Старонка вершаванага радка

Ляксей Папоў

МАЯ РОЛЯ

Мне гэтай ролі не забыць,

Такі мой лёс, такі мой боль —

Ісьці за праўдай у агонь,

Ісьці па сьвет... ды цемрай жыць.

Такіх мільёны нас ідзе —

Усе па лепшы лёс у ноч,

Усе па смагу ў моцны дождж.

Бязьлітасна натоўп бяжыць,

Абцасы жудасна гучаць,

Бягуць усе сябе хаваць

...А костка пад нагой хрусьціць.

Такая роля у мяне —

Бегчы ад іх... ды ад сябе.

❏

Анатоль Трафімчык

З ВАСІЛЯ СІМАНЕНКІ

* * *

Я не памру ад роспачнае скрухі,

Адно самотнай ноччу па вясьне

Прысьню: твае абдымуць рукі

І сіні, ясны погляд ахіне.

Ты будзеш побач кожнае імгненьне,

Ты застанесься ў яве, а ня ў сьне.

Зацьміш вачыма зорачак зіхценьне,

Паліцьмеш жарсьцю прагнаю мяне.

І дзень за днём чакаю і такую,

І дзе б ні быў, усюды лёс малю

Сустрэць цябе — адзіную такую,

Пяшчотную дзяўчыначку маю.

❏

Сяржук Жыцень

лепш

піць са сваіх начовак

чымся з чужога

калодзежу

ды хадзіць ва ўласным рызьзі

чым у анучах

з сэканд хэнду

адно насіць

з сабою заўжды

не чужую але сваю

душу ды

глядзецца ў свае

старыя дзіравыя ад галоты

але

начышчаныя боты

і бачыць адлюстраваньне

ўласнай усьмешкі

адсутнасьць…

ад сутнасьці

пахне вадою

калі зазіраеш

за небакрай

шпацыруючы

адбіткамі сонечных косаў

лябірынтамі

ненароджаных

думак

бяздоньне…

думаць пасьля

сутоньня

зоры ў вочы

вочы ў зоры

шляхам ісьці

малочным

ці ехаць возам

малым вялікім

за Сонцам

за Ліхам

❏

Юзік Дзенісюк

МАРЫ БАМЖА

Сяджу ў закутку,

Саплямі граю.

Ў чужым абутку

З чужога краю.

Ў чужой адзежы

З таннага шопу.

Чужая ежа…

Віват, Эўропа!

Сваю хаціну

Заклаў у банку

І, як дзяўчыну,

Спадобіў шклянку.

Прапіў ўсе грошы

І хату страціў.

Пасу я вошы

У цеплатрасе.

І там, дзе сьметнік,

Дзе ёсьць шклатара,

Парою летняй —

Мае Канары.

Зімой дык горшай —

Сьнег замятае.

Мне як бы ў Польшчу,

А там… ў Ізраіль.

Людцы там кемяць

Ў кашэрным мясе

І пасьвяць kemel

Ня ў цеплатрасе.

Там і зімою

Рунее траўка.

Лыгнуў напою —

Ляжы, ня гаўкай.

Ну а шклатары

Ад «белабрысай»

Ля шопаў, бараў —

Хоць заваліся.

Ой, мары-мары —

Хоць цешаць старасьць,

Ды ні паўкроку

Да той Эўропы!

❏

Віталь Рыжкоў

СПРАВАЗДАЧА ПА РОСПАЧЫ

Мне сумна.

Шпурнутая ў сьпіну сьнежка — мэтафара сумы

атрыманых ведаў у барацьбе са звыкласьцю:

зьмяшалася ўсё ў адну біблейскую суну,

зьліплася…

Зьліліся

разуменьні сэнсаў існаваньня ды існасьці —

вось так перастанем

адрозьніваць з часам

адценьні.

І ня ў вочы будзем глядзець,

а крывавіць: «Зьлітуйся!» —

і не чалавеку,

а — ценю.

Па адзеньні,

як павялося, мяне сустрэнуць,

праводзяць па розуме:

нехта прыме маё, нехта скрывіць сківіцы…

Мы ўсе пражываем жыцьцё па-рознаму:

бог глядзіць на нас —

толькі дзівіцца.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0