Інтэрнаваны лідэр апазыцыі (Вячорка на Акрэсьціна працуе над правапісам)

 Інтэрнаваны лідэр апазыцыі

Вячорка на Акрэсьціна працуе над правапісам

Вінцука Вячорку, лідэра Народнага Фронту, пасадзілі на 15 сутак за «арганізацыю несанкцыянаванага шэсьця 25 сакавіка». Мы запрасілі ў рэдакцыю Арыну Вячорку, жонку Вінцука.

Арына Вячорка: Памятаю, упершыню Вінцука таксама затрымалі за падзеі 25 сакавіка. Былі перажываньні тады, і сёньняшнія перажываньні гэткія самыя – чалавека, які не зрабіў злачынства, зьмяшчаюць ва ўмовы, што проста прыніжаюць чалавечую годнасьць.

Зь пераказаў з Акрэсьціна мне вядома, што Вінцуку саступілі найлепшае месца – з краю, ля акна. Ставяцца да яго з павагай. Усёй камэры дзеля яго павялічылі рацыён – на адну катлету. І белы хлеб пачалі даваць. Але сядзець там цяжка, бо большасьць паліць, вельмі цяжкое паветра і маленькага акенца не хапае. Усю камэру займаюць нары, на якіх людзі цэлы дзень ляжаць. Між нарамі — толькі вузенькі праход, дзе можна разьмяцца. І ўсё ж адміністрацыя, відаць, з павагі пасадзіла яго ў адну з найлепшых камэраў: там няма вошай, няма ніякай пошасьці, няма бамжоў, таму асаблівых прэтэнзіяў да адміністрацыі турмы ў нас няма.

— Чым Вінцук займаецца ў зьняволеньні?

— Ён прасіў перадаць яму ў камэру ягоны рукапіс Зводу правілаў новаклясычнага правапісу, над якім ён хацеў бы там спакойна папрацаваць, а таксама кнігі “Кансэрватызм” Р.Нісбэта, “Беларусь на гістарычных скрыжаваньнях” Янкі Запрудніка, “Journal of Freedom” і “Беларускі банкаўскі весьнік” — відаць, зьбіраецца пісаць эканамічныя артыкулы. Прасіў перадаць чыстай паперы – ад вас едзем зь дзецьмі да яго.

Я бачыла, як засуджвалі за 25 сакавіка летась, але што можна палітычнага лідэра ўзяць і судзіць без падставаў і абгрунтаваньня... Гэта як суд “тройкі” — судзьдзя й два засядацелі, якія кажуць і робяць тое, што ад іх патрабуе судзьдзя. Ды судзьдзя яшчэ чытае падсуднаму мараль: Вы, маўляў, Вячорка, ня ўвільвайце. Вы – арганізатар! Ну і што, што “няма доказаў” – Вы ўсё адно арганізатар! Прыблізна ў такім духу гэта ўсё адбывалася. Урэшце ад судзьдзі залежала, колькі чалавеку сядзець у сьмярдзючым памяшканьні. Можа й быў нейкі загад зьверху, але, калі б яна захацела, магла б даць яму й 10 сутак, а не 15.

Пакуль ішоў суд, я да апошняй хвіліны ня верыла, што яго пасадзяць. Даказаць, што ён кіраваў шэсьцем, было практычна немагчыма. У часе перапынку я пайшла ў краму і купіла прадуктаў для ўсёй сям’і – малака, халвы, цукерак... Калі абвесьцілі прысуд, гэта ўсё паехала разам зь ім у камэру.

На наступны дзень мы перадалі яму цёплыя рэчы, сябры сабралі пад 30 кг ежы, але ўзялі ў нас толькі палову – як на 8 чалавек у камэры, дык і малавата.

— Што кажуць Вашыя дзеці пра бацькава затрыманьне?

— Калі маленькая дачка спыталася, дзе тата, ёй сказалі, што яго злыя дзядзькі забралі. Дык яна кажа: вазьму ў цёткі Тацяны сабаку Джыма і пайду вызваляць тату».

Гутарыў Сяргей Мікулевіч