Архіў

Аркаша

№ 18 (280), 17 траўня 2002 г.


Аркаша

Субота. Добрае веснавое надвор’е. Жонка села ў машыну й паехала на лецiшча, а я надумаўся рамантаваць сваю аматарскую радыёантэну. Але дэталяў патрэбных не стае. Чэрвеньскi рынак — мой паратунак. Вось i прыпынак, што на Ленiнградзкай каля сквэру. Чакаючы тралейбуса, падыходжу да Аркашы — бронзавага помніка, што стаіць паблізу. Гэтага чалавека звалі Ўладзiмер Галынскi, але яшчэ зь дзяцiнства яго клiкалі ад iмя па бацьку — Аркашам. Мы пазнаёміліся яшчэ ў школе. Аркаша тады граў у музычным ансамблi і аднойчы папрасіў мяне перарабiць магнiтафон “Нота” у рэвэрбэратар — прыстасаваньне, якое зьмяняе гучаньне інструмэнтаў ды голасу, — што я й зрабiў. Потым мы часта сустракаліся, і кожнага разу я дзiвiўся ягонай неўтаймоўнай энэргii. Гэта быў не чалавек, а генэратар iдэяў. Чым толькi ён ні займаўся…

Недзе ў 1993 г. сустрэліся мы, а ён і кажа — здымаю, маўляў, кiно… У 1997-м патэлефанаваў i запрасiў на прэзэнтацыю свайго фiльму “Справы Лахоўскага”, складзенага з двух кароткамэтражных — “Прывітаньне ад цёзкі” й “Лячэньне паводле доктара Лахоўскага”. Аркаша быў ня толькi прадусарам гэтых стужак — ён зьняўся ў галоўнай ролi. У кiнатэатры “Масква” падчас прэзэнтацыi ён падараваў мне запальнiчку з памятным надпiсам, на якой была паблытаная чарга словаў — “Студыя У.Галынскага ”Беларусьфільм”. Аркаша сьмяяўся: “Я — першы прадусар на “Беларусьфiльме”, нават Лукашэнка захацеў побач са мной сфатаграфавацца…” Гэта быў дзiўны, незвычайны i вельмi дзейны чалавек. Але быў. Не дажыўшы да сарака, ён памёр.

Колькi гадоў таму сустракаю свайго сябра, Аркашавага аднаклясьніка, які цяпер жыве ў ЗША. Ён кажа, што, прыехаўшы ў Менск, выпадкова апынуўся каля бронзавага чалавека на тралейбусным прыпынку i адразу пазнаў у iм Аркашу. Калi гэта помнiк, пытаецца, чаму нiякага надпiсу няма? Было б добра, каб людзi ведалi, каму яны кладуць яблык на далонь цi ўтыркаюць цыгарэту памiж пальцаў.

…Яшчэ крыху пастаяўшы ля Аркашы, я заўважыў, што тралейбусы ня ходзяць увогуле. Людзi пачакаюць-пачакаюць ды йдуць пешшу. I я таксама пайшоў…

Сяргей Паўзун, Менск


Каментары

Цяпер чытаюць

Дзмітрый з Альшан раскрытыкаваў бярозаўскую тушонку. У адказ яму многае патлумачылі11

Дзмітрый з Альшан раскрытыкаваў бярозаўскую тушонку. У адказ яму многае патлумачылі

Усе навіны →
Усе навіны

Беларуска паказала, колькі зэканоміла, адмовіўшыся ад кавы ў кавярні11

У Крамлі заявілі пра страту інструментаў для прапаганды за мяжой пасля блакіроўкі Telegram5

Усе гавораць пра пагрозу ультраправых у Еўропе. А цяпер у наступ пайшлі яшчэ і ультралевыя55

«Мураванку Храптовічаў» зноў прадаюць з велізарнай зніжкай, усяго за 90 рублёў2

З’явіліся спадарожнікавыя здымкі з наступствамі ўдару ракет па бранскім заводзе мікраэлектронікі — ён разбураны1

Мінскі школьнік праспаў прыпынак. Але кіроўца аўтобуса давёз яго дадому!4

Названы самыя ўпарадкаваныя месцы Беларусі4

Для рэальна топавых спецыялістаў каштоўнасці важнейшыя за грошы. Спрэчка Пентагона і Anthropic паказала, што лічыцца з гэтым даводзіцца ўсім5

Вызваленая 13 снежня палітзняволеная не ведала, што цяжарная: пра дзіця яна даведалася на пятым месяцы7

больш чытаных навін
больш лайканых навін

Дзмітрый з Альшан раскрытыкаваў бярозаўскую тушонку. У адказ яму многае патлумачылі11

Дзмітрый з Альшан раскрытыкаваў бярозаўскую тушонку. У адказ яму многае патлумачылі

Галоўнае
Усе навіны →

Заўвага:

 

 

 

 

Закрыць Паведаміць