Пакуль Беларусь паволі пагружаецца ў сьвяточны вясновы одум, пакуль каталіцкі Вялікдзень плаўна пераходзіць у праваслаўны, пакуль Лукашэнка ліхаманкава рыхтуе сэмінары па ідэалёгіі й вайсковыя вучэньні, а апазыцыя замірае ў чаканьні амэрыканскага Акту аб дэмакратыі — згаслая вайна ў Іраку саступае месца хваравітаму стану «пасьля тырана».
Цудоўнае вызваленьне з эфэктам раптоўнага зьнікненьня рэжыму ўражвала нас яшчэ ў Чэхіі ў 1989-м, у Баўгарыі ў 97-м, у Сэрбіі ў 2000-м. Багдад у гэтым сэнсе мала розьніцца ад Бялграду. Таму ў апошнія тыдні менавіта Ірак без Хусэйна заставаўся найцікавейшай ды найбольш паказальнай для Беларусі навіной. Сядзіш перад тэлеэкранам, міжволі ўяўляеш замест іракцаў беларусаў і дзівішся: няўжо і нашае «пасьля Лукашэнкі» будзе падобным?
Скіданьне помніка? Калякін будзе супраць, але Леніна на плошчы Незалежнасьці зрынуць пад пераможныя воклічы й зь вялікім задавальненьнем паскачуць на павержаным стодзе. Марадзёрства? У натоўпах моладзі, якія яўна будуць біць шыбы ва ўрадавых установах, знойдзецца нямала ахвочых да кампутараў і трафэяў нацыянальнага Алімпійскага камітэту. Чэргі па гуманітарку? У найлепшых традыцыях «рынкавага сацыялізму», раздача халяўных кансэрваў, шпрыцаў ды second hand (як і гандаль тымі кансэрвамі) пойдзе «на ўра». Стыхійныя мітынгі незадаволеных з патрабаваньнем вады, сьвятла, газу, хлеба й відовішчаў? Вельмі верагодна. Сваркі лідэраў апазыцыі наконт таго, хто тут галоўны змагар за дэмакратыю? Натуралёва! Напэўна, усё гэта проста непазьбежна.
Але чаго б вельмі не хацелася — каб пры гэтым вуліцы Менску патрулявалі жаўнеры зь дзьвюхгаловым арлом, каб «господа офицеры» выграбалі з касаў пачкі непатрэбных «зайчыкаў» на сувэніры, каб апазыцыйныя партыйцы на вуліцах пілі з танкістамі на брані «за дэмакратыю, за Пуціна», а якая-небудзь «часовая» адміністрацыя віншавала б грамадзянаў Беларусі зь зьвяржэньнем ненавіснага дыктатара й абяцала поўную бясьпеку ў рамках статуту ААН і канстытуцыі Расейскай Фэдэрацыі...
Кіньце! Ні Захад, ні Ўсход Беларусі ня збавяць. Гэта Эўропа, а не Ірак. І хоць сёлета нацыянальны рух выглядае як ніколі слабым ды разьяднаным, шлях у нас па-ранейшаму застаецца адзіны. Цяжкі, пакутны, ды свой.
Павал Севярынец
Цяпер чытаюць
«Лукашэнка на мінімалках». «Беларускі каханак усяе Русі» стаў кумірам жаночага тыктока1
«Лукашэнка на мінімалках». «Беларускі каханак усяе Русі» стаў кумірам жаночага тыктока
Пагражаў вайскоўцам раскрыць, хто з іх гомасэксуал, каб выпытаць сакрэты і прадаць Украіне. Вось за што адыёзны функцыянер БРСМ атрымаў 17 гадоў калоніі1212
Каментары