гэта прыкладна ад 9500 да 17000 беларускіх рублёў чыстымі ў пераводзе). У Германіі заробкі часам перавышалі 8 тысяч еўра, пры гэтым малады доктар пасля ўніверсітэта мог разлічваць на 5 тысяч еўра за месяц без уліку даплат за начныя дзяжурствы і звышурочную працу.

Узровень заробкаў дактароў па краінах адносна Беларусі. Крыніца: матэрыялы агляду

Не менш прыкметны разрыў назіраецца і ў заробках сярэдняга медыцынскага персаналу. У Беларусі ў 2025 годзе сярэдні заробак медсясцёр і фельчараў складаў каля 2075 рублёў, або прыкладна 625 даляраў у месяц.

У Расіі сярэдні медыцынскі персанал атрымліваў 600—800 еўра ў месяц, што на траціну больш за беларускі ўзровень. У краінах Еўрасаюза розніца значна большая: у Латвіі медсёстры летась зараблялі 1200—2000 еўра за месяц, у Літве — 1500—2500 еўра, у Польшчы — 1800—3000 еўра, а ў Германіі — 2800—4000 еўра.

Узровень заробкаў сярэдняга медыцынскага персаналу па краінах адносна Беларусі. Крыніца: матэрыялы агляду

Пры гэтым, як адзначаюць аўтары агляду, праблема не толькі ў адставанні ад суседніх краін. Паводле даных Міністэрства аховы здароўя, сярэдні медыцынскі персанал у Беларусі атрымлівае толькі каля 76% ад сярэдняга заробку па краіне, што стварае пастаянны стымул да сыходу з прафесіі або пошуку дадатковага заробку.

Паводле аўтараў агляду, менавіта разрыў у аплаце працы з суседнімі краінамі застаецца адным з фактараў адтоку медыцынскіх кадраў. Калі да 2020 года многія беларускія дактары выязджалі пераважна ў Расію, то пасля 2020‑га ўсё больш медыкаў выбіраюць краіны Еўрасаюза.

Асабліва востра дэфіцыт кадраў адчуваецца ў анестэзіялогіі і рэаніматалогіі, хірургіі, радыялогіі, першасным звяне і сястрынскай дапамозе. Для пацыентаў гэта азначае большую нагрузку на аднаго спецыяліста, менш часу на прыём і больш высокую рызыку прафесійнага выгарання медыкаў.

Улады спрабуюць кампенсаваць недахоп кадраў праз размеркаванне выпускнікоў, мэтавую падрыхтоўку, сумяшчальніцтва і прыцягненне пенсіянераў. Пасля адмены абмежаванняў на выплату пенсій працуючым пенсіянерам колькасць работнікаў пенсійных гадоў у ахове здароўя ў 2025 годзе вырасла амаль на 11%.

Аднак аўтары агляду адзначаюць, што такія меры дазваляюць закрыць частку вакансій, але не вырашаюць праблемы абнаўлення кадраў і не ліквідуюць галоўнай прычыны адтоку кадраў — разрыву ў заробках з суседнімі краінамі, а таксама палітычнай несвабоды і беззаконня ў краіне.

• 0
• 1
• 3
• 0
• 0
• 0
• 1
• 0