У Беларусі адбываецца не «каранавірусная рэвалюцыя», як пісалі некаторыя замежныя СМІ, не «тапачная», не «белая».
У Беларусі адбываецца Рэвалюцыя парадку.
Народ, які падчас двух сутак вулічных баёў, не ім развязаных, не разбіў ніводнай вітрыны і не спаліў ніводнага аўто, людзі, якія перад тым, як стаць на лаўку, каб было лепш відаць, здымаюць абутак, беларусы, якія і на пратэстных акцыях ходзяць толькі на зялёнае святло і прыбіраюць за сабой смецце, — усе, як адзін, паўсталі супраць таго, хто акунуў краіну ў бруд беззаконня, хлусні, бязмежжа, гвалту і тэрору.
Супраць таго, хто выбудаваў сістэму, якая жыве і працуе не па законе, а па паняццях.
Супраць таго, для каго падман, хлусня і кідалава — не нешта нешараговае, але частка ладу жыцця.
Супраць таго, для каго адзіным спосабам дыялогу з'яўляецца гвалт, а з чужымі дзецьмі можна так: «адкруціць шчанюку галаву».
Цягам доўгіх гадоў толькі лянівы не называў беларусаў баязлівымі, маладушнымі. Ненавіджу «а я ж казаў», але давядзецца: заўсёды пісаў пра тое, што беларусы і паўстануць, і ўсё зменяць, і пакажуць і мужнасць, і адвагу, і сілу тады, калі на свае вочы ўбачаць, як іх падманулі.
І ў гэты раз мы ўбачылі, як гэта адбываецца, назіраем за гэтым і ўдзельнічаем у гэтым.
Беларусы па законе пайшлі ў выбаркамы — іх не пусцілі. Беларусы па законе пайшлі ў назіральнікі — іх пракінулі. Беларусы па законе прагаласавалі — іх падманулі.
І беларусы паўсталі. Яны сказалі: парадак — гэта не могілкавае маўчанне пад наглядам вертухаяў, пад гвалтам і беззаконнем па паняццях. Парадак — гэта закон, павага, дыялог, любоў і салідарнасць.
Супраць іх кінулі звяр'ё, развязаўшы вулічную вайну. Пазбавілі сувязі, збілі і расстралялі. Але ў народа аказалася столькі мужнасці, колькі не чакаў убачыць ніхто. І народ не спыніўся, ідзе далей, пры гэтым ні ў чым, ні на міліметр не парушаючы не толькі закон, але і элементарны парадак на вуліцах.
Многія, пакуль мы жылі пры лукашызме, у сэрцах казалі: «Сорамна жыць у гэтай краіне».
Праз сорам, боль і часам адчай мы прыйшлі, нарэшце, да гонару. Да часу, калі не можна, а трэба ганарыцца сабой, сваімі сябрамі, землякамі і нават ворагамі, калі гэтая варожасць — не палітычная.
Цудоўная краіна, дзівосны народ, цудоўная нацыя!
Жыве Беларусь!
«Да лейтэнанта прыехала маладая жонка, пабачыла, што адбываецца ў зоне, і застрэлілася». Выйшла заключная частка ўспамінаў Рыгора Бярозкіна пра ГУЛАГ і савецкі Мінск77
Каментары