У маіх бацькоў жыве сабака, прыбіўся сам. Бяздомны дварняк. Жыве летам на вуліцы, ахоўвае дом, зімой у цяпліцы. Завуць Белка, побач працоўныя называюць званочкам. Як хто ідзе, адразу брэша. Неяк пабегла некуды, прыйшла праз тыдзень ледзь жывая. Відаць, трапіла пад машыну. Выжыць выжыла, але шчанюкоў у яе не было. Днямі зноў некуды знікла, а вярнуўшыся, прынесла кацяня. Яна яго за шыю нясе — ён маўчыць, адпусціць — пішчыць. Прынесла на ганак. У хату мы звычайна жывёлаў не бярэм… Карацей, кормім, жыве або ў хляве, або ў цяпліцы… Напэўна, трэба зняць відэаролік пра тое, што некаторыя жывёлы лепшыя за людзей.
Цяпер чытаюць
Галіна Дзербыш казала пракурору: «Як памру, буду да ўсіх вас ноччу прыходзіць». І жыццё ўжо дагнала яе суддзю і сведак. Гісторыя пенсіянеркі, якой далі 20 гадоў калоніі1616
Каментары